«کامبیز دیرباز»، بازیگری توانمند است که هر نقشی را که ایفا کرده، بیننده جذب آن شده است او از معدود بازیگرانی است که در همان اوایل بازیگری توانست سیمرغ بلورین جشنواره فجر را کسب کند. با او گفتگو کردیم و خیلی دوست داشتیم سوالات خانوادگی از او بپرسیم اما کامبیز دیرباز بیشتر اهل گفتگوی تخصصی در مورد سینما و تلویزیون و هنر بود به هر حال گفتگو با دیرباز را بخوانید که امسال جای او در فیلم سینمایی اخراجی ها خالی بود.

● متولد تهران

کامبیز دیرباز خود را اینگونه معرفی می کند: ۱۲ شهریورماه سال ۱۳۵۴ در تهران به دنیا آمدم، فارغ التحصیل رشته بازیگری از دانشگاه هنر و معماری هستم و فعالیت کاری ام را در سال ۱۳۷۲ آغاز کردم... اما در سال ۱۳۷۶ با حضور در تئاتر سیاوش خدامی در این زمینه فعالیتم را آغاز کردم. آغاز فعالیت سینمایی من هم برمی گردد به سال ۱۳۷۸ و بازی در فیلم دختران انتظار به کارگردانی رحمان رضایی ... در فیلم های سینمایی چون دختران انتظار، نغمه، دوئل، گرداب، به نام پدر، سرگیجه، اخراجی ها، و انعکاس هم بازی کردم. از مجموعه های تلویزیونی هم باید به تب سرد به کارگردانی علیرضا افخمی اشاره کنم که در آن با حمید گودرزی و شهاب حسینی همبازی بودم که آن سال این سریال گرفت (در سال ۱۳۸۳) همچنین در سریال «پریدخت» هم در کنار لیلا حاتمی و علی مصفا بازی کردم که ماه محرم سال ۸۶ از شبکه دوم پخش شد و یک کار دیگر هم که تاریخی است و از سال ۱۳۸۴ در آن بازی کردم و هنوز تصویربرداری اش ادامه دارد، سریال «در چشم باد» است که بازیگران زیادی در آن ایفای نقش می کنند این فیلم به کارگردانی مسعود جعفری جوزانی ساخته شده است.

● سال ۸۷

کامبیز دیرباز از سال ۸۷ اینگونه برای مان می گوید: «به لحاظ سینمایی برای من سال خوبی بود، در دو فیلمی که فیلم نامه های آن را دوست داشتم، بازی کردم. یکی از فیلم هایم به نام «انعکاس» با استقبال خوبی مواجه شد دو فیلم هم در جشنواره فیلم فجر داشتم به نام های عیار ۱۴ و کلبه که به اکران درآمد و تماشاگران از آن راضی بودند. خوشبختانه خاطرات خوبی از کارهایم در سینما دارم، ضمن اینکه در حال حاضر در پروژه آقای داریوش فرهنگ حضور دارم که نامش یک گزارش واقعی است و روزهای پایانی خود را سپری می کند. این فیلم قبل از نوروز تصویربرداری اش به اتمام رسید. در این فیلم، همبازی استاد جمشید مشایخی، رحیم نوروزی، مهرداد ضیایی، کوروش سلیمانی و گلاره عباسی هستم... فیلم نامه آن هم توسط سعید شهسواری به رشته تحریر درآمده است. این فیلم وقایع نگاری سه سال از زندگی دو دوست قدیمی است که انتظار دیدن هم را ندارند اما ناگهان رودرروی یکدیگر قرار می گیرند و در مورد داریوش فرهنگ هم باید اشاره کنم که سال های دور که سریال سلطان و شبان را می دیدم، فکر نمی کردم روزی در فیلم ساخته وی بازی کنم، وقتی این کار به من پیشنهاد شد خیلی خوشحال شدم و پس از خواندن فیلم نامه نقش را پذیرفتم.

● جوایز

برای بازی در فیلم «دوئل» در سال ۱۳۸۲ برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل در جشنواره بیست و دوم فجر شدم... در سال ۱۳۸۴ برای بازی در فیلم به نام پدر به کارگردانی «ابراهیم حاتمی کیا» کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از بیست و چهارمین جشنواره فیلم فجر شدم و کاندیدای تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از نهمین جشن خانه سینما برای بازی در فیلم دوئل در سال ۸۴ شدم.

● سیمرغ بلورین

به هر حال اینکه چه کسی برنده سیمرغ می شود، سلیقه هیئت ۶، ۵ نفره است من تعیین کننده نیستم، من سه بار در جشنواره فجر کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین شدم و تنها یک بار برای فیلم دوئل توانستم سیمرغ کسب کنم.. به عنوان مثال اگر همین جشنواره امسال را نگاه کنیم می بینیم که اکثر بازیگرهای مرد ما کار داشتند در واقع جشنواره پربازیگری بود و همین کاندیدا شدن و دیده شدن این نقش برای من خیلی جالب بود و با تمام احترامی که برای سیمرغ های داده شده که یکی از آنان را هم خودم گرفتم، قائلم باید بگویم که من برای سیمرغ کار نمی کنم، اگر چه سیمرغ گرفتن مرا خوشحال می کند، اما سیمرغ نگرفتن مرا ناراحت نمی کند!

● اخراجی ها

در فیلم «اخراجی های یک» که پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمای ایران نام گرفت، هنوز تکه کلام های آن، بر زبان مردم جاری است مثل «ایول، ایول»! پس از گذشت سه سال از پخش آن فیلم، با شنیدن این واژه، هم خوشحال می شوم و هم ناراحت. خوشحال از این جهت که مردم این فیلم را دیدند و این نقش را پذیرفتند و توانستم با این نقش جایی در دل مردم باز کنم، اما از طرفی ناراحتم که نتوانستم نقش بهتری بازی کنم تا مردم آن را به خاطر بسپارند این اشکال از من است که سعی می کنم با کار بیشتر این اشکال را برطرف کنم.

● تجربه فضای جدید

هر گاه کسی کاری را قبول می کند، این امید را دارد که کار، کار خوبی شود و هیچ کس به امید اینکه کار، کار خوبی نخواهد شد کاری را قبول نمی کند، همچنین تجربه کردن یک فضای جدید هم لذت بخش است، برای مثال در فیلمی که امسال از من به نام «کلبه» در جشنواره اکران شد، باید بگویم که من جواد افشار را می شناختم و کارهایش را در تلویزیون دیده بودم، می دانستم چقدر در دکوپاژ کردن تواناست، از طرفی انتخاب یک نقش خودش یک ریسک بزرگ است که آیا درآن کار دیده شوی یا نه؟ من خودم تا لحظه ای که فیلم را روی پرده ندیده بودم این نگرانی را داشتم که کار آن جور که باید و شاید از آب درنیامده باشد، اما وقتی فیلم را دیدم به نظرم ۷۵ درصد آن چیزی شد که فکرش را می کردیم و تنها ۱۵، ۱۰ دقیقه پایانی فیلم بود که به نظرم خوب نشده بود و با صحبتی که با آقای افشار داشتم اون قسمت از تدوین مجدد حذف شد و به نظرم کار خیلی بهتر شد.

● یک نقش منفی

من در کارنامه های کاری ام تنها یک نقش منفی دارم و آن هم «پیمان» در «تب سرد» است و بقیه کارهایی که انجام دادم، منفی نبوده و یک اشتباهی که معمولا پیش می آید این است که نقش «مجید» در «اخراجی ها» در کاراکترهای منفی تقسیم بندی می شود که این به نظر من اشتباه است. در مورد کلیشه شدن هم باید بگویم که آرمان های من در بازیگری این است که کارهایی که بازی می کنم شبیه هم نباشد، اما این را هم باید بگویم که به نظر من اگر یک بازیگر نقشی را بازی کرد و در آن نقش خوب بود، هیچ اشکالی ندارد که آن را تکرار کند، کما اینکه خیلی از بازیگرهای بزرگ را می بینیم که این کار را می کنند.

● پله های ترقی

من به روند طی شدن یکی یکی پله ها اعتقاد داشتم، به همین خاطر به دانشگاه رفتم و رشته تئاتر خواندم. در آن ۴ سال هم تنها تئاتر کار می کردم چرا که مقابل دوربین سینما جای خطا کردن نیست و همه چیز ثبت می شود با این حال معتقدم که تحصیلات آکادمیک برای یک بازیگر شرط لازم است، اما کافی نیست!

● مردم

من برای مردم کار می کنم، نه منتقدین! برای مثال در خارج از کشور یک منتقد نمی تواند با قلم خود یک فیلم را کاملا به زمین بزند، اما در ایران به نظرم برعکس است، کما اینکه دیدید فیلم «اخراجی ها» را اکثر منتقدین رد کردند، اما از طرف مردم با استقبال بی نظیری روبه رو شد اما با این حال نظر منتقدین برای من مهم است، اما من برای مردم کار می کنم.

● کمک به سینما

کامبیز دیرباز زمانی که با این سوال مواجه می شود که برای سال ۸۸ چه آرزویی داری؟ می گوید: برای سینما ایران آرزو می کنم که مردم در سال جدید به اقتصاد سینما کمک کنند و برای دیدن فیلم های سینمایی بیشتر به سینما بروند که امیدوارم این آرزو محقق شود.

● تنوع فیزیکی

به نظر من به تعداد کاراکترهایی که در سینما وجود دارد نیاز به بازیگر است و به نظرم همه جور بازیگر در سینما باید وجود داشته باشد و این تنوع فیزیکی بازیگران است که باعث می شود فیلم های سینمایی پربیننده شود. شاید به همین خاطر خیلی از کارگردان های ما از بازیگرانی استفاده می کنند که چشم های رنگی یا موهای بلوند دارند. اما من چنین خصوصیاتی نداشتم که البته بهتر است مردم در مورد من نظر بدهند.