بازیگران احتمالا مهم ترین بخش صنعت نمایش هستند. آنها هستند که تفکرات نویسنده و کارگردان و هر آنچه که مردم می خواهند را روی پرده به نمایش درمی آورند. بعضی از این بازیگران تا آخر عمر ستاره های بزرگی باقی می مانند و برخی دیگر بعد از چند سال محو می شوند. بعضی ها اعتقاد دارند که رمز ماندگاری بازیگران در نقش هایی است که بازی می کنند. هر چه نقش ها متفاوت تر و چالشی تر باشند قاعدتا بازیگر هم بیشتر به چشم می آید. هالیوود پر از ستاره هایی است که کارنامه کاری شان پر است از نقش های یکسان و تکراری. این امر دو دلیل می تواند داشته باشد: یکی اینکه همیشه به آنها نقش های یکسانی پیشنهاد می شود و دیگر اینکه آنها قادر به ایفای نقش دیگری نیستند. یک تبصره هم وجود دارد که البته در مورد بازیگران خیلی بزرگ و خیلی خاص صادق است. آنها فقط یک نقش بازی می کنند چون آنقدر شخصیت متمایز و متفاوتی دارند که اگر نقش های متفاوتی هم بازی کنند باز شخصیت بازیگر بر آن نقش ها غالب می شود و همه کاراکترهایی که بازی می کنند شبیه هم به نظر می رسند. بخش سینمایی سایت یاهو فهرستی تهیه کرده از بازیگرانی که هر بار آنها را روی پرده می بینیم به نظرمان آشنا می رسند. البته بعضی از آنها بازیگران بسیار خوبی هم هستند اما به هر حال جزو ویژگی هایشان است که همیشه روی پرده برای تماشاگر یکسان هستند.

● هیو گرانت

شخصیتی که بازی می کند معمولا یک آدم مجرد خودنما و ازخودراضی است که هر دیالوگی به زبان می آورد، انگار بعد از مدت ها لکنت زبان موفق به ادای آن شده است. سبک زندگی شخصیت هایی که بازی می کند بی نظم و پرهرج و مرج و روشنفکرانه است.

فیلم هایی که در آنها شخصیت های یکسانی داشته: «چهار عروسی و یک تشییع جنازه»، «ناتینگ هیل» و «میکی چشم آبی».

● کاترین هیگل

در فیلم هایش اغلب نقش کاراکترهایی را بازی می کند که خشمگین و دارای اختلالات عصبی هستند. کسی که زندگی را بیش از حد جدی می گیرد. فقط هم وقتی روش اش را عوض می کند که طی یکسری اتفاقات مجبور به همنشینی با آدم هایی می شود که از آنها و شیوه زندگی شان متنفر است. آدم هایی که دست آخر به او یاد می دهند چطور از زندگی اش لذت ببرد.

فیلم هایی که در آنها شخصیت های یکسانی داشته: «قاتلان»، «حقیقت زشت» و کمدی های جاد آپاتو.

● ویل فرل

معمولا نقش آدم های دستپاچه را بازی می کند. آدم هایی که برمبنای غریزه شان هر کاری انجام می دهند و انگار هنوز بزرگ نشده اند. انگار بچه ای است که تمایل به خرابکاری دارد. بامزه است اما از مضحک بودن خودش آگاه نیست. معمولا آخر فیلم به یک خودشناسی می رسد.

فیلم هایی که در آنها شخصیت یکسانی داشته: «الف»، «برادرخوانده ها».

● جیسن استاتهام

نقش آدم های احمق را بازی می کند. کت و شلوارهای خوش دوخت لندنی می پوشد و موهایش را هم کوتاه نگه می دارد. اهل ریسک کردن است و اگر تنها باشد دائم زیر لب با خودش حرف می زند.

فیلم هایی که در آنها شخصیت یکسانی داشته: سری فیلم های «ترنسپورتر» و «روولور».

● مورگان فریمن

مردی با موهای فلفل نمکی که به نظر می رسد از زندگی خسته شده و همیشه با دانش فوق العاده اش به داد کره زمین و مردم می رسد. وجه متمایزش صدای عمیق و گرفته ای است که دارد. همیشه آرام است و مردی است که می شود روی او و راهنمایی هایش حساب کرد.

فیلم هایی که در آنها شخصیت یکسانی داشته: «تاثیر عمیق»، «رابین هود؛ پادشاه دزدان» و «شکست ناپذیر».

● کریستوفر واکن

موجودی متغیر و بی ثبات اما عمیق و جدی که همیشه دیگران را از نظر روانی با هم مقایسه می کند. چه نقش شخصیت شریر فیلم جیمز باند را بازی کند و چه معلم مدرسه باشد، حرف هایش همیشه با مکث های طولانی و تاکید روی کلمات همراه است. درنتیجه این لحن همزمان هم مضحک و هم ترسناک می شود.

فیلم هایی که در آنها شخصیت یکسانی داشته: «آنی هال» وودی آلن و «داستان های عامه پسند» کوئنتین تارانتینو.

این فهرست خیلی طولانی تر از این ها می شود. مثلا می توان از ست روگن مثال زد که هرچند خیلی بامزه است و نقطه قوت کمدی های جاد آپاتو به شمار می رود اما همیشه نقش یک آدم لاابالی را دارد یا جنیفر انیستون که اغلب در کمدی رمانتیک ها نقش زنان شکست خورده را بازی می کند. سوال مهمی که بعد از خواندن این فهرست مطرح می شود این است که آیا بازی در نقش های متفاوت و به طور کلی شکستن تصویر ذهنی تماشاگر و مخاطب، به خودی خود امر مثبتی محسوب می شود یا نه؟ نقش بعدی آل پاچینو و رابرت دونیرو را نمی شود حدس زد. می توانند در یک نقش کمدی ظاهر شوند یا یک قاتل بیرحم باشند یا پلیسی وظیفه شناس. اما از طرف دیگر دیدن آنها روی پرده همان قدر لذت بخش است که دیدن مورگان فریمن(که امسال در گلدن گلوب هم به پاس یک عمر فعالیت هنری از وی تقدیر شد) در نقش هایی که دائما تکرار می شوند.