اینکه در رسانه ملی مجری گری یک برنامه ادبی که اتفاقا با گرایش آیینی ساخته و پرداخته شده به کسی سپرده شود که شناختی از شعر، و شاعری که به عنوان میهمان دعوت کرده ندارد و با فضای نسبی شعر آیینی امروز آشنا نیست آیا پذیرفته است؟

این نوشته آسیب شناسی کوتاهی است از یک برنامه تلویزیونی که آشکارا دست به سرقت ادبی زده است.

این ۲ بیت شعر را بخوانید:

چه روزها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه اشک ها که در گلو رسوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه

برای عده ای ولی چه خوب شد نیامدی

قطعا کسانی که آشنایی اندکی با شعر آیینی امروز دارند این غزل را شنیده اند؛یکی از غزل های خوب مهدی جهاندار شاعر جوان اصفهانی که در فضای انتظار سروده شده و سال هاست زمزمه می شود. جهاندار یک بار این غزل را در رمضان سال ۱۳۷۹در حضور مقام معظم رهبری خوانده است؛ همان جلسه ای که زنده یاد قیصر امین پور هم حضور داشته و غزلی با این مطلع خوانده است:

می خواهمت چنان که شب خسته خواب را

می جویمت چنان که لب تشنه آب را

یادم می آید قیصر امین پور یکی دوبار که جهاندار را دیده بود به او گفته بود: چه خوب شد نیامدی ! البته این غزل در سال ۱۳۷۸ در جشنواره ادبی گل نرگس در کرمانشاه نیزبه عنوان اثر برتر معرفی شده است. اینکه در برنامه ای به بهانه شهادت امام جعفر صادق(ع) با نام «من...تو... او» از شاعری (! )بی نام و نشان دعوت شود که بزرگ ترین افتخارش این است که تا به حال در هیچ انجمن شعری شرکت نکرده و نمی کند و غزل مهدی جهاندار را به نام خودش بخواند و مجری هم بارها تکرار کند که این غزل ناب شما در گوشی های تلفن همراه منتشر شده و این باید برای شما افتخارباشد و مرتب برای هم نوشابه باز کنند و مجری و میهمان که قطعا با هم بسیار صمیمی هستند یکدیگر را به اسم کوچک صدا بزنند آیا تحقیر و توهین به جایگاه والای شعر آیینی و شعور مخاطب نیست ؟

اینکه این شاعر نوظهور مرتب خواب هایش را تعریف کند که بیشتر شبیه خواب ها ی پیامبران است و اظهار کند که بیشتر شعرهایش را در خواب سروده آیا عوام فریبی نیست؟ شما نام این کار را چه می گذارید ؟ همین شاعر نوظهور چندی پیش در یکی از شهرهای اطراف اصفهان (گز و برخوار) در شب میلاد حضرت حجت(عج) چند شعر از شاعران سرشناس کشور را با روایت هایی کژ و مژ و پر از اغلاط فاحش وزن و قافیه به نام خودش خوانده است؛ آن هم با قیافه ای حق به جانب و آراسته با اشک هایی از نوع تمساح !

این چند بیت را هم بد نیست بخوانید:

چند روزی شد که حالم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفال می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

« ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم»

این چند بیت هم بخش های پایانی مثنوی شاعر جوان اصفهانی آقای حمید رجایی است که حداقل ۷ سال پیش من از ایشان در دانشگاه آزاد نجف آباد شنیده ام و شاعر نوظهور ما ادعا می کند در سفر به مریوان و نزدیکی مرز، همین یکی دو سال پیش به ایشان نازل شده است !

صدا و سیما بار اول نیست که این نابغه را ساعت ها روی آنتن می فرستد تا شعرهای دیگران را به نام خودش بخواند و عباراتی بر زبان براند که ناشی از دانش بسیار اندک اوست. اوایل فکر می کردم که ایشان واقعا شاعری نوظهور در عرصه شعر امروز است که نامش را هیچ شاعری نشنیده و در هیچ انجمنی هم رصد نشده است.

این شاه بیت را هم ایشان در وبلاگ شخصی شان که مزین به عکس ایشان است نوشته اند:

چیزی ندارم در خور این خاندان ولی

گاهی برای صاحب خود پارس می کنم !

بعدها دیدم که ظاهرا دزد ناشی به کاهدان زده است و گاه گداری سروده های خودش را هم چاشنی شعرخوانی ها می کند که هیچ شباهتی به شعر ندارد و همین که ایشان فرق شعر و ناشعر را نمی داند دلیل محکمی است بر سارق بودن ایشان. حاضرم در جلسه ای رو در رو با این شاعر نوظهور، کارگردان، تهیه کننده و مجری این برنامه از حیثیت شعر آیینی امروز که این شاعر نوظهور در حال از بین بردن آن است دفاع کنم و با یک تست ساده ادبی سارق بودن این دوست گرامی را اثبات کنم!

دوست نوظهورم ! سال ها پیش از زمانی که شما در خواب های ساختگی خود در حال سرودن این شعرها باشید، دوستان من شب های بی شمار دود چراغ خورده بودند و پیش از شما آن شعرها را در بیداری کامل سروده بودند ! دوست نوظهورم! امیدوارم بدانید که سرقت ادبی طبق قانون حمایت از مولفین و مصنفین جرم محسوب شده و درصورت اثبات (که تمام مدارک آن موجود است) شما به ۶ ماه تا ۳ سال حبس محکوم خواهید شد.

به هر حال امیدوارم صدا و سیما از شاعران ارجمندی که آثار ارزشمندشان توسط این شاعر نوظهور سرقت شده و بعضا با روایاتی کژ و مژ نقل شده عذرخواهی کند؛ گرچه این کار از رسانه ملی بعید است.