رضامیرکریمی در تازه ترین اثر خود دست به نمایش یک روز از زندگی شهری زنی از طبقه متوسط زده است؛ زنی با تمام خصوصیات خاص خود، کسی که چادر سر می کند، محتاط است و با نهایت دقت به امور خانه می پردازد.

زنی از جنس زن های ساده و کامل که در گریبان شان همیشه هوا به بوی شیر تازه می آلاید. تماشای « به همین سادگی» از چند جهت برای من یادآور یک اتفاق ساده سهراب شهید ثالث بود، نمایش سرسپردگی به اوضاع ملال آور، ساده و هرروزه.

اما بیشتر به دلیل ایجاد فضای معصومانه و ابری در اثر. به خاطر می آورم کودکانگی معصوم و بغض آلود محمد در یک اتفاق ساده را وقتی به روزمرگی هایش می پرداخت و بیقراری های او وقتی مدام جلوی پنجره می ایستاد و سکوت تلخی که در سراسر اثر پاشیده شده بود. در به همین سادگی با گونه ای دیگر از یک اتفاق ساده مواجه هستیم البته همان تلخی را به وضوح در طاهره می بینیم. ولی به درستی مشخص نمی شود که ریشه ملال طاهره در کجاست.

به فرسودگی او در دست داشتن هر روزه امور خانه، دلخوری از روابط همسر، محدود شدن به چهاردیواری یک زندگی بی هیجان شهری یا هر چیز دیگری که به عنوان احتمال می شود در این جای خالی گذاشت. در یک روزی که با طاهره همراه هستیم دوربین مدام دنبال او می رود و ما را در جریان جزئیات زندگی او قرار می دهد. جزئیاتی حتی در حد بوییدن جوراب بچه ها یا توجه به دلایل چسبیدن رشته های ماکارونی به هم. این همه پرداخت به جزئیات فیلم را به زنانگی خاصی نزدیک کرده است. زنانگی به دلیل پرداخت ظریف دوربین و متن به جزء به جزء زندگی طاهره.

این همه توجه به جزئیات است که فضای زنانه ای را در کل اثر پدید آورده است. ما در اثر به همراه طاهره حرکت می کنیم لباس چرک هایش را جمع می کنیم، خریدهایش را انجام می دهیم، حتی بوی غذاهایش را می شنویم و همین وضعیت است که اتفاق جالبی را در به همین سادگی به وجود آورده است. در یک اتفاق ساده هم ما با نوعی از نگاه دوربین که به زوایای زندگی ساده محمد سرک می کشد مواجه بودیم. ما حتی لحظه ای که محمد از دفتر مدرسه خارج می شد به مدت زیادی با او حرکت می کردیم و به همراه او به اتفاقی که افتاده بود فکر می کردیم.

از طرفی به همین سادگی ارتباط متنی ایجاد می کند با «پرنده من» فریبا وفی و «چراغ ها را من خاموش می کنم» زویا پیرزاد. البته به دلیل خوب به تصویر درآمدن آنچه توصیف می شود، به همین سادگی موفق تر از آثار یادشده در به نمایش در آمدن ملال یک زن خانه دار از طبقه متوسط عمل می کند. طاهره ظاهرا برای تصمیمی انقلابی که قرار است بگیرد نیاز به مشاوره با کسی از خود بهتر دارد. او آنچنان درمانده و ناتوان است که زمام امورش را به کس دیگری می سپارد و به درستی نمی داند که بهتر است کاری کند یا بهتر است به همین شکل ادامه دهد.

این درماندگی طاهره بر معصومیت شخصیت او می افزاید. تلاش چندباره او برای گرفتن استخاره مهر تاییدی بر این ادعا می زند. در پایان هم نهایتا او را نشسته و درمانده می بینیم و چهره مصممی برای تکان خوردن از وضعیت موجود در او مشاهده نمی کنیم. این دوگانگی در طاهره از ابتدا قابل تشخیص است. او می خواهد و نمی خواهد. از یک طرف نوعی دلخوشی و سرگرمی در انجام امور، مشاهده برنامه های روتین تلویزیون و... در او می بینیم و از یک سو نوعی بیقراری، خستگی و ناتوانی. و در نهایت هم به درستی نمی دانیم طاهره می خواهد بماند، شعر بنویسد، با بچه ها سرگرم شود، امور را سامان دهد یا برود و همه چیز را به حال خود واگذارد. در پس زمینه اثر نیز مدام آوای سارا شنیده می شود، زنی که به آب زده است و اینکه آیا طاهره آنقدر قانع شده که امکانات به آب زدن خود را فراهم کند؟ در محمد هم این دوگانگی را می بینیم.

مسلما آنچه از شواهد ظاهری پیداست او از وضعیت موجودش ناراضی است ولی هیچ نوع علاقه ای به برهم زدن اوضاع را در او نمی بینیم. تغییر سوژه ها و نوع جنسیت شان می تواند جای بهتری را برای گفت وگوی دامنه دارتر در این زمینه باز کند. به سادگی می توان زمانی را به یادآورد که سوژه پسر بچه فقیر، یکی از داغ ترین موضوعات به شمار می رفت. او می پرید، می جنگید و به این سوو آن سو می زد تا برنده شده یا خلاصی یابد. اما اکنون سوژه ها نه به لحاظ جنسی بلکه به خاطر مختصات غیراکتیوی که دارند قابل توجه اند. این موضوع خود پاشنه جالبی را برای ورود به بحث پر دامنه ای پیشنهاد می کند. کنش و انفعال، دو زاویه که می توانند با اتصال به زمینه و به تعبیر دیگر روح دوران به دو موقعیت ارزشی متضاد تن در دهند؛ اعتراض و اقدام انقلابی یا سکوت و خویشتنداری.