در دقایق ابتدایی صبح روز جمعه ۲۸ تیرماه سال ۸۷ در حالی خبرها مخابره می شد که خبر رسید خسرو شکیبایی، بازیگر «هامون»، «یک بار برای همیشه»، «خانه ی سبز» و «روزی روزگاری» برای همیشه از مقابل دوربین ها رفت و در قاب خاطره ها ثبت شد.

پرویز پرستویی که در دوفیلم با این بازیگر فقید همکاری داشته درباره او نوشته است:«دو کار سینمایی با خسرو عزیز داشتم؛ فیلم «شکار» به کارگردانی مجید جوانمرد که موسیقی متن را «زنده یاد بابک بیات» آهنگسازی کرده بود و دیگری فیلم «روانی» به کارگردانی داریوش فرهنگ بود.

در واقع فیلم «شکار» یکی از تجربیات خوب من بود به این خاطر که هم توانستم با خسرو شکیبایی آشنا شوم و هم با مجید جوانمرد و زندگی هنری بسیارخوبی را با هم آغاز کردیم.

قبل از اینکه فیلم «شکار» را کار کنم، بیشتر به عنوان تماشاچی پیگیر تئاترهای خسرو شکیبایی بودم و اولین بار بود که این افتخار نصیب بنده شد که بتوانم در فیلم «شکار» با ایشان کار کنم و تجربه بسیارخوبی هم کسب کردم. چراکه دانستم حرفه بازیگری بسیارسخت و جدی است و این نوع جدیت در بازیگری را از خسرو آموختم.

در این فیلم خسرو نقش دانشجوی پزشکی را داشت و حالا به دلایلی به زندان می افتاد و بالاخره هم موفق می شد از آنجا فرار کند. قرار بود من و خسرو شبانه به امامزاده ای پناه ببریم و صبح زود با تریلی از آنجا فرار کنیم، در امامزاده آدم های مختلفی برای دخیل بستن آمده بودند، در آن میان پیرمردی هم درحال دعا برای شفای پای فرزندش بود که نقش آن را مرحوم نعمت الله گرجی ایفا می کرد. برای این سکانس قرار بود که خسرو تشخیص بدهد این پیرمرد بیماری آسم دارد و به فرزند او بگوید: «دوا با دکتر است و شفا با خداست.» خسرو با نقش پزشک درگیر بود، به دلیل صمیمیتی که با مجید جوانمرد داشتیم این موضوع را در میان گذاشتیم که بایستی باورپذیری نقش برای خسرو اتفاق بیافتد، نشستیم و با خسرو سناریوئی را طراحی کردیم که نقش بیماری را که از آسم رنج می برد، من بازی کنم و خسرو هم به عنوان همراه من به مطب پزشک بیاید، در نهایت قرار شد فردای آن روز به نزد پزشک برویم.

درمانگاهی در ایوانک بود، که اگر اشتباه نکنم دکتر آنجا یا پاکستانی بود و یا هندی، ما به اتفاق یکدیگر اسب تریلی را باز کردیم و همراه گریمور با تریلی به درمانگاه رفتیم، به محض رسیدن به آنجا خودم را به مریضی زدم و آنها مرا به داخل درمانگاه بردند.

دکتر درحال استراحت بود، از طرفی خانه اش در داخل درمانگاه بود، یادم می آید یک نفر دستیار بومی داشت که کارهای مقدماتی مثل گرفتن فشارخون و ضربان قلب و ... را تا آمدن دکتر برای معاینه بیمار انجام می داد.

روی تخت دراز کشیدم و هر آن نفس را در سینه حبس می کردم گویی که تنگی نفس داشته باشم، دکتر پس از یکسری معاینه رو به خسرو گفت: «ایشان سابقه بیماری تنگی نفس دارند؟»

خسرو هم در جوابشان گفت: «نه، فقط امروز متوجه شدیم که چنین حالت هایی دارد.» دکتر سریعا دوباره معاینه ام کرد و گفت: «شما بیماری آسم دارید.»

پشت میزشان نشستند و مشغول نوشتن نسخه دارو شدند به این دلیل که به واقعیت و باور بیماری ما رسیده بودند. بدون مقدمه و در حالت خیلی عادی بلند شدم و روی تخت نشستم طوری که دکتر خیلی جا خورد و فهمید که ما برای کار دیگری آنجا هستیم و خیلی با ناراحتی و عصبانیت رو به من و خسرو گفت: «بفرمایید بیرون – بفرمایید بیرون.» خسرو با همان روحیه مهربان و حالت شیرین همیشگی اش شروع کرد تا دکتر را آ رام کند و گفت:«لطفا عجله نکنید، دکتر، واقعیت ماجرا در این است که حرفه ما بازیگری است و در سکانسی بایستی نقش پزشکی را اجرا کنم و تشخیص بدهم که پیرمردی، بیماری آسم دارد از این رو قصد داشتم بدانم که چه عملی را باید برروی بیماری که از تنگی نفس رنج می برد انجام دهم؟»

دکتر گفت: «حالا که فهمیدید، بفرمایید بیرون.»

خسرو رو به دکتر گفت: من که چیزی نفهمیدم، چراکه شما اینجا وسایل پزشکی دارید، حال آنکه ما در بیابانی گیر کرده ایم و من به عنوان پزشک دست و بالم بسته است و نمی دانم برای بیمار آسمی چه باید بکنم!»

و سرانجام دکتر پیشنهادی کرد که خسرو در همان سکانس فیلم اجرا کرد، دستمالی را که به دهان بیمار آسمی می بندد تا دندان هایش قفل نکند.

فکر می کنم حدودا ۴۵ دقیقه من و خسرو این نمایش را در حضور این دکتر بازی کردیم و از این منظور می توان پیگیری چشمگیر خسرو شکیبایی را در کارش بازگو کرد که مثال زدنی است.

آدم وقتی با خسرو در صحنه قرار می گرفت همه چیز برایش جدی می شد و احساس می کرد که کاری کاملا جدی درحال شکل گیری است.

او وقتی که قرار بود برای مدت زمانی سر فیلمی حاضر شود تمام روز و شبش ارتباطش را با تمام جهان قطع می کرد تا به اصطلاح آدم جدیدی را خلق کند.

من به عنوان تماشاچی همواره به بازی زنده یاد فنی زاده عشق می ورزیدم و بارها در کنار اداره تئاتر می ایستادم تا مرحوم فنی زاده بیرون بیایند و من فقط بتوانم ایشان را از نزدیک ببینم. متأسفانه جامعه سینمایی این هنرمند بزرگ را خیلی زود از دست داد، بعد از ایشان تمام دلخوشی من این بود که در این نسل و در این شرایط هنرمندی به مانند خسرو شکیبایی داریم که او هم زود از دست ما رفت و امیدوارم که هیچ وقت چنین الگوهایی را از دست ندهیم.

با خسرو به جز دو کاری که با هم تجربه کردیم زندگی پشت صحنه زیادی داشتیم و واقعا ندیدم که در ذهن او چیزی جز علاقه به بازیگری، انسان دوستی و عشق به پیرامونش شکل بگیرد.

روی هم رفته خسرو شکیبایی با تمام وجودش، همه انسان ها را دوست داشت و به آنها احترام می گذاشت.»