ساموئل گلدوین، یکی از بزرگ ترین تهیه کنندگان تاریخ سینما، زمانی گفته بود: «ستارگان را خداوند می سازد.

این وظیفه تهیه کنندگان است که آنها را پیدا کنند.» در این دوره و زمانه ستارگان دیجیتالی، ظاهرا کسی برای ستاره شدن نیازی به خدا یا گلدوین ندارد.

تنها وسیله مورد نیاز یک دوربین و کمی اطلاعات از تکنولوژی جدید است، تا تصویر افسانه ای خود را روی فضای اینترنت قرار دهید. با ارزان شدن انتشار اطلاعات به کمک اینترنت، دستیابی به شهرت نیز امری امکانپذیر برای هر دختر و پسری شده است.

جنین بسینگر اخیرا کتابی تحت عنوان «ماشین ستاره سازی» را روانه بازار کرده، که در آن به بازنگری نظامی پرداخته است که زمانی بر استودیوهای هالیوود حاکم بود و طی آن تولید ستاره نیز بخشی از سیاست های هر استودیو به شمار می آمد.

او در کتاب طولانی خود نوشته است: «اهمیت ستاره سازی در طول زمان از بین رفته است. ستارگان استودیوهای بزرگ در دوران صامت، در حکم خدایان بودند.» چهره این ستارگان رویایی و به طرز فوق العاده ای بی عیب و نقص بود. استودیوها به ستارگان خود یاد می دادند چگونه راه بروند، چطور حرف بزنند، چطور برقصند، آواز بخوانند، شمشیربازی کنند و بدون هیچ مشکلی سوارکاری کنند.

آنان ستارگان شان را به زیباترین شکل آرایش می کردند، محرم اسرارشان بودند و به هر قیمت ممکن می خواستند از این سرمایه های انسانی محافظت کنند.

مقایسه میان پاریس هیلتن، به عنوان یک ستاره امروزی و لانا ترنر، از ستارگان پرورش یافته نظام استودیویی، کافی است تا بهتر متوجه منظور بسینگر شویم.

بسینگر تقریبا نیمی از یک فصل را به ترنر اختصاص داده و از او به عنوان «چکیده ماشین ستاره سازی هالیوود» یاد کرده است. او همچنین درباره ترنر نوشته است: «او یک ستاره به دنیا آمد و یک ستاره نیز از این دنیا رفت.» بیان این حرف بی شک ناشی از احساسات گرایی محض است. زمانی که ترنر در سال ۱۹۹۵ درگذشت، سال ها بود که از دنیای سینما کنار گذاشته شده بود.

بسینگر در اظهار نظری مضحک تر معتقد است اگر به خاطر وقوع برخی وقایع در زندگی خصوصی ترنر نبود، او می توانست بازیگر بزرگی شود. شکی نیست که اگر این اتفاقات نیز در زندگی ترنر نیفتاده بود، باز هم او بازیگری بهتر از آنچه بود، نمی شد.

ترنر به شدت از سوی کارگردانان، تهیه کنندگان، فیلمبرداران، طراحان صحنه و لباس، نورپردازان، عکاسان و دیگر عوامل استودیوها، که کارشان آراستن ستارگان و فروختن شان به تماشاگران بود، حمایت می شد. بسینگر با احترام زیادی از کارگردانان بزرگی که ترنر با آنها کار کرده است، همچون وینسنت مینه لی و داگلاس سیرک یاد کرده است، اما به این نکته اشاره نکرده که هریک از آنها تا چه حد از استعداد کم بازیگری او سوء استفاده کردند تا همچون عروسکی در دستان شان باشد. بسینگر در عوض چنین می نویسد: «ترنر نقش ها را به خوبی درک و آنها را از آن خود می کرد.»

بسینگر، که صاحب کرسی مطالعات سینمایی در دانشگاه وسلیان است، گاهی اوقات قلمی تند و تیز و طناز پیدا می کند.

این مساله به ویژه هنگامی که به لباس های مسخره ستارگان دوران طلایی اشاره می کند، نمایان است. (ترنر در یکی از فیلم هایش آن قدر خز پوشیده بود که به قول بسینگر: «تبدیل به یک خطر بالقوه زیست محیطی شد.) شیوه نگارش بسینگر بسیار روان و حتی گاهی محاوره ای است، که تفاوت زیادی با دیگر نوشته های آکادمیک معاصر دارد.

مشخص است که او هنگام نوشتن کتاب طیف گسترده تری از خوانندگان را در نظر داشته است. پانویس های کتاب کمتر اشاره ای به منبع خاصی می کنند و اکثر مراجع اندک کتاب را نیز مجلات عامه پسند و کتاب های خاطرات تشکیل می دهند.

از سوی دیگر بیشتر نقل قول ها نیز یا منبع مشخصی ندارند یا اینکه از متن اصلی جدا نشده اند. (پس از آن خواندن یکی از نقل قول های کتاب که کمی به نظرم آشنا می آمد و به نیویورک تایمز نسبت داده شده بود، متوجه شدم که خودم آن را نوشته بودم!)

در نهایت می توان گفت آنچه بیش از همه طی این سال ها عوض شده، احساس خود ما نسبت به بازیگران است. این روزها دیگر هیچ کس برای ستارگان استودیویی تره هم خرد نمی کند. و چرا این طور نباشد؟ در فرهنگ جدیدی که ما برای خود ساخته ایم هرکس می تواند دوربینی داشته باشد تا شب و روز در خدمتش باشد و باعث لذتش شود. زمانی برای خود خدایانی می ساختیم تا کمال مطلوب مورد نظرمان را در وجود آنها ببینیم.

زمانی رسید که این خدایان از جایگاه خود پایین آمدند و با صحبت از شیوه «متد» گفتند که می خواهند شبیه ما باشند. در ابتدا از آنها استقبال کردیم، اما پس از مدتی منزجر شدیم و تحقیرشان کردیم. ما هنوز هم آنها را دوست داریم، اما از آنان متنفر نیز هستیم، چرا که تبدیل به آینه شکسته ای مقابل دیدگان مان شده اند.