تا حالا برا ی نوشتن این قدر کم نیاورده ام. کسی که دو دهه است ورای رشته تحصیلی اش که دامپزشکی است و به قول استاد «محمد شمس لنگرودی» جراح واژه هاست و دایره واژگانیش به اندازه چند سال نوری است باید بگویم که مغزم هنگ کرده است و «اعتراف سخت است اگرچه با تاخیر «زیرا از غم از دست دادن بزرگ مرد«ماموستایی» باید سخن بگویم که نه تنها این سالیان متمادی همواره مشوق و یاریگرم بود بلکه همزمان و هم لهجه ام نیز بود «زنده یاد استاد ابراهیم یونسی» هیچگاه از یاد نمی برم که سال ۸۳ با استادم مصاحبه ای برای روزنامه کارگزاران انجام دادم و آن را به جناب «یاسین نمکچیان» دادم و در آن روزنامه چاپ شد و اینک سال ها از آن خاطره شیرین می گذرد خاطره ای که حالا با خاموشی او به تلخی مبدل شده است کسی همیشه فراتر از مرز سنیش که به دهه هشتاد زندگیش رسیده بود می اندیشید و همیشه افکار و ایده هایش بکرو نو بودند اگرچه بعضی مواقع یعنی خاطرات را سخت و یا دیر به یاد می آورد که با توجه به سنش مساله ای عادی بود چیزی که امروز دیگر برای بیشتر مردم عادی شده است و حتی جوانان بیست ساله هم نمی دانند گاه و سایلشان را کجا گذاشته اند چه برسد به پیر مرشد و استاد دوران دیده ای که سرد وگرم روزگار را چشیده است وقتی از خاطرات زندان برایم می گفت و رغبت و علا قه وافرش به نویسندگی و سختی ها و مصائب فراوانی که متحمل شده بود که نخستین بار با موسسه برتراند راسل « در انگلستان مکاتبه کرده بود و کمک خواسته بود تا کتاب برایش بفرستند و آنها در جواب کتابی فرستاده بودند که استاد یونسی آن را تخلیص و خلا صه کند و بعدش استاد آن را خلا صه کرده بود و مورد شگفتی آنها واقع شده بود و از فراست و کیاست او تمجید کرده بودند و بعدها کتاب هایی دیگر برای اوفرستاده بودند. واقعا به داشتن چنین سرمایه ای در کشورم افتخار می کردم و همیشه بنده را به دریچه های تازه و نو سفارش می کرد.

هیچگاه فراموش نمی کنم این سخن را که چه صادقانه به من گفت: « اگرچه تو در ایلا م دیده به جهان گشوده ای و من در کردستان ولی رسالت هر دوی مایکی است این نکته را همیشه به خاطر داشته باش طاهرجان که شاعر با هر شعرش دوباره متولد می شود و من به داشتن دوستی همچون تو که همزبانم نیز هست افتخار می کنم و باز فراموش نکن که همیشه برای بزرگ بودن لا زم نیست که تو از جای بزرگی بیایی از همان ایلا م محروم و سرافراز هم می توان چون سروی آزاده قد کشید و بزرگ بود.» اینک که این خاطره را برای مخاطبان عزیز روزنامه روایت می کنم اشک در چشمانم حلقه زده است چرا که باور نمی کنم استاد دیگر در میان ما نیست اگر چه او رفته ولی آثارش و کتاب های گران سنگش در میان ماست بزرگ مردی «شیرآهن کوه مردی» که به تعداد سالیان عمر گهر بارش کتاب و ترجمه تالیف کرده است ازش پرسیدم که کدامیک از شاعران و نویسندگان را دوست دارد: «حافظ و شاملو و ناظم حکمت از میان شاعران و شیرکوبیکس و عبدالله پیشو ومحمد قاضی و احمد محمود و علی اشرف درویشان از شاعران و نویسندگان کرد را بسیار دوست می دارم» و این شعر احمد شاملو را برایم خواند:«جاده ها با خاطره قدم های تو بیدار می مانند/ که صبح را پشیباز می رفتی/ پیشتر زآن که خروسان بانگ سحر کنند» اینک این شاگرد کوچک تو که در مکتب تو تلمذ کرده است می گوید:«برای نامیدن نور، آینه و چراغی می خواهم/ تا با اجازه مجنون/ لیلا ی دیگری بیافرینم/ بر بوم خاطرات خاموشم.