سال ۱۹۴۷ «کمیته بررسی فعالیت های ضد آمریکایی» آغاز به کار کردکه در نتیجه آن لیست سیاهی تهیه شد که تعداد زیادی از هنرمندان برجسته را از فعالیت های هنری منع می کرد.

لیست سیاه هالیوود، که البته بعدها افرادی که در شاخه های هنری غیر از سینما مشغول بودند را نیز دربرگرفت، فهرستی بود از فیلمنامه نویسان، بازیگران، کارگردانان، موسیقی دانان و دیگر فعالان حرفه ای عرصه هنر در آمریکا که به دلیل عقاید سیاسی و یا مشکوک بودن به داشتن عقاید سیاسی ناسازگار با دولت آمریکا، از کار برکنار شدند.

«بهانه» جلوگیری از فعالیت این افراد، عضویت فرضی شان در حزب کمونیست آمریکا و یا همفکری آنها با این حزب، همراهی با فعالیت های سیاسی آزادیخواهانه و یا انسان دوستانه و یا عدم همکاری در تحقیقات پلیس فدرال برای بررسی فعالیت های افراد مظنون بود. عده ای صرفاً به این دلیل که نامشان در مکان و یا زمان خاصی شنیده شده بود از کار منع شدند.

بررسی گذشته نه چندان دور دولتی که مدام دم از دمکراسی می زند و خود را گل سر سبد دمکراسی خواهی می داند بسیار مفید است و درواقع خود، این دمکراسی را به بهترین نحو توصیف می کند. آیا حقیقتا علت برخورد شدید با هنرمندان شاغل در هالیوود این بوده که عده ای از آنها زمانی عضو حزب کمونیست بودند؟ مروری بر آنچه در سال های بعد رخ داد، نشان می دهد که هدف فقط این نبود که اندیشه چپ گرایی از هالیوود رخت بربندد، بلکه مک کارتیسم حذف نوع نگاه مخالف با سیاست های آمریکا را نیز دنبال می کرد.

نخستین لیست سیاه سیستماتیک هالیوود در ۲۵نوامبر سال ۱۹۴۷ تهیه شد، یک روز پس از آنکه ۱۰نویسنده و کارگردان به دلیل شهادت ندادن در برابر کمیته بررسی فعالیت های غیرآمریکایی به «توهین به کنگره» متهم شدند. گروهی از مجریان استودیوها، که تحت حمایت «انجمن سینمای آمریکا» فعالیت می کردند، حکم اخراج این ۱۰ نفر، که به «۱۰مرد هالیوود» مشهور شدند، را اعلام کردند.

در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۰ جزوه ای به نام «کانال های سرخ» منتشر شد که نام ۱۵۱ نفر از فعالان حرفه ای هنر را در خود داشت و آنها را فاشیست های سرخ و هوادارانشان» می نامید. چیزی نگذشت که اغلب کسانی که از آنها نام برده شده بود به همراه گروه دیگری از هنرمندان از فعالیت در عرصه هنر منع شدند. با اینکه در سال ۱۹۶۰ وقتی «دالتن ترمبو»، یکی از ۱۰ مرد هالیوود که اظهار پشیمانی و توبه نکرده بود، به عنوان فیلمنامه نویس فیلم های «اسپارتاکوس» و «مهاجرت دسته جمعی» در مجامع عمومی ظاهر شد، ولی کماکان تعداد زیادی از افراد لیست سیاه تا چندین سال پس از آن از هر گونه فعالیتی در حرفه خود منع شده بودند.

پس از پیروزی حزب جمهوریخواه در انتخابات کنگره سال ۱۹۴۶، که منجر به تسلط قدرتمند این حزب بر کنگره و سنا شد، سیاستمداران محافظه کار این حزب بر تصمیم گیری های دولت آمریکا در زمینه های مختلف بیش از پیش تأثیرگذار شدند. در اکتبر سال ۱۹۴۷ تعدادی از افرادی که در هالیوود مشغول به کار بودند به کمیته بررسی فعالیت های ضد آمریکایی فرا خوانده شدند. کمیته ای که ظاهراً برای تجسس و پیدا کردن عواملی که محرمانه به تبلیغات سیاسی مخالف در فیلم های آمریکایی می پرداختند، تشکیل شده بود. بسیاری از چهره های برتر هالیوود، ازجمله «جان هیوستن» کارگردان و «همفری بوگارت» و «لورن باکال» بازیگر، کمیته ای تشکیل دادند و با تکیه بر اصلاحیه اول قانون اساسی آمریکا به واشنگتن رفته و به حمله دولت به سینما اعتراض کردند.

از ۴۳ نفر فراخوانده شده به کمیته بررسی فعالیت های غیرآمریکایی ۱۹ نفر از شهادت دادن سر باز زدند. ۱۱ تن از این ۱۹نفر به کمیته فراخوانده شدند. از این ۱۱ «شاهد متخاصم» یکی از آنها، نمایشنامه نویس و شاعر برجسته مهاجر، «برتولت برشت»، برای پاسخ دادن به سؤالات کمیته انتخاب شد.

۱۰نفر دیگر با تکیه بر حقوقی که در اصلاحیه اول در زمینه آزادی بیان و گردهمایی به آنها داده شد از شرکت در جلسه سرباز زدند. سؤالی که بنا بود از آنها پرسیده شود از این قرار بود: «آیا شما عضوی از حزب کمونیست هستید و آیا هرگز عضو این حزب بوده اید؟» عضویت در حزب مزبور هرگز در آمریکا غیرقانونی نبود و درواقع همه این افراد زمانی عضو این حزب بوده و اغلب آنها هنوز عضویت داشتند. این ۱۰ نفر رسماً به توهین به کنگره محکوم شده و بررسی پرونده آنها بر عهده مجلس نمایندگان گذاشته شد. در این میان، در همان حین که بررسی ها هنوز درحال پیگیری بود، عده ای از کسانی که در صنعت سینما فعالیت می کردند به همراهی با کمیته و جدا کردن خود از این افراد «مظنون و خیانتکار» پرداختند.

«اریک جانستن»، رئیس وقت انجمن سینمای آمریکا، اظهار داشت که هرگز چنین افرادی را «به کار نخواهد گرفت چون این افراد نفاق افکن هستند و من هرگز نمی خواهم که افرادی از این قماش در عرصه هنر فعالیت کنند.» بسیاری از افراد فعال در هالیوود از جمله «رونالد ریگان»، که در آن زمان بازیگر درجه دو هالیوود و رئیس صنف بازیگران سینما بود و چنانکه می دانیم بعدها دو دوره ریاست جمهوری آمریکا را قبضه کرد و «والت دیزنی» در برابر کمیته بررسی فعالیت های غیرآمریکایی شهادت دادند که تهدیدی که این افراد برای صنعت سینما ایجاد می کنند تهدیدی جدی است.

بازیگری به نام «ای دالف منجو» اظهار داشت: «اگر اینها جادوگر باشند من شکارچی جادوگران خواهم شد. من سرخ ها را به دام خواهم انداخت، دوست دارم همه را به جایی که تعلق دارند، یعنی روسیه، بفرستم.» اغلب استودیوهای فیلمسازی برای نشان دادن هماهنگی با تجسس های مجلس نمایندگان دست به کار ساخت فیلم های ضدکمونیستی شدند که از جمله آثار مشهور این دوره می توان به «جیم مک لین بزرگ» با بازی «جان وین»، «خیانت کار» و «تهدید سرخ» اشاره کرد. تنها استودیویی که چنین فیلمی نساخت ، استودیوی «یونیورسال اینترنشنال پیکچرز» بود.

در هفدهم نوامبر ۱۹۴۷ صنف بازیگران آمریکا با رای گیری تصمیم گرفت که تمامی اعضایش تعهد ضدکمونیستی بدهند. هفته بعد، در ۲۴ نوامبر، مجلس نمایندگان با رای ۳۴۶ به ۱۷، احضاریه علیه ده مرد هالیوود مبتنی بر توهین آنها به کنگره را تصدیق کرد. روز بعد جانستن در نیویورک اعلامیه ای خواند که براساس آن این ده نفر از سینما اخراج شده و هرگز دوباره قادر به فعالیت هنری نخواهند بود مگر اینکه از اتهام توهین تبرئه شوند و قسم بخورند که دست از اعتقادات خود برداشته اند. اکنون دیگر لیست سیاه اجرایی شده بود.

کمیته بررسی فعالیت های ضدآمریکایی نتوانست مدارکی به دست آورد که بر تبلیغات کمونیستی در هالیوود دلالت کند، ولی صنعت سینما به کلی دگرگون شده بود. در سال ۱۹۴۸، ۲۰۴ نفر از فعالان حرفه ای هالیوود نامه ای امضا کرده و به دیوان عالی دادند و از ده مرد هالیوود دفاع کردند، ولی دیوان عالی از خواندن آن سر باز زد. در سال ۱۹۵۰ این ده نفر به یک سال زندان محکوم شده و مجازات شان اجرا شد. در سپتامبر ۱۹۵۰ یکی از این ده نفر، کارگردانی به نام «ادوارد دمیتریک»، در ملاء عام اعلام کرد که زمانی اعتقادات کمونیستی داشته و حاضر است علیه دیگرانی که به ادعای او زمانی کمونیست بوده اند شهادت بدهد.

فورا او را از زندان آزاد کردند و پس از حضورش در کمیته در سال ۱۹۵۱ و شرح عضویت مختصرش در حزب مزبور و ارائه فهرستی از افراد خاطی عضو حزب دوباره به صحنه سینما بازگشت. بقیه خاموش ماندند و تا سال های سال نتوانستند هیچ فعالیت هنری ای داشته باشند. «آدرین اسکات»، تهیه کننده ۴ فیلم دمیتریک، یکی از کسانی بود که دمیتریک از آنها نام برده بود و دیگر هرگز نتوانست تهیه کننده یک فیلم بلند باشد و تا سال ۱۹۷۲ مطلقا هیچ فعالیتی در سینما نداشت.

از ۲۰۴ نفری که به دیوان عالی نامه نوشته بودند، ۸۴ نفر نیز وارد لیست سیاه شدند. همه به شدت تحت تاثیر این شرایط قرار گرفتند و بوگارت که یکی از برجسته ترین اعضای کمیته اصلاحیه اول بود مجبور شد مقاله ای بنویسد و همفکری خود با این جریان را تکذیب کند. در سال ۱۹۵۱ تمام کسانی که در شبکه CBC مشغول به کار بودند باید به ادای سوگند وفاداری تن می دادند.

کمی بعد لیست سیاه بسیار گسترش یافته و افراد بی شماری را دربرگرفت. عده دیگری از این افراد نیز علیه همکاران خود شهادت دادند که در میان آنها «الیا کازان» کارگردان مشهور و «باد شولبرگ» فیلمنامه نویس، بدون ذره ای بی میلی شهادت هایی دادند که به بسیاری از هنرمندان آسیب رساند.

آنها با همکاری یکدیگر گرایش های سیاسی هنرمندان را آن چنان تشریح می کردند که باعث شد بسیاری از هنرمندان حرفه ای برجسته و دوستان سابق شان مجبور به ترک آمریکا و رفتن به مکزیک و یا اروپا بشوند. به تدریج لیست سیاه، کسانی که هیچ فعالیت سیاسی ای نداشتند را نیز دربرمی گرفت و در شهادت ها به دلایل خجالت آوری استناد می شد. یکی از شهود به خاطر داشت که «لایونل استندر»، که تا آن زمان در ده مجموعه تلویزیونی فعالیت کرده بود، در فیلمی در نقش بازیگری در هنگام انتظار برای رسیدن آسانسور با سوت آهنگ «انترناسیونال» را زده است و استندر، که هیچ فعالیت سیاسی ای در سابقه خود نداشت، دیگر هرگز نتوانست در عرصه هنر فعالیت کند. «گری کوپر» نیز از جمله کسانی بود که علیه همکاران خود شهادت داد.