كمدی یكی از بزرگترین ژانرهای صنعت فیلمسازی است و انواع مختلفی دارد. فیلم كمدی اجتماعی ، عادات و رفتارهای مردم در جامعه را مورد انتقاد قرار می دهد. داستان این نوع فیلم ها اغلب درباره یك رابطه عاشقانه نامشروع یا رسوایی های دیگر است اما این داستان معمولا تحت الشعاع دیالوگ های شوخ طبعانه و گاه سخیفانه فیلم قرار می گیرد. این نوع كمدی دارای سابقه یی طولانی است .

نوع دیگری از فیلم كمدی وجود دارد كه آن را «در جایی نامناسب » می نامیم . شخصیت یا شخصیت های اصلی فیلم در مكانی غریب و ناآشنا قرار می گیرند و این امر اكثر صحنه های خنده آور فیلم را رقم می زند.

فیلم های كمدی «تقلیدی » ژانرهای گوناگون و فیلم های كلاسیك را مورد طنز و شوخی قرار می دهند. چنین فیلم هایی با به تصویر كشیدن صحنه های برخی از فیلم ها و به كارگیری كنایه و كلیشه صحنه های خنده آوری را خلق می كنند. فیلم های هواپیما (۱۹۸۰) و فرانك اشتاین (۱۹۷۴) نمونه هایی از این دست بودند. كمدی سیاه (حزن آور) معمولا بر پایه ، موضوعات تابوگونه یی همچون مرگ ، قتل ، خودكشی و جنگ شكل می گیرد. فیلم های قاتلان زن (۱۹۵۵) و جنگ رزها (۱۹۸۹) نمونه هایی از این نوع هستند.

كمدی رمانتیك به روابط میان زنان و مردان می پردازد. داستان این گونه فیلم های كمدی اغلب درباره شكل گیری رابطه میان یك زن و مرد، از میان رفتن آن رابطه و سپس شكل گیری مجدد آن رابطه است فیلم هایی چون زن زیبا (۱۹۹۰)، جهان شگفت انگیزی است (۱۹۳۹) و چهار عروسی و یك مراسم خاكسپاری (۱۹۹۴) در این گروه قرار می گیرند.

تاریخچه

فیلم های كمدی پیش از دهه ۱۹۳۰ در عصر فیلم های صامت پا به عرصه ظهور نهادند. این فیلم ها معمولا بر پایه شوخی های بصری استوار بودند. چارلی چاپلین ، باستر كیتون و هارولد لوید از برجسته ترین بازیگران فیلم های صامت بودند.

دهه ۱۹۳۰:

در اواخر دهه ۱۹۲۰، با اضافه شدن صدا به تصویر و استفاده از شوخی های گفتاری در فیلم های كمدی پیشرفت های چشمگیری در این زمینه روی داد و در دهه ۱۹۳۰ فیلم های ناطق كم كم جایگزین فیلم های صامت شدند. چارلی چاپلین یكی از وفادارترین كمدین ها به فیلم های صامت بود و فیلم های او در دهه ۱۹۳۰ فاقد كلام بودند.

فیلم های كمدی در این دوره بیشتر با استفاده از ارزش های اجتماعی ، جهانی آرمانی را به تصویر می كشیدند و نوعی خوش بینی همراه با رضایت نسبت به زندگی روزمره را در بینندگانشان بر می انگیختند. وست و جك بنی از كمدین های موفق این دوره به شمار می آیند.

دهه ۱۹۴۰:

با ورود ایالات متحده امریكا به جنگ جهانی دوم ، هالیوود به فیلم هایی با مضامین جنگی روی آورد. در این میان ژانر كمدی نیز از این قاعده مستثنی نبود و فیلم های كمدی زیادی با درونمایه جنگی در این دوره ساخته شد.

بنیگ كرابی ، باب هوپ ، ابوت وكستلو، لورل و هاردی از برجسته ترین كمدین های این دوره بودند.

دهه ۱۹۵۰:

در دهه ۱۹۵۰ تلویزیون به رقیبی جدی برای صنعت سینما تبدیل شد. و علی رغم محدودیت های فنی در ساخت فیلم های تلویزیونی در آن زمان هر روز مردم بیشتری تماشای تلویزیون در خانه هایشان را به رفتن به سینما ترجیح می دادند. در ابتدا هالیوود، تلویزیون را به عنوان تهدیدی جدی قلمداد كرد اما بعد دریافت تبلیغات تلویزیونی می توانند بهترین وسیله برای جذب مخاطبان به سینما باشند.

در دهه ۱۹۵۰، فیلم های كمدی از مضامین خانوادگی دور شدند و به موضوع های اجتماعی واقع گرایانه دیگری پرداختند. در این میان تنها والت دیزنی بود كه به ساخت كمدی های خانوادگی ادامه داد.

از فیلم های این دوره می توان به «بعضی ها داغشو دوست دارند» با بازی مریلین مونرو اشاره كرد. خلق آثار كمدی در این دهه رو به افول نهاد. در سال ۱۹۴۷، از هر پنج فیلم یكی از آنها كمدی بود اما در ۱۹۵۴ تعداد فیلم های كمدی ساخته شده به ۱۰ درصد كاهش یافت . برخی از فیلم های كمدی در این سال ها واقع گرایانه تر شدند.

كمدین های با استعداد كمی در این دوره در هالیوود ظهور یافتند كه از آن جمله می توان جودی هالیدی و تیم دو نفره دین مارتین و جری لوییس را نام برد.

دهه ۱۹۶۰:

دهه ۱۹۶۰ با سیل فزاینده فیلم های كمدی روبرو شد. جهان دیوانه دیوانه دیوانه دیوانه (۱۹۶۳) و مسابقه بزرگ (۱۹۶۵) نمونه هایی از فیلم های این دهه هستند.

از اواسط این دهه ، برخی كمدین های امریكایی دهه ۵۰ همچون جری لوئیس رو به افول نهادند و این در حالی بود كه پیتر سلرز در اولین فیلم امریكایی خود «پلنگ صورتی » موفقیتی چشمگیر كسب كرد و برای خود مخاطبانی از سراسر جهان به دست آورد.

با نزدیك شدن به پایان دهه ۱۹۵۰، طنز تلخ و موضوعات جدی تر كه شامل هجو و بیان مسائل اجتماعی بود، دستمایه فیلم های كمدی قرار گرفت .

دهه ۱۹۷۰:

از جمله اشخاص برجسته فیلم های كمدی این دهه ، وودی آلن و مل بروكس بودند كه هر دو علاوه بر بازی در فیلم هایشان ، نویسندگی و تهیه كنندگی آنها را نیز بر عهده داشتند.

سبك بروكس عموما دلقك بازی و لودگی بود اما وودی آلن بر روی هجو تمركز كرد. از فیلم های این دوره می توان به آنی هال (۱۹۷۷) و منهتن (۱۹۷۹) اشاره كرد.

ریچارد پریور، استیو مارتین و برت رینولدز سایر كمدین های برجسته یی بودند كه بعدها در این دهه ظهور كردند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، گرایشی به سوی فیلم های جوان محور به وجود آمد و این گرایش در فیلم های كمدی نیز بازتاب داشت . چرا كه بیش از نیمی از سینماروهای آن دوره افراد زیر ۲۵ سال بودند و این مساله در فیلم هایی كه بین سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ ساخته شدند، تاثیر بسزایی گذاشت .

دهه ۱۹۸۰:

ستارگان مشهور كمدی دهه ۸۰ را دادلی مور، تام هنكس ، ادی مورفی و دن آیكروید تشكیل می دادند. در این میان ادی مورفی با بازی در فیلم های كمدی اكشن همچون ۴۸ ساعت (۱۹۸۲) موفقیت چشمگیری در این عرصه به دست آورد.

دهه ۱۹۹۰:

كمدین های مشهور این دهه ، جیم كری ، آدام سندلر و مایك میرز بودند. یكی از تحولات مهم این دهه پیدایش دوباره فیلم های كمدی رمانتیك بود كه به دنبال موفقیت فیلم «وقتی هری ، سالی را دید» (۱۹۸۹) به وجود آمد. بی خوابی در سیاتل (۱۹۹۳)، چهار عروسی و یك تشییع جنازه (۱۹۹۴)، درهای كشویی (۱۹۸۸) و تپه نوتینگ (۱۹۹۹) نمونه هایی از فیلم های كمدی رمانتیك دهه ۱۹۹۰ به شمار می روند.