فرنانداپی وانو سوت زدن برای غلبه بر درد را آموزه ای می داند که پدر همینگوی آن را از اردوگاه سرخ پوستان یاد گرفته و به فرزند خود ارنست همینگوی تلقین می کرده «وقتی در دهکده یک سطل شیر را به تنهایی به مزرعه مجاور مزرعه پدرش می برد لغزید و ترکه ای در گلویش فرو رفت و لوزه هایش را زخمی کرد، کودک بی آنکه از خونریزی بترسد، این قدرت را داشت تا به خانه برود، در آن هنگام بود که پدر به او یاد داد تا برای غلبه بر درد سوت بزند. (۱)»

«سوت زدن برای غلبه بر درد» تم اصلی داستان های همینگوی است. در سوت زدن برای غلبه بر درد یا سوت زدن برای غلبه بر ترس اتفاقی که گهگاه در کوچه پس کوچه های ناآشنا می افتد حکمتی کم وبیش رواقی نهفته است؛ رواقی با پنهان کردن حس واقعی خود یا بی میلی به ابراز احساسات سعی دارد که خود را مشغول نشان دهد تا در عین حال عیارانه شجاعت خود را به رخ کشد.

در رواقی گری همینگوی همچون اردوگاه سرخ پوستان حسی بدوی و پاکبازانه وجود دارد که حتی مرگ را مانند عبور از کوچه های ناآشنا می داند که می توان هنگام عبور از آن همچون عیاران سوت زد و آواز خواند. «بیدار که می شد آواز می خواند، شب خودکشی هم قبل از خوابیدن آواز خواند(۲)». در مرحله رواقی آدمی در شوق و تلاشی که برای آزادی به خرج می دهد، خودش را از پروای آسایش می رهاند و به اصطلاح از هرچه رنگ تعلق دارد، می گسلد؛ از این رو دیگر از هیچ چیز چندان آزاری نمی بیند چون خود را آزاد حس می کند. اما آیا این آزادی واقعی است؟

آزادی آدم های همینگوی از آن نظر اهمیت می یابد که تقریبا همگی دچار زخمی عمیق اند، اساسا زخمی بودن صفت ویژه همه این آدم ها و خود همینگوی است، هری در «برف های کلیمانجارو» قانقاریا گرفت، جیک بارنز قهرمان «خورشید باز هم می دمد» در جنگ زخمی شد و فردریک هنری در پایان وداع با اسلحه بعد از آنکه کاترین می میرد با زخمی عمیق در روحش به هتل برمی گردد.

ایمان همینگوی به قهرمانان رمان هایش بیشتر به خاطر تسلیم نشدن شان بود؛ اینکه آدمی باید همه رنج ها را با وقاری صبورانه و محکم پذیرا شود. «او همیشه از کسانی که خودشان را در برابر حوادث می بازند، نفرت داشت... . خود او همیشه عقیده داشت که می تواند هر ضربتی را تحمل کند و خم به ابرو نیاورد زیرا تا آن وقت که همه چیز برایش علی السویه بود، هیچ چیز قدرت آن را که در او تاثیر می کند نداشت(۳)» به همین دلیل همه قهرمانان همینگوی خودشان مسایل شان را حل می کردند. رابرت جردن در رمان «زنگ ها برای که به صدا درمی آیند» راه زندگی اش را یافته و در اجرای آن مصر است. او بی هیچ تاسفی بارقه ای از خوشبینی رواقی را در شرایطی به همراه دارد که در آستانه نابودی است. او در این شرایط عیارانه سوت می زند و سخت نمی گیرد.

« شاید اگه مهمه بهتره بگی.

فکر می کنی مهمه؟

آره.

پیلار بهم گفت فردا همه ما می میریم و تو هم این را میدونی منتها بهش اهمیت نمیدی.

رابرت جردن گفت:

او این را گفت.

آره.

اون خرافاتیه، بیا از مادرید صحبت کنیم.

پس تو از این چیزها خبر نداری؟

... از این حرف ها نزن(۴)»

رابرت جردن گویا می داند که تنها حاکم قدرتمند مرگ است و او هم چندان اختیاری ندارد اما در این لحظات می خواهد خود را آزاد بداند. او چه بسا مانند همینگوی تصاویری از اردو سرخ پوستی در ذهن دارد که در آن شاهد صحنه های قهرمانانه رواقی گرانی است که هرگز پایان خوشی ندارد. با این حال او همچون یک رواقی خود را آزاد می پندارد اما آیا این آزادی واقعی است؟ یعنی آنکه تنها جنبه ذهنی ندارد؟ مقصود به بیان ساده تر آن است که آیا این آزادی و این وارستگی و عیاری در عمل می تواند آدمی را از قید فرمانبرداری جهان برهاند؟