از اول هم قصدم این نبود مرتضی دست کج را با چاقو بزنم. می خواستم تهدیدش کنم بترسد تا دست از سرم بردارد. اما نترسید، بدتر کفری شد و بیشتر هجوم آورد: چاقو تیغه اش زنجانی و از آنهایی بود که پنجه بوکس داشت. این چاقو را توی خرابه ای که قماربازی می کردیم پیدا کرده و توی جیبم گذاشته بودم. با اینکه اهل دعوا و چاقوکشی نبودم، خون روی تیغه آن را شستم و دسته اش را با روغن برق انداختم. همه مرا می شناسند. می دانند «یعقوب اصلی» چه ببرد چه ببازد دبه درنمی آورد. مثل همیشه نشسته بودیم و بازی می کردیم. روی دور نبودم، دست خوب نمی آوردم. افتاده بودم روی بدشانسی و بی خود و بی جهت هی می باختم. پول ها را ریخته بودیم زمین، بانک پُر پُر بود. مرتضی دست کج که همه پول ها رو برده بود، گفت: «من دیگه نیستم!» گفتم: «این نامردیه خودتم می دونی!» گفت: «بانکم پره دیگه نیستم!» گفتم: «یه دست دیگه!» گفت: «چپت کو؟» چاقورو از جیب درآوردم. گذاشتم زمین و گفتم: «تیغه اش حرف نداره!» مرتضی دست کج تا چاقو را دید بهت زده گفت: «اینو از کجا آوردی!» گفتم: «چطور، مگه؟» عماد کنار مرتضی دست کج بود، سقلمه ای بهش زد و گفت: «هیچی!» مرتضی دست کج چاقو را برداشت و به شوخی به سمت صورتم حمله کرد. خودم را پس کشیدم. گفت: «جرات نداری، چاقو تو جیبت نذار!» از صبح شروع کرده بودیم و حالا آفتاب می زد توی مخ مان. ساعت سه بود. چاقو را گذاشت روی پول ها و گفت: «به اندازه دو دست قبول!» گفتم: «قبول!» بازی را که باخته بودم برگرداندم و دست آخر بانک را زدم.

کارد می زدی خون مرتضی دست کج درنمی آمد. پشت سر هم به خودش فحش می داد و گاه هم به من! اول چاقو را برداشتم. پول هایش ته کشیده بود. وضع دو ساعت قبل من را داشت. دو دست پول قرض گرفت. آنها را هم باخت. پول هایش مثل آرد نخودچی پودر شد رفت هوا. چاقو برایم شانس آورده بود. آن را گذاشتم توی جیبم. دست هایم را باز کردم و مثل اینکه بخواهم ماهی بگیرم پول های کثیف و مچاله شده را از روی خاک جمع کردم. مرتضی دست کج جلو دستم را گرفت و گفت: «تقلب کردی!» همه مرا می شناختند. اهل تقلب نبودم. گفتم: «جر می زنی؟» گفت: «علامت گذاشتی رو کارت ها!» معلوم بود تهش دعواست. پاشدم بروم. گفتم: «پول نمی خوام. همه منو می شناسند، جنبه باخت نداری بازی نکن.» یخه ام را گرفت و گفت: «یابو صدقه می دهی؟» گفتم: «همه منو می شناسند، تا حالا خیلی باختم و بردم اما دعوا نکردم!» دسته اسکناس را چپاند توی دهنم. داشتم خفه می شدم. خودم را از دستش خلاص کردم و عقب رفتم. گفتم: «احترامت را نگه دار!» گفت: «نگه ندارم چه غلطی می کنی؟» عماد گفت: «بریم مرتضی!» مرتضی دست کج گفت: «چاقو رو بده!» گفتم: «چاقو مال خودم، پول ها رو بردار!» مرتضی دست کج به عماد گفت: «میگه چاقو مال خودم!» آمد جلو گفت: «بده، بچه دستت رو می بری!» خواست دست کنه، توی جیبم. نگذاشتم. با کله گذاشت توی صورتم. دماغم پر خون شد. چاقو رو از جیب درآوردم. ضامنش را زدم تیغه اش پرید بیرون. اما مرتضی دست کج آمد جلوتر و گفت: «د بزن، وجود داری بزن! حال می کنم منو با این چاقو بزنی!» چاقو را دست به دست می کردم. خودم هم می دانستم او را با چاقو نخواهم زد. اما او به جای اینکه عقب بنشیند، جلو می آمد. عماد گفت: «دست بردارین!» مرتضی دست کج گفت: «حال می کنم این منو با چاقو بزنه ناراحتی عماد برو گم شو!» بی محابا جلو می آمد. از هیچ چیز نمی ترسید. چاقو را زمین انداختم. و دماغم را گرفتم. مرتضی دست کج گفت: «واسه چی چاقو رو شستی!» گفتم: «پیداش کردم، خونی بود!» گفت: «نه بابا و با زانو زد توی دلم!» افتادم روی زمین. بی اعتنا به پول ها به عماد گفت: «حرام زاده تو انداختی اش تو خرابه!» عماد صدایش می لرزید. گفت: «اگه پیداش می کردن دردسر می شد!» گفت: «حرام زاده امانتی رو اینجور نگه می دارن؟» چاقو را گذاشت توی جیبش و بی اعتنا به پول ها رفت. عماد گفت: «چرا شستی اش؟» گفتم: «چی رو؟» گفت: «خون رو تیغه چاقورو!» گفتم: «کثیف بود!» گفت: «خون زنش بود.» گفتم: «خون زنش!» حالم بد شد. باد وزید و پول های روی زمین را با خود برد. عماد دنبال اسکناس ها دوید و آنها را جمع کرد و گفت: «گور باباش پاشو بریم یه دیزی بزنیم! با این پول ها!»

نام: یعقوب، فامیلی: اصلی، ارسالی از: باشگاه بیلیارد ادئون