نزار قبانی شاعر نامدار عرب در ستایش مقاومت فلسطین و بازخوانی آرمان ها و حرمان های مردم دردمند آن دیار مقدس شعرهای درخشانی سروده است؛ <سمفونی پنجم جنوب> و <کودکان سنگ> از مشهورترین فلسطینیات اوست. پیش ترها به سال ۱۳۸۰ توفیق داشته ام که <کودکان سنگ( >اطفال الحجاره) را به فارسی برگردانم، این بار اما فاجعه خونباری که بر غزه می گذرد، سبب آمد تا دیوان نزار قبانی را بگشایم و فلسطین را باری دیگر در آیینه کلماتش به تماشا بنشینم. این نکته را نیز شایان ذکر می دانم که صدای عاشقانه سرایی چون قبانی در قضیه فلسطین، صدایی ستیهنده و سرشار از رجزخوانی های حماسی است.

۱)

ملت ما را

ملتی سرخپوست نپندارید!

ما اینجا ماندگاریم...

در این خاک که دستبندی از گل با اوست...

اینجا سرزمین ماست،

از سپیده دم عمر اینجا بوده ایم،

اینجا بازی کرده ایم...

عاشق شده ایم...

و شعر نوشته ایم...

ما ریشه داریم در آبراهش

چون گیاهان دریا،

ریشه داریم در تاریخش،

در نان نازکش،

در زیتونش،

در گندم زردگونش...

ریشه داریم در وجدانش،

ماندگاریم در آذار و نیسانش،

ماندگاریم چون نقش بر فولا دش،

ماندگاریم در پیامبر والا یش،

در قرآنش

و ده فرمانش...

۲)

بر پیروزی سرمست نباشید!

خالد را بکشید،

عمرو خواهد آمد،

گلی را نابود کنید،

عطر خواهد ماند.

۳)

از نی بیشه ها

چون جن بر شما یورش می آوریم،

از بسته های پستی،

از صندلی های اتوبوس ها،

از جعبه های سیگار،

از حلبی های بنزین،

از سنگ گور مردگان،

از گچ ها... از تخته ها...

از گیسوان دخترکان...

از تیرآهن ها...

از دیگ های بخار...

از چادرهای نماز...

از برگ های قرآن،

بر شما وارد می شویم

از سطرها و آیات

از چنگ ما گریزتان نیست

که ما پراکنده ایم در باد...

و در آب

و در گیاه،

و ما تنیده ایم در رنگ ها و صداها

گریزتان نیست

گریزتان نیست

که در هر بیتی تفنگی است

از کرانه ی نیل

تا فرات...

۴)

هرگز با ما نخواهید آسود...

هر کشته ای نزد ما

هزار بار خواهد مرد.

۵)

همیشه در انتظار ما باشید،

در هر آنچه ناگهانی است

ما در همه ی فرودگاه ها هستیم...

و در همه ی بلیت های سفر...

در روم... و در زوریخ

از زیر سنگ می روییم

از پشت مجسمه ها سر برمی کشیم

و حوضچه های گل...

مردان ما بی گاه سر می رسند،

در خشم آذرخش و در رگبار باران

در عبای پیامبر می آیند...

یا در شمشیر اصحاب...

زنان ما...

رنج های فلسطین را بر اشک درخت نقش می زنند

کودکان فلسطین را در وجدان بشر دفن می کنند

زنان ما...

سنگ های فلسطین را به سرزمین ماه می برند.

۷)

در یاد بسپارید...

همیشه در یاد بسپارید...

که آمریکا با همه ی توش و توانش

خدای عزیز توانا نیست،

و آمریکا با همه ی آزارگری اش

هرگز پرندگان را از پرواز باز نتواند داشت،

گاهی باروتی کوچک

در دست کودکی خرد

انسانی بزرگ را به خاک و خون خواهد کشید.

۸)

آنچه میان ما و شماست،

به یک سال به سر نمی رسد،

به پنج سال به سر نمی رسد،

یا به ده سال، یا هزار سال

نبردهای رهایی بخش

مانند روزه دیرپایند،

و ما بر سینه هاتان می مانیم

چونان نقش بر سنگ،

می مانیم در آوای ناودان ها، در بال های کبوتران

می مانیم در خاطره ی خورشید، و در دفتر روزگاران

می مانیم در بازیگوشی کودکان، در خط خطی کردن دفترها

می مانیم در لبان آنان که دوست شان داریم

می مانیم در مخارج کلا م...

۹)

اندوه را فرزندانی است که بزرگ خواهند شد...

درد دیرپا را فرزندانی است که بزرگ خواهند شد...

آنان را که در فلسطین کشته اید، کودکانی است که بزرگ

خواهند شد...

خاک را... محلّه ها را... دروازه ها را فرزندانی است که بزرگ

خواهند شد

و همه ی اینان که از سی سال پیش جمع شده اند

در اتاق های بازجویی... در مراکز پلیس... در زندان ها

اینان که چون اشک در چشم ها جمع شده اند،

همه ی اینان

هر لحظه و هر لحظه

از همه ی دروازه های فلسطین وارد خواهند شد...

۱۰)

من فلسطینی ام،

پس از سفر گمگشتگی و سراب

چون گیاه از ویرانی سر بر می کشم،

چون آذرخش چهره هاتان را روشن می کنم

چون ابر سیل آسا می بارم،

شب همه شب سر برمی کشم

از حیاط خانه... و از دستگیره ی درها

از برگ توت... و از بوته های پیچک...

از برکه ی آب...

و از همهمه ی ناودان...

از صدای پدرم سر برمی کشم

و از رخساره ی مادرم؛ خوش و جذّاب

از همه ی چشمان سیاه و مژه ها سر بر می کشم

و از پنجره های دلداران

و از نامه های عاشقان،

از رایحه ی خاک سر برمی کشم

دروازه خانه ام را می گشایم،

وارد خانه می شوم

بی آنکه منتظر جواب بمانم،

زیرا سوال و جواب

خود من هستم!

۱۱)

می آییم

با چفیه های سپید و سیاه مان،

بر پوست تان داغ خونبها می زنیم،

از زهدان روزگار می آییم

چونان سرریز شدن آب،

از خیمه حقارتی که به هوا جویده می شود،

□□□

از رنج حسین می آییم...

از اندوه فاطمه زهرا...

از احد، می آییم، و از بدر...

و از غم های کربلا ...

می آییم برای تصحیح تاریخ و اشیا

و برای پاک کردن حروف

از خیابان هایی که نام های عبری دارند!