کتاب اخلا ق منصوری از جمله کتب اخلا ق فلسفی به زبان فارسی است که در قرن دهم به دست فیلسوفی مشائی اشراقی به نام غیاث الدین منصور دشتکی شیرازی به رشته تحریر درآمده است. غیاث الدین منصور این اثر را به قصد نقد <اخلا ق جلا لی> تالیف جلا ل الدین دوانی دانشمند معاصر خود نوشته، به طوری که تقریبا یک چهارم کتاب نقل قول از اخلا ق جلا لی است.

گذشته از اخلا ق که موضوع اصلی کتاب است، نویسنده دانشمند آن در لا به لا ی مطالب نوشته خود گاهی به برخی موضوع های منطقی، کلا می و فلسفی نیز پرداخته است.

غیاث الدین که از دیدگاه شرح حال نویسان در زمره پژوهشگران و دانشمندان بزرگ به شمار آمده است، در روزگار خود از انگشت شمار متفکرانی بوده که تنها به اندیشه ها و دیدگاه های به جا مانده از پیشینیان بسنده نمی کرد و پیوسته پرسش هایی در میراث های علمی داشت و به بازنگری و کنکاش در آنها می پرداخت.

از همین رو است که نزد دانشمندان پس از خود از پایگاهی بس والا برخوردار است. متفکر نامدار محمد بن ابراهیم ملا صدرا از او با شکوه و گرانمایگی سخن می گوید و در کتاب اسفاراربعه خود از او بارها نام برده است.

سیدحسین نصر درباره او می نویسد: <بین قرن ششم و نهم حکمایی مانند خواجه نصیرطوسی و شاگرد او علا مه حلی و قطب الدین شیرازی و قطب الدین رازی و غیاث الدین منصور شیرازی و میرسید شریف جرجانی و جلا ل الدین دوانی، بعضی از اصول حکمت اشراقی و مشائی را با هم آمیختند و مشعل حکمت و فلسفه را از گزند تندبادهای زمانه محفوظ داشتند.> کتاب اخلا ق منصوری در میان نوشته های غیاث الدین منصور از پایگاه ویژه ای برخوردار است.

شاید از همین رو است که بیشتر کسانی که به معرفی نوشته های این دانشمند پرداخته اند، پیش از همه از این کتاب نویسنده نام برده اند. مصحح به منظور احیای این اثر که نمونه ای از نثر فارسی در موضوع حکمت است، پس از تهیه ۸ نسخه خطی نسبتا اصیل به شیوه انتخاب اقدم نسخ، پس از مقابله، سعی داشته متنی درست از این اثر برای علا قه مندان فراهم کند.

مقدمه کتاب با پژوهش در پیشینه اخلا ق نویسی در ایران، از قرون اولیه اسلا می تا عصر مولف شروع شده و شرح احوال مولف و آثار و شاگردان و معرفی نسخه های خطی و بررسی ویژگی های زبانی و ادبی نسخه اساس و دیگر نسخه ها در آن نیز آمده است