«آرام بخش می خواهم» نام مجموعه داستانی است که نشر افکار اخیرا منتشر کرده است. تقریبا در تمام داستان های این کتاب یک نوع تکنیک نوشتاری به کار رفته است و کمترین عدولی از این تکنیکی که نویسنده انتخاب کرده به چشم نمی خورد. محتوای تمامی داستان ها حول محور عشق است؛ عشقی که یا به نتیجه می رسد یا از دست می رود یا گاهی هم به جنون ختم می شود.

نخستین داستان مجموعه «آرام بخش می خواهم» از نظر تکنیکی متفاوت ترین داستان این مجموعه است. اکبریانی در این داستان از خط سیر داستان های دیگر کتاب خارج شده است و این داستان خط منطقی باقی کتاب را ندارد. روایتی که برای داستان ها انتخاب شده، روایتی کلاسیک است. اما داستان اول، با عنوان «سیب زمینی و خنده» داستان دیگری است. این داستان روایتی سوررئال از عشق است گرچه زبان آن کاملا مشابه زبان داستان های دیگر مجموعه است. داستان دیگری که در این مجموعه مشابهت بیشتری با داستان اول دارد، داستان «جفت» است. این دو داستان، داستان های سوررئال موفقی هستند که توانسته اند با زبانی ساده و به دور از پیچیدگی های فرمی و زبانی و حتی روایتی خواننده را با خود همراه کنند. وقتی در داستان، قدم به دنیای غیرواقعی می گذاریم به مرزی خطرناک وارد می شویم؛ مرزی که می تواند یک نویسنده را به شکست برساند یا موفق کند. باید اتفاق های غیرواقعی را باورپذیر کنیم و این اتفاقی است که در دو داستان اول کتاب «آرام بخش می خواهم» رخ می دهد: «چند روز قبل من و شوهرم تو خونه نشسته بودیم و داشتیم تلویزیون نگاه می کردیم که یهو شوهرم بدون هیچ مقدمه ای پرسید: از گذشته ا م خبری داری یا نه؟ گفتم: یه کمی از گذشته ا ت برام تعریف کردی و گفتی که چی بوده و چی نبوده ولی اینکه یادم مونده باشه چی گفتی، راستش نمی دونم. شوهرم گفت: نه منظورم این نیست که از گذشته ا م بگی، منظورم اینه که بگی اون کجاست و کجا می تونم پیداش کنم؟ وقتی ازش پرسیدم: حالا چی شده بعد این همه مدت فکر پیدا کردن گذشته ا ت افتادی؟ گفت: فکر می کنم بعضی جاهاشو عوض کنم. منم که ترسیدم اون قسمتی رو که مربوط به دوره عاشقی مون می شه، عوض کنه، جواب نه دادم. البته واقعا هم نمی دونستم گذشته ا ش کجاست و اونو کجا گذاشته. بعد شوهرم بلند شد که گذشته شو پیدا کنه.» (ص ۹)

در این داستان وارد یک سفر می شویم؛ سفر زن برای پیدا کردن شوهرش و سفر شخصیت اصلی داستان؛ شخصیتی که او هم خانه، مادر و عشقش را گم کرده است. هیچ کنش و کشمکش پیچیده ای در این داستان وجود ندارد اما خواننده با آن همراه است. تنها کنش پیچیده این داستان خنده زن است به مرد؛ خنده ای که می توانست یک تصویر و داستان عاشقانه خلق کند، اما چنین اتفاقی نمی افتد. فقط زن شماره موبایلش را به مرد می دهد: «اون وقت شماره موبایلشو داد به من و رفت پی کارش. منم که این جور دیدم دوباره راه افتادم خونه ای پیدا کنم و جایی برای زندگی کردن به دست بیارم... فقط نفهمیدم اون چند دقیقه ای که با اون زنه بودم عاشقش شدم یا نه؟ گرچه قبلا گفتم اصلا چیزی به اسم عشق بینمون شکل نگرفت ولی واقعیتش نمی دونم چرا صحنه ای که با هم نشستیم و من همه سیب زمینی هاش رو خوردم و اون کلی بهم خندید، هی می یاد جلو چشمم و کیف می کنم.» (ص ۱۱)

داستان دوم هم به همین شکل روایت شده است اما از داستان سوم به بعد روال زندگی شخصیت های قصه ها به روال معمولی و طبیعی برمی گردد؛ روالی که هرروزه شاهد آن هستیم. اما شاید مهم ترین داستان این مجموعه از نظر خود نویسنده، داستان «آرام بخش می خواهم» باشد. این داستان ماجرای عاشقی است که در زندان است و به معشوقش نامه می نویسد و عشق و زندان را با هم مقایسه می کند. اکبریانی در این داستان قدری عجله به خرج داده و داستان را زود تمام کرده است. این داستان در ظرفیت یک داستان کوتاه نمی گنجد. نویسنده می توانست آن را به صورت یک داستان بلند بنویسد و آرام آرام شخصیت داستانش را به جنون بکشاند. زمینه های جنون در این داستان خیلی کمرنگ است اما ناگهان با جنون شخصیت داستان در بخش آخر قصه مواجه می شویم که این، توقع ایجادشده در مخاطب را برآورده نمی کند. داستان های دیگری در این مجموعه هستند که از زبان زن ها و دخترها روایت شده اند که در بعضی از آنها این زاویه دید زنانه چندان در داستان خوش ننشسته است.