از زمان آغاز تا جنگ جهانی دوم :

۱۸۹۳: شكل گیری بی ینال ونیز حاصل تفكر شهردار شهر ونیز، ریكاردو سِلواتیكو بود. او توانست طرح ایجاد «نمایشگاه دوسالانه ی هنر ایتالیا» را در انجمن شهر ونیز در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۸۹۳ به تصویب برساند. اولین دوره ی این نمایشگاه در ۲۲ آوریل ۱۹۸۴ افتتاح شد.

۱۸۹۴: در ۲۲ آوریل ۱۸۹۴، اولین نمایشگاه هنر ایتالیا كه تنها شامل آثار هنرمندان ایتالیایی می شد، آغاز به كار كرد. در ۳۰ مارس ، انجمن شهر ونیز تصمیم گرفت كه بخشی از نمایشگاه را به آثار هنرمندان خارجی اختصاص دهد. همچنین یك هیئت گزینش و داوری نیز برای انتخاب و ارزیابی آثار تشكیل شد. شهردار نیز، اقتصاددان و محقق ، آنتونیو فرادلتو را به عنوان دبیر جشنواره ی دوره ی بعد معرفی كرد. كتابخانه ی كوچك انجمن شهر نیز به دفتر جشنواره اختصاص داده شد.

۱۸۹۵: در زمستان ۱۸۹۵، طرح ساخت نمایشگاه ونیز در باغ سلطنتی به اجرا گذاشته شد. طراح ساختمان نمایشگاه ، معمار انجمن شهر، انریكو ترویساناتو و نمای نئوكلاسیك ساختمان كار هنرمند ونیزی ، ماریوس دِ ماریا بود. در ۳۰ آوریل ، اولین دوره ی جشنواره ی بین المللی هنر ونیز، در حضور پادشاه ، اومبرتوی اول و ملكه مارگریتا دی ساویو افتتاح شد.

این نمایشگاه با اقبال عمومی مواجه شد و در حدود ۰۰۰ و ۲۲۴ نفر از این نمایشگاه بازدید كردند.

۱۹۰۲: در ۱۸ می ، «گالری هنر مدرن » افتتاح شد. مدیریت این گالری به دبیر بی ینال ونیز سپرده شد.

۱۹۰۷: اولین غرفه ی ملّی ( National Pavilion ) كه مربوط به كشور بلژیك بود در باغ سلطنتی افتتاح شد. طراح این غرفه لئون اِسنیرس بود.

۱۹۱۰: در ۲۷ آوریل ، فیلیپو مارینتی ۲ یك «ضدجشنواره »( anti biennale ) را در میدان سان ماركو برگزار كرد. برای اولین بار در این دوره از نمایشگاه ، هنرمندان مشهور جهان شركت داشتند؛ كسانی از قبیل :

گوستاو كلیمت ۳ ، و پی یر آگوست رنوآر. ۴ همچنین مروری نیز بر آثار گوستاو كوربه ۵ برگزار شد.

۱۹۱۴: رونمای ساختمان نمایشگاه بازسازی شد. در این سال با گشایش غرفه ی ملّی روسیه ، تعداد غرفه های ملّی به هفت عدد رسید. این غرفه ها عبارت بودند از: غرفه ی بلژیك (۱۹۰۷)، غرفه ی مجارستان (۱۹۰۹) غرفه ی آلمان (۱۹۰۹)، غرفه ی انگلستان (۱۹۰۹)، غرفه ی فرانسه (۱۹۱۲) و غرفه ی روسیه (۱۹۱۴). بین سال های ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۸، جشنواره به علّت بروز جنگ جهانی اول تعطیل شد.

۱۹۲۰: در این سال مسؤلیت مدیریت جشنواره از شهرداری جدا شد و هیئت دولت جیووانی بوردیگا را به عنوان رئیس جشنواره معرفی كرد. همچنین ویتوریو پیكا به عنوان دبیركل جشنواره منصوب شد. با انتصاب پیكا، زمینه ی اولین حضور جدّی هنرمندان پیشگام امپرسیونیست ۶ و پساامپرسیونیست ۷ مهیا گشت ، چراكه پیكا زمانی از فعالان و طرفداران جنبش امپرسیونیسم بود.

۱۹۲۲: در این دوره مروری بر آثار مُدیلیانی ۸ برگزار شد. همچنین نمایشگاهی از تندیس های هنرمندان آفریقایی تشكیل شد. برگزاری این نمایشگاه انتقادات فراوانی به همراه داشت و بسیاری این كار پیكا را عملی گستاخانه تلقّی كردند. در نتیجه انجمن شهر هیئتی را مسئول نظارت بر امور جشنواره در دو بخش «مدیریت جشنواره » و «صلاحیت حضور كشورها و فرهنگ های دعوت شده به جشنواره » كرد. این هیئت در ابتدا دارای هفت عضو بود كه بعدها تعداد اعضای آن به هشت نفر در ۱۹۲۴، ۱۳ نفر در ۱۹۲۶ و ۹ نفر در ۱۹۲۸ رسید. این هیئت در سال ۱۹۳۰ منحل شد.

۱۹۲۷: پیكا یك محل مستقل برای جشنواره در طبقه ی همكف ساختمان «كاخ دوآكل » ۹ ( Palazzo Ducale ) تأسیس كرد.

۱۹۲۸: در تاریخ ۸ نوامبر، «مؤسسه ی تاریخ نگاری هنر معاصر» ۱۰ ، كه اولین مركز بایگانی رویدادهای جشنواره محسوب می شد، گشایش یافت . در سال ۱۹۳۰ نام این مؤسسه به «دفتر بایگانی تاریخ هنر معاصر» تغییر یافت .

۱۹۳۰: با تصویب قانون شماره ی ۳۳ در تاریخ ۱۳/۱/۱۹۳۰ جشنواره به صورت یك نهاد مستقل درآمد. با این دگرگونی ، نظارت بر جشنواره از دست انجمن شهر خارج شد و به عهده ی دولت فاشیست ایتالیا گذاشته شد. با این تغییروتحول جشنواره وسعت یافت و این توسعه زمینه ساز الحاق بخش هایی دیگر به آن شد؛ بخش هایی چون موسیقی ، سینما و تئاتر. در این سال ، اولین «جشنواره ی بین المللی موسیقی معاصر» ۱۱ برگزار شد. این جشنواره در ابتدا به صورت دوسالانه و از سال ۱۹۳۷ به بعد به شكل سالیانه برگزار می شد. در سراسر این سال ها جشنواره به واسطه ی حضور بزرگان جهانی ، همواره از كیفیتی بالا برخوردار بود؛ حضور كسانی چون : جورج گرشوین ۱۲ ، ایگور استراوینسكی ۱۳ و بنجامین بریتن ۱۴ . غرفه ی ملی ایالات متحده ی آمریكا نیز در این سال گشایش یافت .

۱۹۳۲: در این تاریخ برای اولین بار جشنواره ی فیلم شكل گرفت . اولین دوره ی «نمایشگاه بین المللی هنر سینما» ۱۵ از تاریخ ۶ اوت تا ۲۱ اوت در تراس هتل اكسلسیور برگزار شد. در این سال استقبال عمومی به حدّی بود كه دو سال بعد نیز دومین دوره ی آن برگزار شد. از سال ۱۹۳۵ جشنواره به صورت سالیانه در آمد.هدف نخستین دوره های جشنواره مطرح كردن هنر جدیدِ سینما و هم پایه كردن آن با هنرهای دیگر بود، چرا كه در آن دوران سینما نوعی سرگرمی به شمار می آمد، نه هنر. فیلم هایی كه قبل از جنگ به عنوان بهترین فیلم ها انتخاب شدند از این قرار بودند: راه زندگی اثر نیكلای اك (شوروی ۱۹۳۰)، مرد آرانی اثر رابرت فلاهرتی (انگلستان ۱۹۳۴)، آنا كارنینا اثر كلارنس براو (آمریكا ۱۹۳۵)، امپراتور كالیفرنیا اثر لوئیس ترنكر (آلمان ۱۹۳۶)، برنامه ی رقص اثر ژولی ین دوویویه فرانسه ۱۹۳۷) و المپیا اثر لنی ریفنشتال (آلمان ۱۹۳۸). نمای غرفه ی ایتالیا بازسازی شد. در سال ۱۹۳۲ و ۱۹۳۴ دو سرود برای جشنواره ساخته شد.

۱۹۳۳: مسئولین جشنواره ، نمایشگاه هایی از هنر ایتالیا در كشورهای دیگر ترتیب دادند.

۱۹۳۴: «جشنواره ی بین المللی تئاتر» ۱۶ برای اولین بار برگزار شد. از سال ۱۹۳۶ به بعد این جشنواره نیز به صورت سالیانه در آمد.

۱۹۳۶: جنجال های سیاسی آن سال ها (در ایتالیای زیر سیطره ی فاشیسم ) در جشنواره شكاف و اختلافات بسیاری ایجاد كرده بود و بسیاری از منتقدان كه از اعطای بیش ازحدِ جوایز جشنواره به فیلم های آلمانی و ایتالیایی نگران و ناراحت بودند، اعتقاد داشتند كه موسولینی و متحدان آلمانی او جشنواره را سازماندهی می كنند. وزیر ارشاد مردم و تبلیغات رایش سوم ، یوزف گوبلس ، كه در جشنواره ی سال ۱۹۳۶ شركت كرده بود، در پاسخ به ادعای آنان اعلام كرد كه «هدف این جشنواره ستایش و اعطای جایزه به فیلم هایی است كه تلاش می كنند بیان اصیل هنری داشته باشند و در این راستا هیچ گونه تعصب و توجهی نسبت به ملیت یا گرایش فیلم ها اعمال نمی شود. احترام و گرامی داشت هنر سینما در این جشنواره به دور از هر گونه دخالت سیاسی است .» ۱۷

۱۹۳۷در ۱۰ اوت ، ساختمان انحصاری جشنواره ی فیلم با عنوان «كاخ سینما» ( Palazzo del Cinema ) افتتاح شد. این ساختمان بعدها در سال ۱۹۵۹ توسعه یافت .

۱۹۴۵ـ۱۹۳۹: همه گیرشدن جنگ جهانی دوم آغاز فعالیت جشنواره در سپتامبر ۱۹۴۲ را با وقفه همراه كرد.

آخرین دوره ی جشنواره در ۱۹۴۲ بود و پس از آن جشنواره تعطیل شد. این روند تا سال ۱۹۴۸، ادامه داشت . بخش مربوط به جشنواره ی فیلم نیز در سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ همراه با وقفه بود تا در نهایت در سال ۱۹۴۶ بازگشایی شد. در این سال فیلم جنوبی اثر ژان رنوار (آمریكا ۱۹۴۶) توانست به عنوان بهترین فیلم انتخاب شود و «جایزه بزرگ بین المللی » را به خود اختصاص دهد. بخش های مربوط به جشنواره ی موسیقی و تئاتر نیز تا سال ۱۹۴۷ تعطیل بودند.

بعد از جنگ جهانی دوم تا دوره ی اصلاحات در ۱۹۷۳:

۱۹۴۸: در این تاریخ نمایشگاه بین المللی هنر بازگشایی شد. این اولین دوره ی نمایشگاه پس از جنگ و سقوط فاشیسم در ایتالیا بود. دبیركل جشنواره ، مورخ هنر، رودولفو پالوچینی ، فعالیت خودش را با ارائه ی آثار هنرمندان امپرسیونیست ، به پیشنهاد روبرتو لانگی و تعدادی از سردمداران هنر معاصر ـ شاگال ۱۸ : كله ۱۹ ، براك ۲۰ ، دِلْوُ ۲۱ ، انسُر ۲۲ ، ماگریت ۲۳ ـ آغاز كرد. همچنین در این دوره مروری بر آثار پیكاسو ۲۴ ، توسط گوتوزو ۲۵ برگزار شد. علاوه بر این ها پالو چینی از پگی گوگنهایم دعوت كرد تا كلكسیون مشهورش در نیویورك را در ونیز به نمایش بگذارد. بدین منظور محلی تأسیس شد كه یكی از «گنجینه های فرهنگی مدرن ونیز» محسوب می شود. در جشنواره ی فیلم نیز «جایزه ی بزرگ بین المللی » تعلق گرفت به فیلم هملت اثر لارنس اولیویرانگلستان .