محسن نامجو، نوازنده (ساز تخصصی: سه تار)، خواننده، موسیقی دان و ترانه سرا، متولد اسفند ۱۳۵۴ در تربت جام است. وی آموزش موسیقی را از نوجوانی با نت خوانی و آواز آغاز کرد و سپس ردیف موسیقی ایرانی را ابتدا نزد استاد شاکری و سپس نصرا... ناصح پور که یکی از برجسته ترین ردیف دانان ایران است، آموخت. نامجو پس از دوران دبیرستان در رشته تئاتر در دانشکده سینماتئاتر (هنرهای دراماتیک سابق) پذیرفته شد ولی برای تحصیل در رشته موسیقی به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران رفت. وی به دلیل عدم رضایت از روش های غیرخلاق تدریس، دانشگاه را رها کرد و فعالیت خود را به شکل تجربی و غیرآکادمیک ادامه داد. سبک موسیقی مشخصه آثار نامجو «تلفیق» است؛ تلفیق سبک های مختلف موسیقی ایرانی و خارجی و تلفیق اشعار کلاسیک با شعرهایی که خود می سراید. در موسیقی های او گوشه هایی از سبک های راک، سنتی، بلوز، جاز و محلی به گوش می رسد.

از شعرهای مولوی، حافظ و جامی گرفته تا شاملو و براهنی در آثار او به گوش می رسد که گاهی عباراتی کوچه بازاری در میان ابیات آنها اضافه شده است. او در این باره می گوید: «تلفیق از نظر من اپیدمی زمانه است. تلفیق موسیقیایی دو شکل دارد؛ یکی تلفیق ابزار است، مثلاً قرار دادن گیتار در برابر سه تار که چیز جدیدی نیست و دیگری تلفیق گام که تا به حال کمتر در موسیقی ایران به آن پرداخته شده، مثلاً کافیست که دو نت از دستگاه شور حذف شود تا به گام بلوز برسیم». نامجو در خوانندگی از صداهای نامتعارف نیز استفاده می کند. به گفته خودش، این مساله حاصل این است که به حنجره به عنوان یک ابزار صوتی نگاه می کند و در نتیجه بی آن که در بند سبک های خوانندگی باشد، هر صدایی از خود درمی آورد. یکی از دلایلی که به گفته خود نامجو باعث خلاقیت بیشتر او در زمینه موسیقی تلفیقی شده است، ساز زدن با گروه های موسیقی زیرزمینی در مشهد و سپس تهران می باشد.

از جمله می توان به گروه ماد (عبدی بهروانفر، نوید اربابیان، علی باغ فر و گروه پرساووس (مازیار محمدی، محمد قاسمی و شهرام لشگری) اشاره کرد. ایرادی که عموماً به او می گیرند، این است که وی با سبک آواز و تغییرهای ریتمیک در موسیقی اش اشعار شاعران بزرگ مثل حافظ و مولوی، آنها را مسخره می کند اما اعتقاد او این است که «مولوی یا حافظ ملک شخصی هیچ کس نیست» و قصد دارد که با این نوع آواز ریتم و کلمات را بشکند و با بازی های ریتمیک با اشعاری که ارکان عروضی دارند، ریتم تازه ای بسازد. این کار ممکن است در درجه اول این را به ذهن شنوده متبادر کند که شعر حافظ و معنای بزرگی که در ذهنش بوده، به سخره گرفته شده است، ولی وجه دیگر قضیه دقیقاً این است که اتفاقاً با شنیدن چندباره آن قطعه می بینیم که غیر از معنایی که شعر حافظ می توانسته داشته باشد، ما خودمان می توانیم خوانش جدیدتر یعنی یک درک دیگر به آن اضافه کنیم. نکته دیگر آن است که این طور خواندن اشعار به هر بیت شعر کاراکتر می دهد و هر بیت از زبان یک کاراکتر و با صدای مختلف اجرا می شود.

وی در طول مدت فعالیت حرفه ای خود بیش از هفتاد قطعه ساخته که بسیاری از این قطعات در قالب آلبوم هایی با نام هایی نظیر عقاید نئوکانتی، گیس و جبر جغرافیایی و... به صورت زیرزمینی و غیررسمی منتشر شده ولی اولین آلبوم رسمی محسن نامجو در ۱۷ شهریور ۱۳۸۶ (۸ سپتامبر ۲۰۰۷) با نام ترنج منتشر شد. آلبوم ترنج اولین آلبوم رسمی محسن نامجو، شامل ۹ قطعه است و موسسه فرهنگی هنری آوای باربد آن را منتشر کرده است. همچنین در سال ۱۳۸۷ با همکاری انتشارات کاروان، کتاب مشهور کیمیاگر اثر پائولو کوئلیو را با ترجمه آرش حجازی، به شکل کتاب سخنگو یا کتاب صوتی ضبط و منتشر کرد. بعد از آلبوم ترنج، کتاب سخنگوی کیمیاگر دومین اثر منتشرشده از محسن نامجو است. نامجو در این اثر کوشیده تا یکی از درون مایه های اصلی کتاب را که «وحدت وجود» است، در سرتاسر اجرایش نمایش دهد و روایت خود را از کیمیاگر کوئلیو ارایه کند. نامجو نقش بیش از سی شخصیت کیمیاکر را به صورت نمایشی اجرا کرده و نزدیک به شصت دقیقه نیز موسیقی اصیل برای آن ساخت.