صالح افشار تویسرکانی سال ۱۳۳۸ خورشیدی در تویسرکان متولد شد.

دوران تحصیل را در همان جا گذراند و سپس به تهران آمد. سال ۱۳۵۷ به دانشکده خلبانی نیروی هوایی پیوست. تحصیلات دانشگاهی را در دانشکده پرواز مرکز آموزش های هوایی «قلعه مرغی» می گذراند که بنا به ضرورت و نیاز، وارد تشکیلات فنون هوانوردی شد و تخصص «سوروایل Survival» فن نجات و زنده ماندن خلبان در هنگام اضطرار برای ترک هواپیما را – که یکی از تخصص های هوایی در دنیا است – آموخت.

وی در حال حاضر رئیس مرکز عملیات رزم مشترک و نجات خلبان و استاد دانشکده پرواز است. «معبر آسمان» نام مجموعه شعر صالح افشار تویسرکانی است.

تویسرکانی از دانش آموختگان و شاگردان مرحومان استاد علامه محمد تقی جعفری و استاد عبدالحسین زرین کوب و دکتر سیدمحمد دامادی و استاد عبدالحسین نوایی و دکتر نصر ت الله کاسمی و استاد حقیقت و استاد پارسا و همچنین استاد باستانی پاریزی و دیگر بزرگان بوده و از محضر آنان کسب فیض کرده است.

در دوران پرافتخار دفاع مقدس از سال ۵۹ تا سال ۶۳ داوطلبانه به جمع دلاورمردان نیروی زمینی درآمد و در لشکرهای ۹۲ زرهی اهواز و ۷۷ پیروز خراسان در چند عملیات آفندی و پدافندی شرکت داشته است.

او از سال های جنگ تحمیلی خاطره های ناگفته را زمزمه می کند و از شهیدان چه ها که نمی گوید:

چه گویم من ز توفان هویزه

ز رمز و راز بستان هویزه

نبودی تا ببینی زیر آتش

تن سی پاره و جان هویزه

دلم شد مست و مسرور هویزه

تجلی کرد در هور هویزه

تجلی می کند انوار رحمان

ز برق آتش طور هویزه

رزمنده ای پاک نهاد

مثنوی کهنه سرباز سرهنگ صالح افشار تویسرکانی یکی از زیباترین منظومه های این کتاب است:

شرح حال کهنه سربازان نه خواندنی، دیدنی است

باید آمد خط اول، سوت ترکش را شنید

صالح افشار، رزمنده سلحشور، شاعر دلسوخته و ادیب حماسه آفرین، با طبع لطیف و احساسی رقیق و دلی دریایی و روحیات سخت نظامی و مأموریت دشواری چون دوران دفاع مقدس، به خیال افراد جامعه شاید جمع افراد باشد.

هنگام قرائت اشعارش او را شاعر و در کلاس درس فنون هوانوردی، تجسس و نجات خلبان استاد نظامی برجسته، در کلاس معارف جنگ، دانشجویان با خاطرات او از عملیات های دفاع مقدس خو گرفته و اشعار حماسی وی را در سرزمین های تفتیده خوزستان زمزمه می کنند...

جبهه هم معراج دارد طالب دیدار کو

هفت شهر مین اینجا را بگو عطار کو

در شب جبهه که آتش نقل میدان می شود

مین خورشیدی چراغ راه یاران می شود

صالح افشار رزمنده ای بی ادعا و خالی از تکلف و گمنام بود که بارها تا مرز شهادت در نبردهای سخت و تک های سنگین پیش رفت.

به قول یکی از پیشکسوتان باید او را «بمب احساسات پاک» نام نهاد. از جمله آثار دیگر او می توان به این کتاب ها اشاره کرد: کتاب پرواز، سخنی با تفنگ ژسه، شاهد در جبهه جنگ – با مقدمه مرحوم استاد علامه محمدتقی جعفری – نبرد جانسوز، مجموعه خاطرات همرزمان، یادداشت های داخل سنگر، مقدمه ای بر گلشن راز شیخ محمود شبستری، مقدمه ای بر دو بیتی های بابا طاهر و فایز دشتستانی، کتاب طوبا، مجموعه شعر و همچنین چندین مقاله: مظاهر غفلت در شعر بیدل، علم لدنی، شناخت علم و...

او مشغول نگارش دو کتاب دیگر است. اینک هیأت معارف جنگ «شهید سپهبد علی صیاد شیرازی» بعضی از اشعار پراکنده اش را در حال و هوای دفاع مقدس گردآوری و به عنوان «معبر آسمان» به جامعه ادبی تقدیم کرده است.

خودش می گوید: بهترین شعر را شاید یک رزمنده گمنام زیر آتش در خط مقدم با رگبار گلوله اش در قلب متجاوزان سروده باشد که زیباترین سرود و حماسه آفرین ترین سرایش پهلوانی در دفاع مقدس در طول جنگ بوده است: زیباترین سروده من در شب نبرد / داغ گلوله است به دل های دشمنان و یا: کلاس درس ما درگاه عشق است / کتاب ما دل آگاه عشق است

نوشته روی پیشانی شهیدی

حسین (ع) استاد دانشگاه عشق است

مجید افشاری درباره شاعر می گوید:

هستند کسانی که بر این خاک مقیمند

اما نفس عرش خداوند کریمند

نوشتن از بعضی ها آسانست درست مثل آب خوردن در ظهر تابستان، اما نوشتن از بعضی ها دشوار است درست مثل آب خوردن در ظهر عاشورا (البته اگر در صف امام حسین(ع) باشی). عمو صالح یک کهنه سربازست، اگر یک کهکشان ستاره هم به او سردوشی بدهند بی آنکه اعتنایی کند، می گوید: اعظم درجه عندالله که آن را شهادت می داند.

درباره شهادت هم می گوید حسرت شهادت هیچکدام از امیران و سرداران جنگ را نمی خورد الا شهیدان گمنام. همیشه با دیدنش این رباعی را زمزمه می کنم:

یک روز به چشم خلق چون مجنونی

یک روز به چشم خلق افلاطونی

چون خوب نگاه می کنم می بینم

از دایره نام، نشان بیرونی...

استاد منوچهر صدوقی (سها) درباره اشعار و آثار سرهنگ نیز نوشته است: اهل هنر نوعاً دارای عواطفی قوی و برتر از آن، لطیفند و شاید از همین رهگذر است که قدرشناسی اصحاب ادب، موجب دلگرمی و نتیجه ترقی آنان می گردد و از سویی دیگر اساساً تقدیر از کار نیک که هنر هم یکی از مظاهر والای آن است، خود کاری است نیکو و یعنی از مصادیق اعمال صالحه است. و این معنی هم معلوم است که وقت آدمی از شنیدن وقوع کار خوش می گردد.

از این روی، چون شنیدم که مجلسی در مقام تقدیر از کوشش های ادبی آقای سرهنگ صالح افشار تویسرکانی رزمنده شاعر عارف منعقد خواهد گردید وقت من خوش شد تا جمعی گردهم آیند و از این شاعر صافی دل اهل صفا و خلوص و محبت و در واقع از خود خوبی ها و نیکویی ها سخن گویند، سعی تو مشکور باد و وقت تو خوش، ای وقت تو خوش که وقت ما کردی خوش. خود، خوش باشید و دل ها خوش گردانید، کس چه می داند، شاید همین خوش گردانی دل ها سبب ارتقا به خشنودی حق گردد. رضی الله عنهم و رضوا عنه.

گوشه هایی از مثنوی «کهنه سرباز» بدین گونه است:

پیش چشمم لاله خندان می شود/ چشم من جای شهیدان می شود

از زمانه دور می گردد دلم/ قاب عکس نور می گردد دلم

کاش می شد ماند و از اینجا نرفت/ ماند و سوی شهر پرغوغا نرفت

کاش می شد کنج دنج خاکریز / چشم خواب آلود می شد اشک ریز

آه آن فوج کبوتر رفته اند/ آه سرداران بی سر رفته اند

لاله ای دیدم غریبانه به دشت/ پادگان «دژ» زیاد من گذشت

آه اینجا «دژ»، «دژ» عرش خداست/ همچو عرش کبریا محکم بناست