از همان پانزده شانزده سالگی به خودم قول داده بودم اگر پسری داشته باشم، آنقدر تخس و بد دهن و پر رو بار بیاورمش که هیچ کس نتواند به او زور بگوید. که هیچ کس نتواند به او بگوید: «برو بچه ننه! برو مُفِت را بده مامانت برات پاک کنه! بابا پاستوریزه! کوچولو بیا!»

وقتی به دنیا آمد از ذوق دیوانه شده بودم. همان روز دوم شناسنامه اش را با افتخار گرفتم:

«قیصر کامرانی»

وقتی صداش می کردم، تمام ذوق و شوق عالم در دلم می جوشید.

هفت ساله بود. صداش کردم:

«قیصر! قیصر! بیا. بدو... آآ قربون پسرم برم... موووچ.... بیا ببین امروز می خوام چی یادت بدم... بیا روی زانوم بشین.»

قیصر با آن چشمهای درشت و قهوه ای اش روی زانوی من نشست و با دقت به حرفای من گوش کرد:

«فکر کن یه پسر پررو و بی ادب که همه اش فحش های بد می ده، آمده روبه روت وایساده و بهت می گه دیگه حق نداری توی این کوچه بیای، آشغال! فهمیدی؟»

حالا تو چی بهش می گی؟»

مستقیم تو چشمهام نگاه کرد و گفت: « این پسره چاقه؟»

من با تعجب نگاهش کردم: «چی؟! چاقه؟» کمی فکر کردم و گفتم: «آره. چاقه. خیلی هم چاق. انقد که تو پیشش خیلی کوچولویی»

متفکرانه انگشت سبابه اش را لای دوتا دندان شیری جلوش گذاشت و گفت:

«من ازش می ترسم و فرار می کنم.»

مات ماندم. با صدای بلند گفتم: «یعنی چی که فرار می کنی؟ تو حق نداری فرار کنی. باید بری محکم بزنی تو اون خیکّشُ بهش بگی هِی گنده بَک! با من کاری نداشته باش! من اسمم قیصره. می زنم تو دهنتا! فهمیدی؟»

قیصر در حالی که لب پایینش می لرزید از روی زانوم بلند شد و دوید رفت به اتاق خودش. می دانستم بی فایده است. واقعا ً بی فایده. این آدم بشو نیست. برای همین از قلدُر بار آوردنش دست کشیدم.

نه ساله بود که اشک ریزان پیشم آمد و گفت: « تایتانیک چیه؟» در حالی که از خنده نمی توانستم حرف بزنم، گفتم: «تایتانیک؟ اینو از کجا شنیدی؟ هان؟» با تعجب نگاهم کرد و گفت: «تو کوچه با ستاره نشسته بودیم، ستاره داشت گریه می کرد، منم داشتم نازش می کردم. یه آقایی داشت رد می شد. خندید گفت: ای بَل! بابا اینجا که تایتانیکه! اینو که گفت ستاره بلند شد رف. تایتانیک فحشه؟»

به زور خنده ام را فرو دادم و درحالی که دستش را گرفته بودم و نوازشش می کردم، گفتم: «نه عزیزم! تایتانیک اسم یه فیلمه. یه فیلم عاشقانه که توش یه دختر و پسری عاشق همن. همین. اون حرف بدی نزده. شاید از شما دو تا خوشش اومده بوده. حالا ستاره چرا گریه می کرد؟»

قیصر سرش را روی سینه ی من گذاشت و با گریه گفت: «نمی دونم. نگف. رَف»

چند وقتی بود که به رفتارهای قیصر مشکوک شده بودم. تا از مدرسه برمی گشت، می رفت اتاقش در را می بست و تا شب موقع شام بیرون نمی آمد. واقعاً نگرانش بودم. هزار فکر تو سرم می چرخید. ترس از اعتیاد مهمترینش بود. آنقدر که تلویزیون و هر رسانه ی مزخرف دیگه، ترس از این لعنتی را در دل آدم می کاشتند.

بالاخره یک روز صبح جمعه که برای آزمون های ماهیانه ی کنکور به مدرسه رفته بود، فرصت پیدا کردم تا اتاقش را بگردم و مثلاً خیال خودم را راحت کنم.

اول از همه سراغ کامپیوتر رفتم و روشنش کردم. در همان فاصله که منتظر بودمwindows بالا بیاد، به کتابهای کنار تختش نگاهی انداختم. خدای من! یک لحظه مردد شدم که یعنی تا به حال اشتباه فکر می کردم پسرم رشته ی ریاضی فیزیک می خواند یا او دانش آموز رشته ی ادبیات است؟ چون به جای جزوه های فیزیک و کتاب دیفرانسیل و هزار کوفت و زهرمار دیگر که انتظار دیدنشان را داشتم، روی زمین نشستم و کتابهای شعر فریدون مشیری و فروغ فرخزاد و حمید مصدق را ورق زدم و به تاریخ هایی که کنار بعضی شعرها نوشته شده بود، نگاه کردم و به حال خودم تأسف خوردم. من که می خواستم پسرم، تنها پسرم، یکه بزن و قوی و پررو و یک دنده و بد دهن شود، حالا مقابل چشمانم با دختری از جنس پریان که شاید اسمش ستاره بود و یک بار هم با هم سوار تایتانیک شده بودند! می رقصید و .... وای خدای من!

کامپیوتر را خاموش کردم و از اتاق بیرون رفتم.

از پشت سر چشمهام را گرفت و با همان لحن بچه گانه ای که انگار هیچوقت نمی خواست فراموشش کند، گفت: «خوب! حدس شما راجع به سورپرایز امروز چیه؟ لطفاً سریع پاسخ دهید...» و خودش اولین کسی بود که به طرز حرف زدنش خندید. دستهاش را گرفتم و در حالی که سعی می کردم چشمهام را از دستش نجات بدهم، گفتم: «من که در مقابل تو تسلیمم. آخه من چه می دونم این دفعه دیگه چه بلایی می خوای سر من بیاری مجنون!»

قبل از اینکه سورپرایزش را نشان دهد، از من قول گرفت که وقتی دستهایش را از چشمهایم برداشت، آنها را همانطور بسته نگه دارم و باز نکنم. من هم قول دادم: «قول مردونه» و دستهایش را برداشت. من هم طبق قول، چشمهام را باز نکردم. دست راستم را گرفت و چیزی مسطح کف دستم گذاشت. به وضوح فهمیدم که کتاب است. گفت: «حالا باز کن» چشمهام را که باز کردم، قبل از هر چیز دو چشم قهوه ای مهربان را دیدم که به من خیره شده اند و می خندند. تنها تفاوتش با چند سال پیش این بود: خط ریش های مرتب و سبیل چند روز نتراشیده؛ چه تناسبی با هم دارند این چشم های قهوه ای و این ریش های نرم طلایی...

تازه متوجه سنگینی چیزی کف دستم شدم. با شیطنت گفت: «ای بابا! خوب نگاه کن دیگه....» دستم را بالا آوردم. جلوی چشمانم گرفتم و خیره نگاه کردم. کتابی کم قطر خیلی کم قطر با طرح جلد آبی رنگ، با هاله های سفید، به نام «اشکهایت را پاک کن ستاره!»، و نام «قیصر کامرانی» زیر عنوان کتاب. کتاب را برگرداندم. نوشته بود:

اشکهایت را پاک کن ستاره!

اینجا غریبه ها

دائم

می آیند و می روند و من

هر لحظه باید برایشان بگویم که اشکهای تو

چرا هِی می بارند و می بارند و می بارند...

و هیچ کس حرف من را باور نمی کند

و من دیگر، برای پاک کردن اشکهای تو

وقتی نخواهم داشت... .

:«چی؟! ... قیص... قیصر کامرانی؟ یعنی تو؟! کتاب تو؟ ... من ...»

همانجور با خنده گفت: «بله! کتاب شعر خودمه. بالاخره چاپش کردم. چطوره؟ خوشت اومد؟ سورپریز شدی؟ ... آره؟»

چشمام را بستم و با خنده گفتم: «من که قبلاً هم گفته بودم پسر! تو آدم بشو نیستی... .»