«یک نفر آن بالا مرا دوست دارد» (۱۹۵۶) و «تابستان گرم و طولانی» (۱۹۵۸) را از او دیده و تازه در نشریات با نام، بازی و زندگی او آشنا شده بودم؛ جوان و شاداب با دو چشم آبی رنگ و تحرک و انعطاف پذیری در نقش، اما هنوز به بازی فوق العاده ی او پی نبرده بودم. مجله ی «فیلم و هنر» در اوایل دهه ی چهل خورشیدی در مقدمه اش نوشته بود که: «ما مجبوریم از شماره ی آینده یک ریال به قیمت مجله بیفزاییم». وقتی ۱۴ ساله بودم بی صبرانه در آن شهر کوچک در کنار تنها دکه ی روزنامه فروشی که کتاب و نوشت افزار هم عرضه می کرد در انتظار این نشریه بودم. مجله رسید، اصلاً همان جا بودم که مأمور پست بسته ی مجله را به دست کتابفروش داد. وقتی گشوده شد ۶ ریال در دست داشتم، زیر لوگوی مجله درشت نوشته شده بود «۶ ریال» و عکس بزرگ از چهره ی «پل نیومن» را روی جلد داشت. مبدأ گرانی مجله ی فیلم و هنر از ۵ ریال به ۶ ریال از عکس پل نیومن شروع شد و سال های بعد این افزایش قیمت ادامه داشت و من پیش خودم می گفتم: «پل نیومن مجله را گران کرد»! بعدها دانستم که او بازی تکنیکی و شیوه گرایی دارد و در ازدواج ثابت قدم است و طبق نظرات خود و همسرش سال ها در کنار هم زندگی خوبی را تجربه کرده بودند. طولانی بودن ازدواج پل نیومن و «جوآن وودوارد» باعث شد که چندین بار تقدیرنامه و تشویق نامه هایی از طرف سازمان های خانوادگی و بنیادهای ازدواج دریافت کنند. او غیر از بازیگری دلمشغولی دیگری هم داشت؛ در عمر طولانی و پرکار خود از رانندگان حرفه یی مسابقات اتومبیلرانی بود.

جوآن وودوارد (متولد ۱۹۳۰) از سال ۱۹۵۸ وقتی ۲۸ سال بیش تر نداشت با پل نیومن که ۳۳ ساله بود پیمان زناشویی بست که تا مرگ پل نیومن ادامه یافت. تحصیلات او در رشته ی مد و لباس بود و سال ها در برادوی بازی کرد و یک سال قبل از ازدواج برای فیلم «سه چهره ی حوا» (۱۹۵۷) بهترین بازیگر زن شناخته شد و برنده ی اسکار گردید. در سال های اولیه ی آشنایی و ازدواج به اتفاق پل نیومن در فیلم های «تابستان گرم و طولانی» (۱۹۵۸) و «نگاهی از تراس» (۱۹۶۰) بازی کرد. وقتی پل نیومن برای فیلم «راشل راشل» (۱۹۶۸) به پشت دوربین رفت و کارگردان شد در فیلم شوهر خود هم بازی کرد.

ازدواج جوآن وودوارد با پل نیومن (۱۹۵۸ تا ۲۰۰۸) که ۵۰ سال طول کشید، رکوردساز بود و بادوام ترین زندگی مشترک هالیوود را در کارنامه شان ثبت کرد. از ضایعات زندگی این زوج مرگ پسر بزرگشان بود که بر اثر افراط در مصرف مواد مخدر درگذشت و تا سال ها آن را در اندوه فرو برد. پل نیومن پس از مرگ پسرش و ضربه یی که از این جانب به او خورده بود، «بنیاد اسکات نیومن» را برای معتادان و ترک آنان به نام فرزندش تأسیس کرد که کار اصلی آن رسیدگی به وضع معتادان بود.

پل نیومن پس از گذراندن دوران سرکشی و زندگی پس از جنگ ویرانگر به سینما رو آورد و اولین فیلمی که در آن به ایفای نقش پرداخت، راضی کننده نبود، اما این باعث نشد که او راه ستاره شدن را برای خود هموار نکند. او خیلی زود جایگاه خودش را به دست آورد و به یکی از ستاره های ماندگار دنیای سینما تبدیل شد.

پل نیومن با نامزد شدن در ده شاخه ی اسکار به یکی از بزرگ ترین ستارگان دوران طلایی هالیوود تبدیل شد. او با برخی از بزرگ ترین کارگردانان تاریخ سینما از «آلفرد هیچکاک» گرفته تا «جان هیوستون» و از «مارتین اسکورسیزی» تا «برادران کوئن» توانست همکاری کند. او در سال ۱۹۸۷ به خاطر فیلم «رنگ پول» اسکار گرفت، در واقع این فیلم نوعی دنباله سازی «بیلیاردباز» بود. آکادمی اسکار در طول بازیگری پل نیومن دو جایزه ی افتخاری اسکار به او اعطا کرده بود، او آخرین بار برای فیلم «جاده یی به سوی تباهی» نامزد اسکار شده بود.

پل نیومن چون بسیاری از بازیگران هالیوود، از جلوی دوربین به پشت دوربین رفت و به کارگردانی رو آورد. او از سال ۱۹۶۸ تا سال ۱۹۷۳ سه فیلم سینمایی را کارگردانی کرد: «راشل راشل» (۱۹۶۸)، «گاهی یک تصویر بزرگ» (۱۹۷۱) و «تأثیر اشعه ی گاما روی گل های مینا» (۱۹۷۳). با توجه به این که هیچ کدام از این سه فیلم پیروزی به دنبال نداشت، او پس از سال ۱۹۷۳ فیلمسازی را کنار گذاشت و باز در مقابل دوربین ظاهر شد. به دلیل عمر طولانی پل نیومن، آثار سینمایی اش فهرست بلندبالایی دارد، اما می توان به اجمال این فیلم ها را نام برد: گربه روی شیروانی داغ (۱۹۵۸)، اکسدوس (۱۹۶۰)، بیلیاردباز (۱۹۶۱)، پرنده ی شیرین جوانی (۱۹۶۲)، ماجراهای یک مرد جوان (۱۹۶۲)، هاد (۱۹۶۳)، نوع جدید عشق (۱۹۶۳)، محاکمه در آفتاب (۱۹۶۴)، هارپر (۱۹۶۶)، لوک خوش دست (۱۹۶۷)، مردان حادثه جو (۱۹۶۹)، نیش (۱۹۷۳)، پنج نفر (۱۹۷۹) و ...

به علت عمر طولانی پل نیومن و ورودم به عرصه ی شناخت سینما و البته لذت بردن از آن، دوره ی طولانی شادمانی با سینما را با فیلم ها، عکس ها، نظرها و مصاحبه های او سر کردم. از «هاد» (۱۹۶۳) خاطره ی خوب توأمان با عذاب دارم. این فیلم را «مارتین ایست» ساخته بود. صد کیلومتر جاده ی کوهستانی پرپیچ و خم را آن هم عقب پیکاب (وانت) به خاطر ارزانی سفر، به اهواز طی طریق کردم تا آن را در سینما «کارون» که در میان جنگ تحمیلی بمب خورد و ویران شد و اکنون پاساژی جایش برپاست ببینم.

پل نیومن با آن هیبت، با لباس راحتی و کلاه شاپو در کنار «پاتریشا نیل»، ارزش رنج سفر را داشت. هاد روایتی گیرا از اضمحلال اخلاقی غرب مدرن است همراه با نگاهی صریح و نومیدانه به تضاد نسل ها که به تصویر شوریده یی نایل آمده بود. هومر گله دار پیر در اداره ی امور مزرعه ی خود دچار مشکل است و هاد (پل نیومن) پسر بی بند و بارش به جای کمک به او دنبال نوشخواری و خوشگذرانی اش است.

پس از دیدن فیلم هاد، از بازی پل نیومن خرسند بودم اما از این که به پدر بی مهری می کرد ناراحت. سرِ چهارراه امام پهلوی سابق سراغ نشریات قدیمی رفتم. فروشنده همیشه چند کارتن از نشریات گذشته داشت. سراغ نشریات سینمایی را گرفتم، کارتنش را نشانم داد. با چانه زدن می توانستم دستِ کم ۱۳ جلد مجله بخرم. طی جست وجویی، آفیش فیلم هاد را دیدم و بی درنگ آن را خریدم.

پل نیومن در نقش های گوناگون و متنوع ظاهر شد که هر کدام کاراکتر ویژه یی داشتند. مگر می شود با عصا رفتن او را در «گربه روی شیروانی داغ» فراموش کرد.

یک ماه و نیم پیش که خبرگزاری ها از وخیم شدن بیماری اش خبر دادند و به ویژه با این گفته ی او که می خواهد در خانه بمیرد، تحریک شدم که در رثایش بنویسم اما نشد و مشمول زمان شد. فوری به «الیزابت تیلور» فکر کردم که از سال ۱۹۸۵ تا کنون چند بار قرار شد بمیرد و نمرد! گفتم شاید بیماری اش طولانی شود. به آلبوم عکس های بازیگران دوران نوجوانی فکر می کنم که در خانه یی در خرمشهر زیر آوار ماند. آن وقت این آلبوم به دوستی امانت داده شده بود. نه از آن آلبوم خبری شد، نه آن دوست و اکنون که پل نیومن دیگر نیست ...

۸ آگوست ۲۰۰۸ خبر رسید که پل نیومن، بازیگر مشهور هالیوود، دوره ی شیمی درمانی اش را در بیمارستان نیویورک نیمه کاره رها کرد و اعلام کرد «می خواهد در خانه اش بمیرد». پل نیومن که بیش از یک سال بود به سرطان مبتلا شده بود در سن ۸۳ سالگی درگذشت. قرار بود که در نمایش «موش ها و آدم ها» بر اساس رمان «جان اشتاین بک» روی صحنه برود که سرطان مهلتش نداد.

وقتی روی ویلچر از بیمارستان خارج می شد همسرش جوآن وودوارد گفت: «پل نیومن طی هفته های اخیر به کارهای خود سر و سامان داده که برخی از کارهای او باعث ایجاد نگرانی و تنش میان فرزندانش شده است». این تنش ناشی از میراثی است که او از خود به جا گذاشته است.

مدتی در بیمارستان بستری بود که گفت باید به خانه برگردد و در خانه بمیرد، اما او در خانه چشم از جهان نبست بلکه در بیمارستان از دنیا رفت. او برای سینمادوستان دستِ کم ۵ دهه خاطرات فراوانی را از شخصیت های مختلف بر پرده ی سینما به جای گذاشت.

پل نیومن در سال ۱۹۲۵ در اوهایوی آمریکا زاده شد. تحصیلاتش را در رشته ی هنرهای نمایشی به پایان رساند. در طول جنگ جهانی دوم به مدت سه سال مسئول رادیو در اقیانوس آرام بود. از سال ۱۹۴۹ وقتی ۲۴ ساله بود به تئاتر رو آورد و روی سن رفت. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲، فروشگاه پدر را اداره کرد و فروشنده شد. وقتی از مدرسه ی تئاتر «یل» فارغ التحصیل شد برای اجرای چند نمایش روی سن رفت. برای اولین بار در سال ۱۹۵۵ وقتی ۳۰ ساله بود به سینما رو آورد و بازیگر سینما شد. با همسر اول مدت کوتاهی زندگی کرد اما تا پایان زندگی درکنار همسر دومش جوآن وودوارد ماند