«دیوانه ای از قفس پرید» که از شبکه نمایش پخش شد در زمان نمایش عمومی خود در سال ۱۹۷۵ با تحسین همه جانبه منتقدان سینمایی روبه رو شد و فروش بسیار خوبی هم داشت.

فیلم که در آن سال ۴ جایزه اصلی اسکار (بهترین فیلم، کارگردانی و بازیگر مرد و زن) را گرفت، ازجمله محصولات غیرمتعارفی است که معمولا برای کشاندن تماشاچی به داخل سالن سینما با مشکل روبه رو می شوند، اما تماشاگران معمولی، قصه سنگین و روشنفکرانه آن را خیلی خوب هضم کردند و فیلم که با هزینه ای ۴ میلیون دلاری تولید شد، در آمریکای شمالی نزدیک ۱۲ میلیون دلار فروش کرد. میلوش فورمن، کارگردان فیلم که اصلیتی چک دارد قبل از آن چند فیلم مطرح در سرزمین مادری اش ساخته بود و پس از کارگردانی فیلم انگلیسی زبان Taking off، دست به کار ساخت دیوانه ای از قفس پرید زد. فیلم که بر مبنای داستان پرخواننده کن کیسی به نام «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» ساخته شد، قبل از تولید نسخه سینمایی به صورت یک نمایش موفق صحنه ای هم در تئاتر بـرادوی سر و صدای زیادی به پا کرده بود.

مک مورفی (با بازی جک نیکلسن) بیمار تازه وارد یک آسایشگاه روانی است که با حضور خود محدوده این آسایشگاه را دستخوش تغییر و تحول زیادی می کند. درگیری او با پرستار اصلی بخش، خانم راچد (با بازی لوئیز فلچر) بخش اصلی قصه را تشکیل می دهد. او که برای فرار از کار، خود را دیوانه جا زده، در پایان ماجرا واقعا دیوانه می شود و جان خود را از دست می دهد.

منتقدان سینمایی از فیلم به عنوان سرودی در ستایش آزادی اسم بردند و مضمون اصلی آن را مقابله فرد با سیستم و تلاش برای کسب آزادی اعلام کردند. به اعتقاد آنها، با تعمیم محوطه کوچک آسایشگاه به یک جامعه بزرگ، می توان به این نتیجه رسید که میلوش فورمن، کارگردان آن تلاش کرده تا دیدگاه آزادیخواهانه خود در قبال یک جامعه دیکتاتوری (در اینجا جامعه آمریکا) را به تصویر بکشد. قصه فیلم در حقیقت بهانه ای است تا به تبیین لایه های زیرین آن پرداخته شود و مناسبات فرد با جامعه در کلیت آن، مورد بحث و بررسی قرار گیرد.

مایکل داگلاس یکی از تهیه کنندگان اصلی فیلم است. پدر او کرک داگلاس از مدت ها قبل امتیاز برگردان سینمایی قصه کیسی را خریداری کرده بود، ولی به دلایل مختلف نتوانست خودش آن را تولید کند. وی بسیار مایل بود نقش مک مورفی را مقابل دوربین بازی کند و منتقدان سینمایی یکصدا می گویند خیلی خوب شد وی بازیگر نسخه سینمایی نشد و قرعه به نام جک نیکلسن افتاد. در زمان تولید نسخه سینمایی، کرک داگلاس برای ایفای نقش مک مورفی پیر بود. قبل از نیکلسن قرار بود جیمز کان این نقش را بازی کند. لوئیز فلچر درست یک هفته قبل از شروع کار فیلمبرداری، برای بازی در نقش پرستار راچد انتخاب شد. میلوش فورمن مدت ۶ ماه به دنبال بازیگر این نقش بود و از بازیگران زیادی تست گریم گرفت. فلچر طی این مدت هر بار به فورمن مراجعه می کرد و در تست رد می شد و فورمن هر بار به او می گفت نقش تمرین خود را درست بازی نکرده است. به همین دلیل، زمانی که فورمن با این بازیگر قرارداد کار را امضا کرد، تمام عوامل تولید شگفت زده شدند. منتقدان سینمایی بازی نیکلسن و فلچر را بدون عیب و نقص ارزیابی کردند. بازیگران و عوامل اصلی تولید، در دوران فیلمبرداری با سیاهی لشکرهایی کار کردند که همگی بیماران یک آسایشگاه روانی بودند.

میلوش فورمن قبل از شروع کار فیلمبرداری چند فیلم مستند ویژه را برای بازیگران و دیگر عوامل فیلم نشان داد، تا آنها درک درست تر و بهتری از وضعیت یک آسایشگاه روانی و بیماران آن داشته باشند. کل سکانس های فیلم در محدوده داخلی و در داخل آسایشگاه روانی اتفاق می افتد و فقط یک سکانس ماهیگیری در فضای متفاوتی گرفته می شود. این سکانس به عنوان آخرین سکانس فیلم جلوی دوربین رفت. جین فوندا، الی برستین، آن مارگرت و جرالدین پیج در مصاحبه های متفاوتی گفتند علاقه مند بازی در نقش پرستار راچد بودند. این در حالی است که مارلون براندو و جین هکمن هم خواهان بازی در نقش مک مورفی بودند. بعد از فیلم «یک شب اتفاق افتاد» فرانک کاپرا، «دیوانه ای از قفس پرید» دومین فیلم تاریخ سینما بود که ۴ جایزه اصلی مراسم اسکار را دریافت کرد. با آن که در تیتراژ فیلم نام هکل و کسلر به عنوان مدیر فیلمبرداری آمده، ولی وی همان روزهای ابتدای فیلمبرداری به دلیل اختلاف سلیقه با مایکل داگلاس از همکاری با فیلم کناره گرفت و فیلم توسط بیل باتلر فیلمبرداری شد، ولی هیچ وقت از باتلر به عنوان مدیر فیلمبرداری فیلم یاد نشد.

کن کیسی بعد از اکران عمومی فیلم از «قصابی» کردن قصه کتابش اسم برد و گفت از شیوه کار سازندگان آن اصلا راضی نبوده است. او حتی علیه تهیه کنندگان فیلم هم شکایت قانونی کرد. مایکل داگلاس پس از نمایش عمومی فیلم گفت میلوش فورمن به طور خصوصی به وی گفته بود از ته قلب دوست داشته برت رینولدز نقش مک مورفی را در فیلم او بازی کند. در سال ۲۰۰۷، انستیتوی فیلم آمریکا «دیوانه ای از قفس پرید» را به عنوان سی و سومین فیلم بزرگ و برگزیده کل تاریخ سینمای آمریکا انتخاب کرد. لوئیز فلچر در گفت وگویی اعلام کرد سر صحنه فیلمبرداری بشدت عصبی و نگران بود، زیرا همکارانش مدام به او می خندیدند و از وی به عنوان یک «هیولای بیرحم و سنگدل» اسم می بردند. او گفت برایش بشدت سخت بود که در چنین فضایی نقش سخت خود را (در قالب یک پرستار خونسرد و بی رحم) بازی کند. نسخه سینمایی شباهت زیادی به نمایش صحنه ای برادوی در سال ۱۹۶۳ (با بازی کرک داگلاس) ندارد. وی امتیاز ساخت نسخه سینمایی را به پسر بازیگر و تهیه کننده خود مایکل واگذار کرد.زمانی که داگلاس پسر تصمیم به تولید فیلم گرفت، هیچ یک از کمپانی های بزرگ فیلمسازی حاضر به سرمایه گذاری روی آن نشدند. کرک و مایکل داگلاس، میلوش فورمن را در پراگ ملاقات کردند و کمی بعد فیلمنامه را برایش فرستادند. آنها عقیده داشتند وی بهترین گزینه برای کارگردانی آن است. در آن دوران، اداره سانسور کشور چک، اجازه انتشار و پخش کتاب کن کیسی را در داخل کشور صادر نکرده بود.

از آنجا که هیچ کمپانی بزرگ فیلمسازی حاضر به سرمایه گذاری روی تولید فیلم نبود ( آنها می گفتند قصه فیلم تماشاگران را جذب خود نخواهد کرد و حضور یک کارگردان اهل چک در این پروژه باعث واکنش منفی تماشاگران و منتقدان می شود) مایکل داگلاس مجبور شد آن را با یاری دو تهیه کننده مستقل دیگر تولید کند.