فردا روز تولد بابک بیات آهنگساز محبوب سال های گذشته است که در پاییز ۱۳۸۵ از میان ما رفت اما سالروز تولدش بهانه خوبی است تا یادی از او کنیم.

بابک بیات در۲۳ خرداد سال ۱۳۲۵ در شهر تهران به دنیا آمد. از سن ۱۹ سالگی در اپرای تهران و زیر نظر خانم ئولین باغچه بان، آقای ثمین باغچه بان و نصرت الله زابلی با موسیقی کلاسیک و جهانی آشنا شد و در حدود ۵ سال همکاری خود را با این اپرا ادامه داد. بعد از آن با محمد اوشال آهنگساز و رهبر ارکستر جاز فولکلوریک دوستی عمیقی پیدا کرد که این دوستی به ادامه هارمونی و آکومپانی مان و فراگیری دیگر اشتیاقات موسیقایی بیات منجر شد.

ایرج جنتی عطایی شاعر و ترانه سرا و نمایشنامه نویس که از دوران کودکی تا قبل از انقلاب با بابک بیات همگام با هم موسیقی ترانه را ادامه دادند، در زندگی بیات و خانواده اش بسیار موثر بود. این دوستی به ساخت ترانه های بسیاری از جمله: غریبه، جنگل، بن بست، خونه، فریاد زیر آب،تپش، خاتون، سایه، خورجین، فصل بد خاکستری (روح بزرگوار)، سقف، هیچ کسی مثل تو نبود، طلایه دار (ای بزرگ موندنی) و بسیاری ترانه های دیگر منجر شد.

بابک بیات موسیقی فیلم را با فیلم غریبه که با همراهی واروژان ساخته شد، شروع کرد. بعد از فیلم غریبه، بیات موسیقی فیلم های: خورشید در مرداب، شب آفتابی (با ترانه عروسک قصه من)، برهنه تا ظهر، با سرعت، فریاد زیر آب و بسیاری موسیقی فیلم های دیگر را ساخت.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بابک بیات فعالیت موسیقی را در شرکت ابتکار، همراه با دوستش ابراهیم زال زاده و با کاست قاصدک،به صورت ترانه های کودکانه خانم سیمین غدیری آغاز نمود. پس از آن موسیقی کاست خروس زری پیرهن پری را به همراه احمد شاملو و کاست های سکوت سرشار از ناگفته هاست و چیدن سپیده دم را با صدای احمد شاملو ساخت.

بابک بیات موسیقی فیلم را در بعد از انقلاب با فیلم مرگ یزد گرد ساخته بهرام بیضایی شروع کرد و در سال ۱۳۶۲ موسیقی فیلم های نقطه ضعف و ریشه در خون را ساخت و در سال های بعد برای فیلم های شاید وقتی دیگر و مسافران ساخته های بهرام بیضایی، سریال سلطان و شبان، کشتی آنجلیکا، عروس، پرده آخر، طلسم، مرسدس، جهان پهلوان تختی، دست های آلوده، اتوبوس، قرمز، دو زن، شیدا و در حدود ۹۰ فیلم سینمایی موسیقی نوشته است و آخرین سریالی که وی برای آن موسیقی ساخته است سریال ولایت عشق است.

بابک بیات در سال ۱۳۶۹ پس از چند بارنامزدی برای موسیقی فیلم بالاخره این سال وقتی که از ۵ کاندید موسیقی فیلم ۳ بار نام او را اعلام کردند جایزه سیمرغ بلورین فجر را برای فیلم عروس دریافت کرد. همچنین در سال ۱۳۷۵ وقتی که از بین ۴ کاندید دو بار نامش اعلام شد، مجددا سیمرغ بلورین را دریافت نمود.در خانه سینما برای فیلم ساحره جایزه اول موسیقی فیلم را دریافت کرد. در جشن گزارش فیلم جایزه بهترین آهنگسازی را برای صد سالگی سینما از آن خود کرد.

در سال ۱۳۸۱ در مراسمی که در شیراز برگزار شد از بابک بیات و ۴ هنرمند بزرگ دیگر ایران تقدیر به عمل آمد. همچنین در همین سال و در مراسمی دیگر از بابک بیات به خاطر یک عمر تلاش در زمینه ترانه ایران تقدیر شد که در این مراسم پیام هایی از ایرج جنتی عطایی، بهرام بیضایی و... قرائت گردید.

از دیگر فعالیت های بابک بیات در این سال ها ساخت قطعه کرال و ارکسترال «سرزمین خورشید» بود که در سال ۱۳۷۶ توسط ارکستر سمفونیک تهران و به رهبری استاد «فریدون ناصری» اجرا شد.

بابک بیات در کنار ساخت موسیقی، حدود ۸ سال در دانشگاه های تهران مشغول به کار بوده و موسیقی فیلم تدریس می کرد. وی همیشه از دوستانش مانند محمد اوشال، ایرج جنتی عطایی، خسرو شریف پور، میلاد کیایی و مهندس فریدون حمیدی و... که مشوق او بودند یاد می کرد. از دوستی اش با ایرج جنتی عطایی و خاطراتشان، از سفرش با احمد شاملو به کشور سوئد که موسیقی اش صدای شاملو را در شب های شعر در کنسرت هوست و چند جای دیگر که به چند ماه انجامید همراهی می کرد و از خاطراتش با نصرت رحمانی: «زندگی بازی است، ما خود صحنه می سازیم تا بازیگر بازیچه های دیگران باشیم، وای زین برد روان فرسای، من بازیگر بازیچه های دیگران بودم، گرچه می دانستم این افسانه را از پیش، زندگی بازی است و زمزمه می کند شاملو را که: «همه لرزش دست و دلم، از آن بود که عشق پناهی گردد، پروازی نه گریزگاهی گردد، ای عشق ای عشق چهره آبیت پیدا نیست».

از پرسه زدن ها در کوچه پس کوچه های جنوب شهر تهران می گفت و از سینما رفتن های ساعت ۱۱ صبح و سینما نیاگارا. از اسفندیار منفردزاده و دوستی های قدیمی و از ملودی های او که از بچه تهران قدیم صحبت می کند. از جمعه، از رضا موتوری، فرهاد مهراد و شهیار قنبری. از واروژان، از محمد اوشال و رفاقت هایشان که حتی بلندای بلندترین سپیدارها هم به اندازه آن نیست. از بهرام بیضایی و استادی و احاطه اش در موسیقی فیلمی که قرار است برایش نوشته شود.

بابک به زندگی گذشته خود می بالید و از بیان آن ترسی نداشت. از محله های جنوب شهر تهران و سرآسیاب دولاب، خیابان شهباز، شکوفه، کرمان و آن همه خاطره از خانه محقری که حتی کوچک ترین صدایی هم به گوش همسایه ها می رسید و آغاز آهنگسازیش از همین خانه محقر ۴۸ متری بود و خاطرات شیرین زندگی گذشته اش با پدر و مادر و دو برادرش که سراسر تعریف از عاطفه و مهربانی و فداکاری والدینش برای او بود. زمزمه کردن هنگام رفتن به دبیرستان با کفش سوراخ و ساختن ملودی تازه، در حالی که سرمای طاقت فرسا از سوراخ کفش تمام وجودش را فرا گرفته بود. میدان لاله، چهارراه آبسردار و راه مدرسه و پدرش که دوست داشت او یک ورزشکار شده و به دانشگاه افسری برود و زندگی نظامی را شروع کند اما او با این تفکر پدر جنگید و موسیقی را دنبال کرد و به همین دلیل بدون حمایت پدر راه خود را ادامه داد.

در زندگی بابک مرگ پسرش بسیار اثر گذار بود. «پسرش «مانی» که ۱۰ سال از بهترین دوران زندگی را با او گذراند و تنها سرمایه ذهنی یک پدر بود و شاید هم آن کودک، پدر بابک بود که خود را برای بابک ۱۰ ساله کرده بود.و بعد بزرگوارانه و ساکت و عمیق، با فریادهایی از درونش مرد و بابک را به دنبال خود برد که بابک موسیقی اش را بسازد و نزد زندگان بماند. او بسان عشق «ارفئوس» رفت و بابک بسان «ارفئوس» آنقدر نواخت، نواخت که خداوند پس از چهار سال کودکش را به او برگرداند و این کودک نامش «بامداد» است و خدا معجزه ای کرد و در کنار «بامداد»، «باربد» را هم به بابک هدیه کرد.» بابک همیشه از دخترش «غزل» که در آینده نزدیک از هنرمندان نقاش خواهد شد و دو پسرش «باربد» و «بامداد» که موسیقی را دنبال می کنند، رضایتمندانه صحبت می کرد و از همسرش که همیشه و در همه حال آرامش او را فراهم کرده است.

«پهلوانان نمی میرند»، «آسیمه سر»، «کتیبه»، «دلم گرفت»، «شب عشق»، «لیلای من کو»، «هم گریه»، «طپش»، «خسته نشو»، «بوی سفر» و «سیاه و سپید» برخی از آثار مرحوم بابک بیات هستند.