مرد با چشم هایی پف کرده و لباسی که چروک شده بود مقابل دکه ایستاد و از پنجره کوچک دکه آهنی سرش را برد داخل.

برادر ببخشید، چای دارید؟

نه عمو! شیرکاکائو هست با کیک، بدم؟!

پسر جوانی که لابه لای انبوه بیسکوئیت و کیک توی دکه نشسته بود این را گفت. مرد سرش را خاراند و نگاهی به دور وبر دکه انداخت، چند کارگر فصلی نشسته بودند روی چمن و نان بربری و گوجه فرنگی می خوردند.

دو پسر جوان روزنامه ورزشی برداشتند و بدون اینکه کلمه ای حرف بزنند، پولش را توی پنجره دکه گذاشتند روی قوطی سیگارها.

دستت درد نکنه، یک دانه شیربده با کیک.

شیر کاکائو را گرفت و پولش را داد.

عمو! یه دستی به سرت بکش، پُر چمنه! کجا خوابیدی؟ تو پارک؟!

مرد دستش را به موهای جوگندمی اش کشید و با همان لهجه خاص خودش گفت:

بله آقا! کجا را داریم برویم بخوابیم، سه شبه تو پارک می خوابم، باز شکر خدا باران نیست وگرنه معلوم نبود ما فقیر بیچاره ها که اینجا بیمار خواباندیم باید چه گلی سرمان بگیریم.

جوان دکه دار همانطور که داشت مشتری هایش را راه می انداخت سرش را هر از چندگاهی تکان می داد ولی معلوم بود به حرف های مرد توجه نمی کند، اما مرد یکریز حرف می زد.

برادر پنج روزه دخترم اینجا تو بیمارستان خوابیده، بردنش اتاق سی.سی.آی!

عمو! یا اتاق سی.سی.یو یا آی.سی.یو! اتاق سی.سی. آی نداریم قربونت برم! .... کدوم روزنامه رو برداشتین؟... آها... میشه پونصد تومن!

من که سواد ندارم آقا! دخترم کلیه اش بیماره، آوردمش اینجا عملش کنن، میگن حالش بد شده بردنش بستریش کنن، هی از این اتاق برو اون اتاق، قرص بگیر، دارو بخر...والا شماها خوب تو این تهران زنده می مانید، آدم خفه میشه از دود و گرد و غبار! ما از شهرستان آمدیم اینجا، شب نمی ذارن تو بیمارستان بخوابیم، راستیتش پولمان هم کم است، نمی رسد بریم هتل، هی برای دوا دکتر خرجش کردیم، الان پنج روزه تو پارک می خوابم، چکار کنم؟!!

ایشالا خدا شفاش بده!

جوان دکه دار جمله اش را به شکلی گفت که معنایش می شد خداحافظ! مرد با همه سادگی اش این را فهمید و رفت توی بیمارستان، هوای صبح تابستان خنک بود، باغبان های بیمارستان آب را بسته بودند به گل ها و بوی چمن ها پیچیده بود توی فضا. بیمارستان شیک و مرتب بود، مرد به عادت هر روزه رفت سمت بخش پرستاری.

سلام خانم! من پدر نرگس طاهری هستم...

می شناسمتون آقای طاهری! شکر خدا دخترتون حالش خوب خوبه، امروز می تونید برید دنبال کارهای تسویه حسابش.

مرد خوشحال شد ولی منظور پرستار را نفهمید، برای همین با خجالت گفت:

خانم پرستار! فرمایش کردین برم کجا؟

پرستار که معلوم بود شیفت شب بوده و چشم هایش هنوز خواب آلود بود گفت:

عموجان! شما همراهی، چیزی ندارید؟

نه خودم تنهایی آمدم اینجا، کس دیگر باهام نیست.

باید برید حسابداری، طبقه دوم، اونجاهزینه عمل و بستری شدن دخترتون رو می دید، ایشالا به سلامتی می بریدش شهرستان.

مرد کاغذی را از او گرفت، نگاهی به آن انداخت ولی چیزی متوجه نشد، با پرس و جو رفت طبقه دوم. مسئول بخش خانمی قد بلند و میانسال بود که عینک بدون قابی به چشم داشت، سلام و علیک کرد و کاغذ را از دست مرد گرفت.

آقای طاهری! شما پدر نرگس هستید؟

بله خانم!

تحت پوشش کمیته امداد یا سازمان بهزیستی هستید؟

بله خانم! ما تحت پوشش کمیته هستیم.

بسیار خب، هزینه ای که برای بیمار شما شده دو میلیون و سیصد و یازده هزار تومان است.

مرد دستپاچه گفت:

چقدر؟..دو میلیون تومان؟ولی خانم به من گفته بودند پول عملش می شود سیصد هزار تومان، به خداوندی خدا این سیصد هزار تومن را هم قرض کردم آوردم دخترمو عمل کنم، این بچه من شش ساله مریضه، هزار دوا دکتر کردم، درمانش نکردن، تا اینکه آوردمش اینجا تو بیمارستان شما.

پدرجان! این بیمارستان من نیست، من کارمند اینجا هستم، حالا هم یه معرفی نامه به شما می دم به همراه لیست هزینه هاتون، ببرید کمیته امداد مشکلات مالیتون رو هم براشون کامل توضیح بدین، حتما باهاتون همکاری می کنن.

مرد ناامید به نظر می رسید، پیراهن کرم رنگش چروک بود، شلوار سیاه ، کفش های واکس نخورده به همراه صورتش که یک هفته ای می شد اصلاح نکرده بود قیافه درمانده ای به او داده بود.

من که نمی دانم کمیته امداد تهران کجاست خانم؟! ناراحت نشید خانم ولی از وقتی آمدم تو این شهر، خیلی اذیت شدم به خداوندی خدا، پنج شب است توی پارک می خوابم، دیروز یک نفر که پدرش اینجا زیر عمل مرده بود برام گفت که می خواستن جنازه اش را ببرند بهشت زهرا، راننده آمبولانس ازش پول اضافی خواسته، خانم ناراحت نشید ولی اینجا چرا این جوریه؟ من که بیکارم، کارگرم از کجا این همه پول بیارم؟ به خدا اگر داشتم می دادم جگر گوشه ام را می بردم از این شهر غریب که کس به کس کاری ندارد اما ندارم. به جز این، هفت تا بچه دارم خانم، این دختر آخریمه، اسمش نرگسِ کلیه اش بیمار بوده، هوا که کمی سرد می شد دادش می رفت به فلک، به خداوندی خدا خانم خیلی سخته آدم درد بچشو ببیند.

مسئول بخش انگار عادت داشت به شنیدن این حرفها اما با صبوری گذاشت مرد حرف هایش را بزند، به تجربه می دانست که آدم ها در این شرایط دنبال کسی می گردند که با او درد دل کنند. آدرس کمیته امداد را نوشت روی یک کاغذ و داد دست مرد و گفت:

شما با آژانس برید اینجا من خودم هم یه تماس می گیرم.

مرد از اتاق بیرون رفت، راه رفتنش نشان می داد که چقدر خسته و شکسته است، جوانی جلوی بیمارستان نگاهی به آدرس کرد و جلوی ماشینی را گرفت و با راننده چند کلمه ای حرف زد، مرد سوار شد و رفت. دو ساعت بعد به بیمارستان برگشت و یکراست سراغ حسابداری رفت، مسئول بخش برگه ها را گرفت و نگاهی به آن کرد و گفت:

دستشون درد نکنه حاضر شدن ششصد هزار تومن از هزینه تون رو بپردازن، واسه بقیش چیکار می خواید بکنید؟

شما به من بگید چه کار کنم خانم؟ من برای آنها گفتم که هیچ پولی ندارم، ولی گفتن قانون دارن، بخشنامه دارن بیشتر از این نمی توانند کمکم بکنند. یعنی چاره ای ندارم؟ وا... خانم من گیر کردم تو این شهر، امروز ماشینی که من را برد کمیته امداد ۵۰۰۰ تومان گرفت، وقتی برگشتم یک راننده دیگر ۸۰۰۰ تومان به زور گرفت، گفتم مگر راه از این طرف دراز تر است؟ اصلا مردم تو این شهر به جای اینکه جواب مرا بدهد حرف های درشت به من زدند، چیزی نمانده بود دعوا بکنیم، خانم حالا شما می گویید بقیه این پول را از کجا بیاورم؟ من که اینجا قوم و خویشی ندارم.

میگن هر چی سنگه جلوی پای لنگه، خانم الان دم در نگهبان گفت کارت شناسایی نشان بدم، دیدم کیفم گم شده، شناسنامه خودم، دخترم، کمی هم پول داخلش بود، گذاشته بودم تو جیب شلوارم، داشتم می آمدم یک پسره از این مو سیخی ها زد به من افتادم زمین، غلط نکنم اون بود جیبم رو برید، به خداوندی خدا پشت دستم را داغ می کنم دیگه نیام تو این شهر، این مردم، یک ذره مروت ندارن باز خوب شد پول هایم را گذاشته بودم توی جیب پیراهنم.

مسئول بخش سرش را با ناراحتی تکان داد، از گونه های خشک مرد و خطوط پیشانی اش و صداقتی که در تک تک کلامتش بود می دانست که راست می گوید اما باز به عادت کاری اش گفت:

نمیشه تماس بگیرید فامیل هاتون، آشناهاتون این پول رو براتون بریزن به حساب؟

ای خانم، شما خوشتان است، زندگی فامیل های من را بفروشید یک میلیون نمی شود، همه بدبخت بیچارن گله دارن، کشاورزن، از کجا بیارن؟ همین که بتوانند خرج زن و بچه خودشان را بدهند بس است.

مسئول بخش با همه حوصله ای که به خرج می داد به جایی نمی رسید، گوشی را برداشت و با مدیر بیمارستان حرف زد.

نه قربان! اونجا برده، ۶۰۰ هزار تومن کم کردن ولی باز هم یک و هفتصد می مونه....والا از قرار معلوم هیچ کاری نمیشه کرد. ... آره بند ۴ رو لحاظ کردیم، اما بیشتر هزینه مال بستری شدنشونه،....آقای دکتر بهرامی جراحشون بودن! آره...چشم...چشم!

این مکالمه رد وبدل شد، مرد با ناامیدی و دلهره به مسئول بخش نگاه می کرد که باز شماره تازه ای را گرفته بود.

سلام آقای دکتر! روزتون خوش! خسته نباشید.، آقای دکتر! مورد خانم طاهری، پدرشون اینجا هستن مشکل پرداخت هزینه دارن، با آقای دکتر سمیع پور صحبت کردم فرمودن با شما هماهنگ کنم......... یک میلیون و هفتصد هزار تومن تقریبا... دستتون درد نکنه، چشم، حتما می فرستم بیان خدمتتون... ممنونم. خداحافظ

گوشی را گذاشت و رو کرد به مرد و گفت:

بهتره یک سر برید پیش آقای دکتر بهرامی، همون که جراح دخترتون بود.

همون آقای دکتر که قدش بلند است، سبیل دارد.

آره پدرجان همون! این کاغذها را بدید به ایشون خودشون در جریان هستن. طبقه همکف، آخر راهرو دست چپ، اتاقش اونجاست، بپرسید همه بهتون میگن.

مرد کاغذها را گرفت و از اتاق بیرون رفت، جلوی در اتاق دکتر بهرامی ایستاد، دو دل بود که در بزند برود تو یا اینکه منتظر بماند شاید دکتر صدایش بکند، بالاخره در زد و داخل شد.

سلام آقای دکتر! دستتان درد نکند، می گویند حال دخترم خوب شده، شما را خیلی به زحمت انداختیم.

دکتر با فروتنی از جایش بلند شد و با مرد دست داد، دست های مرد زمخت و خشن بود.

آقای طاهری! خانم جعفری گفتن شما در پرداخت هزینه مشکل دارید، شما الان چقدر پول همراهتونه؟

به خداوندی خدا، صدوهشتاد هزار تومن برایم مانده، خودتان که می دانید چقدر، آدم باید کرایه بدهد، سیصد هزار تومن قرض گرفتم آمدم، خیلی هم تو بیمارستان پول دارو دادم، الان صدهزار تومن دارم.مگر شما کاری بکنین برایم آقای دکتر!

این کافی نیست، من دوست دارم حالا که دخترتون به سلامتی حالش خوب شده شما دستش رو بگیرید ببرید شهرتون، اما یه سری از هزینه ها رو باید بپردازید، چیزی نیست که با یه دستور من بشه حلش کرد.

مرد با قیافه ای شکسته هر آنچه که برای خانم جعفری توضیح داده بود را بی کم و کاست برای دکتر تعریف کرد، مدام هم عذر خواهی می کرد و می گفت:

خدای نکرده یک وقت فکر نکنید منظورم به شماست، ولی توی این شهر با هر کسی که برخورد کردم اصلا مروت نداشت، همه فقط می خواهند پول بگیرن، پول نداشته باشی کسی داخل آدم حسابت نمی کند و ......

دکتر مدارک را نگاه کرد، بعد گوشی تلفن را برداشت و به چند جا زنگ زد، با صدای آرامی حرف می زد، جوری که انگار دوست نداشت مرد بداند او چه می گوید، مرد به چهره دکتر نگاه می کرد که بعضی وقت ها در هم می رفت و بعضی اوقات بشاش می شد. معلوم بود دکتر از آدم هایی که آن طرف خط بودند و صدایشان نمی آمد درمورد مشکل او حرف می زند، چون هر بار عدد و رقم هایی را روی کاغذی که جلوی دستش بود می نوشت، سیصد هزار تومن....دویست و هشتاد هزار تومن....

دکتر گوشی را گذاشت و روی یکی از کاغذهایی که جلوی دستش بود چیزهایی نوشت، بعد سرش را بلند کرد و گفت:

آقای طاهری ! من الان با چند تا از دوستام که در انجمن های خیریه فعال هستند یا بالاخره دستشون خیره تماس گرفتم، شکر خدا مشکل شما حل شد، قبول کردن که هرکدوم بخشی از هزینه ها رو پرداخت کنن، من اینجا نوشتم برای خانم جعفری، بهشون هم زنگ می زنم و میگم، شما برید بخش حسابداری یه سری فرمه پر کنید، بچتون رو به سلامتی ببرید.

مرد هاج و واج مانده بود.

یعنی چطور شده؟ آخر از پول یک و نیم میلیون مانده بود؟ کی حاضر شده بده؟ دست به قرضه یا چیه؟ اسمشان را به من میگید؟

دکتر لبخندی زد و گفت:

آقای طاهری! این آدم ها کار خیر می کنن بدون اینکه کسی اسمشون رو بدونه، قبول دارم که تهران شهر هفتاد و دو ملت شده و همه جور آدمی توش زندگی می کنه! خیلی ناراحت شدم که برای شما هم دردسرهایی پیش اومده، ولی اینجا هم آدم های خوب زندگی می کنن هم آدم های بد. آدم های بد چون کارشون زشته و سیاهن زود دیده می شن، اما آدم های خوب رو باید کمی دنبالشون گشت تا پیداشون کرد. خدا رو شکر کنید که مشکلتون حل شد و با دل صاف و پاکتون از خدا بخواهید که بنده های خوبش رو همیشه زنده و بخشنده نگه بداره.

مرد دست های زمختش را بالا گرفت و خدا را شکر کرد. باورش نمی شد که مشکلش حل شده باشد، از دکتر خداحافظی کرد، احساس می کرد پاهایش روی سرامیک های شسته و براق بیمارستان نیست، انگار داشت روی هوا راه می رفت....

ساحل محمدی