ـ نام فیلم: پیکر جنگ

ـ عنوان اصلی: Body of War

ـ مدت فیلم: نود دقیقه

ـ کارگردان: الن اسپیرو

ـ نویسنده: امی گودمن

در سال جاری، تعداد سربازان کشته شده ما در عراق از مرز چهار هزار نفر گذشت و این آمار همچنان در حال افزایش است. در کنار تعداد تلفات این جنگ پنج ساله، ده ها هزار زخمی نیز وجود دارد. بنا به گزارش سایت icasualties.org در این سال ها، بیش از چهل هزار سرباز ما با پروازهای امدادی از خاک عراق به سایر مناطق انتقال یافته اند. می توان حدس زد که آمار کل زخمی ها تا چه حد گسترده است. از سوی دیگر، آرتور بلانک معتقد است که سی درصد سربازان بازگشته از خاک عراق از اختلالات روانی پس از تروما (PTSD) رنج می برند.

توماس یانگ سربازی بود که در چهار آوریل ۲۰۰۴ میلادی در شهرک صدر زخمی شد و داستان زندگی وی به دنبال مصاحبه با فیل دوناهو کارگردان فیلم «آلن اسپیرو»، به تصویر کشیده شده است. در فیلم «پیکر جنگ»، سرباز رایت توضیح می دهد که تنها پس از پنج روز از ورودش به خاک عراق، به یک مأموریت نظامی اعزام می شود. بیست و پنج سرباز بر پشت یک کامیون دو و نیم تنی می نشینند که فاقد سقف و یا دیواره محافظ جانبی بوده است. افراد مسلح روی پشت بام ها، همانند شکار مرغابی های گرفتار شده در یک بشکه، حتی نیازی به هدف گیری هم برای کشتار سربازان نداشتند.

در این فیلم مستند می توان شاهد مبارزه رایت با مشکلات زندگی او بر روی ویلچر بود. او با روحیه ای در هم شکسته از همسرش جدا شده و اینک از فعالان انجمن کهنه سربازان مخالف جنگ است. در این میان، استفاده کارگردان از چهره ای جنجالی و پرطرفدار برای مصاحبه با رایت، به این اثر جذابیت بیشتری داده است. چرا که دوناهو در آستانه جنگ عراق، به دلیل دعوت از کارشناسان ضد جنگ، از کار در شبکه MSNBC کنار گذاشته شده بود.

بوش و چنی که با افتخار صحبت از یک ارتش کاملاً داوطلب و آزادی بخش می کنند، در برابر رنج های افرادی نظیر سرباز رایت چه دفاعی دارند؟

همان طور که رایت هم در صحبت هایش بدان اشاره می کند، دولتمردان آمریکایی با سوء استفاده از احساسات وطن دوستانه جوانان این کشور، سربازان خود را روانه مأموریت هایی بی فایده و جاه طلبانه می کنند.

در مجموع، ما در فیلم مستند «پیکر جنگ»، با هزینه های انسانی جنگ عراق آشنا می شویم. در یکی از تأثیر گذارترین صحنه های این اثر، رایت پس از ملاقات با سناتور کهنه کار، رابرت برد (که بیشترین رأی را در تاریخ سنا به خود اختصاص داده است)، با دلجویی سناتور برد و یادآوری این نکته که به جنگ عراق رأی منفی داده، رو به رو می شود. وی می افزاید: «من از کاری که تو کرده ای، سپاسگزارم. تو یک مرد هستی و کار بزرگی را نیز انجام داده ای. تو برای کشورت کار بزرگی به انجام رسانده ای.» سرباز رایت در پاسخ به او چنین می گوید: «بله، همانند کاری که شما انجام دادید!»