یک بار، یکی از بهترین شاعران جوان سیاه به من گفت: می خواهم که یک شاعر باشم، نه یک شاعر سیاه.به عقیده من، این جمله چنین معنی می دهد که می خواهم، مانند یک شاعر سفید پوست شعر بگویم ناخودآگاه این معنی را به ذهن متبادر می کند که می خواهم یک شاعر سفید باشم و تمایل به سفید بودن در پشت آن، نهان است. من از شنیدن این جمله بسیار متاسف شدم، چرا که هیچ شاعر بزرگی نباید از اینکه خودش باشد بهراسد.»

● زندگی سیاه

لنگستن هیوز مشهورترین شاعر سیاهپوست و متولد اول فوریه ۱۹۰۲، زندگی دشواری داشته، چنانچه خود می نویسد: «تا دوازده سالگی نزد مادربزرگم بودم زیرا مادر و پدرم یکدیگر را ترک گفته بودند. پس از مرگ مادربزرگ با مادرم به ایلی نویز رفتم و در دبیرستانی به تحصیل پرداختم.

در ۱۹۲۱ یک سالی به دانشگاه کلمبیا رفتم و از آن پس در نیویورک و حوالی آن برای گذران زند گی به کارهای مختلف پرداختم و سرانجام در سفرهای دراز خود از اقیانوس اطلس به آفریقا و هند جاشوی کشتی ها شدم. چندی در یکی از

رستوران های پاریس آشپزی کردم و پس از بازگشت به آمریکا در هتلی پیشخدمت شدم. در همین هتل بود که ویچل لینشری، شاعر بزرگ آمریکایی، با خواندن سه شعر من که کنار بشقاب غذایش گذاشته بودم ـ چنان به هیجان آمد که مرا در سالن نمایش کوچک هتل به تماشاگران معرفی کرد». هیوز نوزده ساله بود که نخستین شعرش، شعری کوتاه به نام «سیاه از رودخانه ها سخن می گوید»؛ در مجله بحران به چاپ رسید.

● ملک الشعرای سیاه

رامین شهروند در مقدمه ای که در کتاب «همچون کوچه ای بی انتها» بر اشعار هیوز (به ترجمه احمد شاملو) نوشته مایه اصلی اشعار هیوز را ترکیبی نامتجانس از وزن و آهنگ، گرمی و هیجان، زهرخند و اشک می داند و می نویسد: «وی در اشعارش کوشیده است با کلمات همان حالاتی را بیان کند که خوانندگان جاز ملایم با نوای موسیقی، ایما و اشاره و حرکات صورت بیان می کنند.» چنانچه گفته می شود، هیوز نخست به شعر روی آورد و پس از آن به نوشتن داستان و قصه و نمایشنامه پرداخت. مقالات ادبی و اجتماعی بسیار نوشت.

متن هایی برای اُپرا و نمایش های برادوی و بازی های رادیویی و تلویزیونی تهیه کرد و چندین کتاب برای کودکان نگاشت.

دستمایه تمامی این آثار تجزیه و تحلیل و بیان و تشریح حالات و جنبه های گوناگون زند گی سیاهان است و در پروردن این دستمایه از پیش پا افتاده ترین نیش و کنایه های توده تا تغزل ناب را به کار گرفته. هیوز، که خود را تحت تاثیر پل لاورنس دونبار، کارل سند بورگ و والت ویتمن می دانست؛ مشخصاً به دلیل ترسیم تصاویر هوشمندانه و رنگارنگ از زندگی سیاهپوستان آمریکا در دهه های ۲۰ تا ۶۰، مشهور است. او رمان، داستان کوتاه و نمایشنامه می نوشت و به علت تاثیر دنیای جاز بر نوشته هایش؛ معروف بود.

زندگی و آثار او سهم به سزایی در شکل گیری رنسانس هارلم در دهه ۲۰ داشت. برخلاف دیگر شاعران سیاهپوست آن زمان؛ نظیر کلاود مک کی، جین تومر و کانتی کولن؛ هیوز هیچگونه تمایزی بین تجربه های شخصی خود و تجربیات مشترک آمریکای سیاه قائل نمی شد.

او می خواست داستان های مردم خویش را به نحوی بازگو کند که فرهنگ واقعی آنها شامل دردهایشان و عشقشان به موسیقی، خنده و زبانشان را منعکس سازد. هیوز در مقام یک نویسنده نیز، آنچه را می نویسد که اعتقادش است و به شکلی می نویسد که نوشته اش در مسیری که می خواهد، تاثیرگذار باشد. بدین ترتیب شخصیت هیوز نمونه هنرمند متعهدی است که با درک کامل از زمانه و شرایط آن در جهت بهبود وضعیت همنوعان خود قدم بر می دارد. هیوز زمانی شروع به نوشتن کرد که جلسات زیرزمینی سیاهان اعتراض هایی از پیش سرکوب شده بود و راه به جایی نمی برد و سر اسلحه به سمت آنها بود و با کوچک ترین حرکتی که سفیدها از آن خوششان نمی آمد پوست سیاهشان را با رنگ قرمز خونشان تزیین می کردند!

● مرگ نامی

لنگستن هیوز سراسر زند گی پربارش را وقف خدمت به سیاهان و بیان زیر و بم زندگی آنان کرد، پیوسته به تربیت و شناساندن شاعران و نویسند گان جامعه سیاهپوستان کوشید، از برجسته ترین و صاحب نفوذترین رهبران فرهنگ سیاهان در آمریکا به شمار آمد.

لنگستن هیوز در تاریخ ۲۲ مه ۱۹۶۷ در اثر سرطان پروستات در نیویورک درگذشت. در حالی که هنوز رویایش برای برقراری عدالت و صلح جهانی را در سر می پروراند.

هیوز را به حق ملک الشعرای هارلم خطاب می کنند؛ هرچند بسیارند کسانی که او را به عنوان ملک الشعرای سیاهان نیز می شناسند. پس از مرگ هیوز، کمیته حراست شهر نیویورک به یاد او محل زندگی اش در خیابان ۱۲۷ هارلم را به عنوان «منطقه لنگستن هیوز» نامگذاری کرد.