باب هوپ در ۲۹ مه ۱۹۰۳ در شهر كوچك التهام در جنوب لندن متولد شد. او پنجمین پسر از هفت فرزند یك خانواده انگلیسی بود. در حالی كه ۴ سال بیشتر نداشت ، خانواده او به امریكا مهاجرت كرد و در اوهایو ساكن شد. در این زمان امریكا با بحران اقتصادی سال ۱۹۰۷دست به گریبان بود. پسران خانواده با كاركردن به عنوان قصاب ، روزنامه فروش و كفاش به اقتصاد خانواده كمك می كردند. باب هم به عنوان توپ جمع كن بازی گلف به كار پرداخت و از همین زمان علاقه او به گلف آغاز شد. او بعدها به عنوان یك گلف باز حرفه یی در دهه ۷۰ شهرت پیدا كرد و تورنمنت باب هوپ گلف كلاسیك را به راه انداخت كه از معتبرترین مسابقات این رشته ، ورزشی در امریكا به شمار می آید.

نخستین كار حرفه یی هوپ یك نمایش تلویزیونی بود كه در سال ۱۹۲۴ در آن شركت داشت و همین امر سبب شد تا ۶ سال بعد با جرج بایرنی همكار خود پا به برادوی بگذارد. او پس از كسب تجربه به عنوان مجری نمایش های تلویزیونی در پنسیلوانیا به تنهایی به اجرای برنامه پرداخت . در سال ۱۹۳۳ با بازی درخشانش در موزیكال «روبرتا» منتقدان را متحیر ساخت . در این زمان بود كه او با «دولورس رید» آشنا شد و در سن ۳۰ سالگی ازدواج كرد. این ازدواج به یكی از پایدارترین پیوندهای زناشویی در هالیوود بدل شد. تاریخ تولد آنها تنها ۲ روز با یكدیگر فاصله داشت . دولورس روز ۲۷ مه و باب ۲۹ مه متولد شده بود و آنها روز ۲۸ مه را مشتركا جشن می گرفتند. هوپ به تولید در برادوی ادامه داد و در فیلم هایی چون «حماقت های زیگفیلد» و «قرمز، داغ و غم انگیز» به ایفای نقش پرداخت .

او در دهه ۳۰ به یكی از برجسته ترین چهره های تئاتر وودویل تبدیل شد. هوپ پس از ایفای نقش در یك نمایش رادیویی در سال ۱۹۳۸ به هالیوود راه یافت . او نخستین فیلم بلند سینمایی اش را برای شركت «پارامونت پیكچرز» در كنار «شرلی راس » در فیلم «متشكرم كه به یادداشتی » بازی كرد. «گربه و قناری » در سال ۱۹۳۹ ساخته شد و هرچند او در آن یك بازی بدیع ارایه كرد اما فیلم با انتقاداتی از سوی منتقدان امریكایی روبرو شد.

همكاری باب هوپ با بینگ كرازبی در كمدی موزیكال «جاده یی به سنگاپور» به خلق یكی از به یادماندنی ترین آثار دونفره تاریخ سینما منجر شد. از دیگر آثار او در این زمان می توان به راه مراكش ، راه بالی ، هنگ كنگ ، مدینه فاضله ، داستان لویزیانا و بلوند محبوب من اشاره كرد. در سال ۱۹۵۰ باب هوپ وارد تلویزیون شد و موفقیت هایش در این رسانه نیز تداوم یافت . او مجری برنامه یكشنبه عید پاك در كانال ان بی سی شد و به مدت ۶۰ سال مجری محبوب ان بی سی در نمایش های فی البداهه بود. او همچنین ۲۰ دوره مجری مراسم اهدای جوایز اسكار بود و بخاطر نقش ارزنده اش در عالم سینما ۴ اسكار افتخاری دریافت كرد. این كمدین در خلال جنگ های امریكا در جنگ جهانی دوم به سرگرم كردن و روحیه دادن به سربازان امریكایی پرداخت .

محبوبیت او در حدی بود كه با یازده رییس جمهور امریكا از جمله روزولت ، آیزنهاور، فورد، نیكسون و كلینتون رابطه یی دوستانه برقرار كرد. او ضمن دریافت نشان طلایی كنگره از «كندی » به عنوان «ارجمندترین سفیر حسن نیت امریكا در سراسر جهان » مورد ستایش قرار گرفته است . او در سال ۱۹۹۸ از سوی ملكه الیزابت دوم عنوان شوالیه افتخاری را دریافت كرد.باب هوپ در طول زندگی خود ۱۰ جلد كتاب نوشت كه آخرین آنها زندگینامه خودش بود كه در سال ۱۹۹۰ با نام «شلیك نكن ، فقط منم » منتشر شد.او همیشه می گفت : تماشاگران بهترین دوستان من هستند و هیچكس از صحبت كردن با بهترین دوستانش خسته نمی شود. در واقع باب هوپ هرگز اظهار خستگی نكرد و تقریبا تا انتهای عمر یعنی تا زمانی كه حال عمومی اش اجازه می داد به حضور در محافل عمومی و صحبت كردن با بهترین دوستانش ادامه داد. وودی آلن گفته است : باب هوپ كمدینی است كه بیشترین تاثیر را روی من گذاشت .

باب هوپ حتی در آخرین ساعات زندگی اش دوست داشت دیگران را خندان ببیند. وقتی همسرش كنار بستر مرگ او نشسته بود و دقایق آخر زندگی اش را با او می گذراند از او می پرسد «كجا دفنت كنم » و كمدین بزرگ سینمای جهان پاسخ می دهد: «خواهش می كنم غافلگیرم كن .»در حالی كه دوماه از سالگرد تولدش می گذشت روز دوشنبه ۲۷ جولای ۲۰۰۳ در سن ۱۰۰ سالگی بر اثر ابتلا به ذات الریه در منزل مسكونی اش در ایالت كالیفرنیا درگذشت . او پیش از مرگش گفته بود از خنده مردن شیك ترین نوع مرگ است .