مطمئن نبودم که من یک وکیل دارم، نمی توانستم در اصل اطلاع دقیقی بگیرم، همه ی چهره ها غیرقابل تحمل بودند، بیشتر آدمهائی که در مقابل من رفت و آمد می کردند و پشت سر هم تو راهروها از مقابل من رد می شدند، همگی شکل زنهای چاق و پیر بودند، با پیش بندهای بزرگ راه راه آبی تیره و سفید که تمام اندامشان را پوشانده بود.

دستی روی شکم می کشیدند و با قدم های سنگین به این سو و آن سو می رفتند. نیز نتوانستم دریابم که آیا ما درون ساختمان یک دادگاه بودیم؟

بعضی شواهد بر له، ولی بیشتر علیه این نظر بودند. جدا از تمامی مسائل در دادگاه، صدای مهیبی از فاصله دور بلا انقطاع شنیده می شد. معلوم نبود از کدامین سو، چرا که در تمامی راهرو طنین انداخته بود. اینطور به نظر می امد که از همه جا، یا شاید همانجائی که اتفاقاً آدم توی آن قرار دارد، انگار محل اصلی طنین این صدای غریب بود.

این یک خیال بود، چرا که صدا از فاصله بسیار دور به گوش می رسید. این راهروهای باریک و دالان مانند که به آرامی بهم متصل می شدند، با درهای بلند و تزئین های ساده،؛ مثل اینکه به یک خواب عمیق دائمی فرو رفته باشند، راهروهای یک موزه یا یک کتابخانه بودند . اما اگر اینجا اداگاه نیست، پس چرا من نگران داشتن وکیل هستم؟ برای اینکه من همیشه یک وکیل جستجو می کردم؛ همه جا حیاتی و لازم است، چرا که وکیل در هر جائی مورد احتیاج است، حتی بیشتر از دادگاه. برای اینکه دادگاه حکم خود را از روی قانون صادر می کند، مجبور هم هستیم که آن را بپذیریم.

ناگزیریم که آن را بپذیریم، چرا که اگر با آن ناعادلانه و سطحی برخورد شود، زندگی کردن ناممکن است، آدم باید به دادگاه اعتماد داشته باشد و به عالیجناب قانون، آزادی کامل بدهد. برای اینکه این تنها وظیفه اوست. اما برای قانون همه چیز خلاصه می شود در اتهام، وکیل و حکم.

خود را قاطی کردن برای انسانهای آگاه هم، گناهی نابخشودنی است. به غیر از این اما، رابطه پذیرش جرم یک حکم است ، که با تأئید و تحسین همراه است؛ اینجا و آنجا نزد آشنایان و غریبه ها، دوستان، در خانواده و اجتماع، درشهر و ده، خلاصه همه جا.

اینجاست که داشتن یک وکیل ضروری است. چندین و چند وکیل، بهترین ها، یکی در کنار دیگری، یک دیوار از انسانهای زنده، چرا که وکیل ها سخت تغییردادنی هستند. اما دادستانها؛ این روباهان مکار، موشهای نامرئی که توی هر سوراخی براحتی وارد می شوند، حشرات موذی ای که زیرآب هر وکیلی را می زنند.

آهان(پس واسه همین من اینجا هستم! وکیل مدافع جمع اوری می کنم، اما تا حالا که کسی را پیدا نکرده ام.

فقط این پیر زنها همینطور می آیند و می روند، اگر در حال جستجو نبودم، تا حالا خوابم برده بود. من در مکان درستی نیستم، بدبختانه نمی توانم این حقیقت را ببینم، که جای عوضی ای هستم. باید در جائی باشم که انسانهای زیادی در کنار هم جمع می شوند، از تمامی اکناف، اقشار، شغل ها، از هر سنی. من باید این امکان را داشته باشم که مناسب ترین و دوست داشتنی ترین کسانی که نگاهی به من دارند را با دقت و آرامش از میان جمع بزرگ انتخاب کنم. بهترین و مناسب ترین حالت شاید یک بازار مکاره باشد. به جای این، من چکار می کنم.

توی این راهرو ها وول می خورم، جائی که چند تا پیرزن که با کندی و بی حالی و بی توجه به من، راه خودشان را می روند، مثل ابرهای بارانی جابجا می شوند، با سرگرمی های مجهول هم مشغول هستند، بدون اینکه بفهمند چکار می کنند. برای چی با عجله و کورکورانه وارد خانه ای می شوم، بدون اینکه تابلوی بالای در را نگاه کنم، بعد وارد راهرو ها می شوم، خودم را با تفاله هائی قاطی می کنم، که به خودشان هم القا کرده اند که دارند کار مهمی انجام می دهند. بعد هم حتی نمی توانم به خاطر بیاورم که جلوی چنین خانه ای بوده ام، یک بار هم از پله ها بالا رفته باشم. ولی اجازه ندارم برگردم. این وقت به هدر دادن ، اعتراف به پذیرش راه خطا،

برایم غیر قابل تحمل است. چطوری؟ در این زمان کوتاه و زودگذر، همراه چنین صدای مهیبی از پله ها پائین رفتن؟ نه این غیرممکن است، با این زمان کوتاهی که در اختیار تو قرار داده شده، که تو اگر حتی یک ثانیه را از دست بدهی، تمام زندگی را باخته ای. این مدت زمان، بیشتر از این نیست، همین قدر است، درست مثل زمانی که تو از دست می دهی.

یک راهی را که انتخاب کرده ای ادامه بده، با تمامی مشکلاتش. تو فقط می توانی برنده شوی. خطری تو را تهدید نمی کند. شاید دست آخر سقوط کنی، که بعد از اولین قدم ها از پله ها پائین بیائی، از پله ها به پائین پرت شوی، شاید ،نه، بلکه یقیناً.

اگر اینجا درون راهروها پیدا نمی کنی ، درها را باز کن، پشت این درها چیزی پیدا نمی کنی، یک طبقه دیگر وجود دارد. آن بالا هم چیزی پیدا نکردی، این هم آخر دنیا نیست. خیز بردار وبپر، بسوی پله های جدید.

تا زمانی که تو اوج گرفتن را فراموش نکرده ای، پله ها هم حرکتشان قطع نخواهد شد. در مقابل گام های اوج گیرنده ی تو، پله ها هم بطرف بالا رشد می کنند.