چه بپسندیم و چه نپسندیم رضا صادقی یا بهتر بگوییم آثار رضا صادقی در یکی دو سال اخیر به شدت مورد توجه عامه مردم قرار گرفته است.

آهنگ هایی مثل «مشکی رنگ عشقه» و «داشتم فراموشت می کردم» تا مدتها بین مردم دست به دست می گشت و مردم حتی نام خواننده این آثار را نمی دانستند. هر چند که از رضا صادقی به اندازه چند آلبوم آهنگ در دسترس است و خودش هم این مجموعه آهنگ ها را در سایتش قرار داده است اما صادقی نخستین آلبوم رسمی اش را پس از کش و قوس های فراوان برای گرفتن مجوز طی یک ماه آینده به بازار عرضه خواهد کرد.

رضا صادقی اغلب شعرهایش را خودش می گوید و برای کارهایش خودش آهنگ می سازد.

هر چند که آهنگ های صادقی خیلی بر اصول آکادمیک و علمی موسیقی منطبق نیستند، اما صمیمیت و سادگی ای که در کارهای صادقی وجود دارد باعث محبوبیت برخی آثارش شده است. علاقه خاص او به رنگ مشکی که در کارهایش هم منعکس شده از ویژگی های خاص اوست.

صادقی خود هم به همه این نکات معترف است، آنجا که به ما می گوید: «خدا وکیلی من نه می خواهم خواننده باشم نه شاعر و نه نوازنده. اصلا این کاره نیستم. فقط می خواهم فکرهای اندک خودم را ارائه بدهم که نمی دانم می تواند از نظر بقیه قابل قبول باشد یا نه.»

رضا صادقی متولد ۱۳۵۸ دیپلمه ی انسانی ست و شهر خودا بندرعباس را رها کرده و برای پیشرفت و گسترده کردن کارش به تهران آمه است. پس از چند بارتماس برای انجام گفتگو که صادقی انجام گفتگو را به مشخص شدن تکلیف مجوز آلبومش منوط می کرد موفق به گفتگو با او شدیم.

همزمانی وقت تعیین شده برای انتشار این مصاحبه با ایام تعطیلات نوروز باعث شد در این گفتگو سعی کنیم تا حدی از ورود به بحثهای جدی و چالشی پرهیز کنیم و گفتگو بیشتر حال و هوای سرگرم کننده و نوروزی پیدا کند.

آنقدر برخورد رضا با ما صمیمی بود و چنان گرم صحبت شدیم که فراموش کردم اصلا قرار است گفتگوهای این مصاحبه پیاده هم بشود.

رضاصادقی مثل تمام جنوبی های خونگرم با شور و هیجان صحبت می کرد. و در میان گفتگو گاه غمگین می شد و گاه شاد و وقتی که از مادرش می گفت سکوت می کرد و سرش را پایین می انداخت تا چشمهایش را از نگاه ما پنهان کند.

مصحابه در شب چهارشنبه سوری انجام شد و در میان گفتگو صدای ترقه های جورواجور مدام رشته صحبت هایمان را پاره می کرد و رضا هر بار بعد انفجار یک ترقه روبرو به پنجره کوچه می گفت:«خیلی ممنون!».

حرف ها تعمدی بوی عید گرفته بود. اما رنگ مشکی بخش زیادی از این مصاحبه را مال خودش کرد.

هرچه فکر می کنم که سوالی از میان این همه توضیح و تفسیر انتخاب کنم نمی شود. صحبت از مشکی شد و باوری که در ذهن رضا صادقی هست:

همیشه گفتم و همیشه تکرار کرده ام من گیر خاصی به رنگ مشکی ندارم که شما بگویید آمده ام یک حرف دهن پرکنی بزنم و بروم. مشکی برای من یک اعتقاد هست. مشکی شاید بهانه ای برای من باشه که دوست دارم توی افکارم چیزهایی رو که برحسب عادت یک عمری همیشه ادا می کردیم این که مشکی بپوشیم برای عزاداری و ختم و عادت هم کردیم بگوییم درسته و حتی یک لحظه هم فکر نکردیم درست هست یا نه نقض کنم.

نمی گویم تفکراتی که من دارم افکار خیلی بزرگ و پیچیده ای هست. اما لااقل جرقه ای هست برای خودم. از مشکی هرگز بدی ندیدم. همیشه توی این فکر بودم که چرا می گن خداوند منبع عشقه ولی خانه اش رو با پارچه ی سیاه زینت می دهند. اگر خداوند منبع عشقه پس تنپوش خانه اش هم باید یک رنگ عشق باشه. یا اصلا چرا خانه ی خدا در شهری که انسان هایش سیاه پوست هستند ساخته شده؟! این ها همه الهاماتی هست ه وجود داره.

ماه و ستاره ای که همه ی شعرا و عرفا ازش حرف می زنند به زیبایی و نشانه بودن تا عظمت مشکی پشتش نباشه معلوم نیست. ستاره با همه ی زیبایی و بزرگی اش وقتی صبح می شود دیگر نیست!

در واقع سیاهی مثل یک مادر هست که ستاره ها رو در آغوش گرفته و به همه نشان می دهد. وقتی سیاهی نباشه دیگه هیچ چیز نیست!

همیشه توی این فکر بودم که اگر قرار هست عشق که یک چیز عمیقی ست و یک تحول بزرگ در زندگی محسوب می شه در وجود آدم پیدا بشه چرا آدم به بدی سوق داده می شه؟! چرا وقتی عاشق می شویم معتاد می شویم؟! چرا وقتی عاشق می شویم یادمون می افته که صبح تا شب بنشینیم و گریه کنیم؟! چرا دکتر و مهندس نشویم؟!

مشکی برای من یک باور و یک اعتقاد هست. اصلا نمی خواهم برای دهن پرکنی چنین حرفی رو بزنم تا به مردم چیزی رو تحمیل کنم. من با مشکی لذت می برم...

● برای مشکی پوشیدن تعمدی دارید؟

نه. فقط لذت می برم. اتاق من هم مشکی هست. اصلا تعمد خاصی ندارم و چیزی رو هم القاء نمی کنم.

چند وقت پیش یکی از دوستانم وقتی اتاقم رو دید گفت که خیلی قشنگه! من هم اتاقم رو مشکی رنگ می کنم. گفتم تو ابلهانه ترین کار ممکن رو می کنی! چون این کار برای من قشنگ هست که دوستش دارم اما تو فقط می خواهی ادا درآوری...

بی خیال مشکی شدیم و از او درمورد خودش پرسیدیم:

بچه ی بندر عباسم. البته اصالتا مینابی هستم. متولد ۱۳۵۸ در تابستان. الان ساکن تهرانم اما بندر رو ترجیح می دهم.

● بندر چه چیزی داره که اینجا نداره؟

ایجا چیزهای خوبی داره که به درد آدم های خوب اینجا می خوره و بندر هم چیزهای خوبی داره که به درد بندری ها و آدم هایی که آن جا به دنیا آمدند می خوره. چیزهایی آنجا داره که من در اینجا کمتر دیدم. مثلا آنجا اگر کسی سه کوچه آن ورتر کوچک ترین اتفاقی برایش بیفته همه به سراغش می روند.

تهران مال تهرانی هاست. من هم خدا می دانه که اگر به خاطر پیشرفت و اعلام کار به صورت گسترده تر نبود هیچ وقت نمی آمدم یکی اضافه بشوم به این جمعیت زیاد این شهر تا آسایش خود تهرانی ها رو بگیرم.

ولی اگر روزی بتوانم موفقیت هایی رو که در ذهنم هست تا حدودی به آن ها برسم برمی گردم شهرم.

● به کجا می خواهید برسید. نقطه ی ایده آل شما کجاست؟

رک بگویم که اصلا تو فکر ماهواره و تلویزیون و این مجله و آن مجله نیستم. همین طور که می بینید کارهای من بیرون آمده ولی خیلی ها من رو نمی شناسند. از این که کارهایم غیرمجاز پخش شده ناراحت نیستم. خیلی هم خوشحالم از اینکه یک نفر کار مرا می شنود و یا خوشش می آید، یا بدش. حتی کسی که از کارم بدش می آید برایم لذت بخش هست! نمی خواهم شعار بدهم ولی کسی که بد می گوید حتما نسبت به کار من بی تفاوت نبوده.

من دراین راه می خواهم یک سری اعتقاداتی رو که قبول شان دارم و باور کرده ام و دارم با آن ها زندگی می کنم در آثارم بیان کنم و به آنها برسم.

همین که پیش خودم بگویم که آقا رضا تو توانستی برایم بس است. خدا وکیلی من نه می خواهم خواننده باشم نه شاعر و نه نوازنده . اصلا این کاره نیستم. فقط می خواهم فکرهای اندک خودم رو که نمی دانم می تواند از نظر بقیه قابل قبول باشه یا نه ارائه بدهم. توی این راه هم به کسی نیاز ندارم. نمی خواهم بگویم که من دراین راه نیاز به پشتیبان دارم. من همیشه گفتم که نون عشق و می خورم منت نونوا ندارم...

● یعنی در حقیقت موسیقی برای شما یک ابزاره؟

دقیقا. در مقابل بزرگان گزافه گویی محض است که بخواهم بگویم که من موسیقیدان هستم. در زمینه ی موسیقی من تحصیلات آکادمیک نداشته ام و بد و بیراه می دانم به اهل موسیقی اگر بگویم که رضا صادقی یک موسیقیدان هست.

همانطور که شما گفتید موسیقی برای من یک ابزار زیباست که زیبایی های در ذهنم رو با آن القاء کنم.