خیلی از جوان ها امروزه به دنبال ورود به دنیای بازیگری و به دست آوردن شهرت هستند؛ احتمالا شمایی که این صفحات را می خوانید هم جزو همین دسته بوده و به دنبال ورود صحیح به این عرصه اید. به همین دلیل تصمیم گرفته ایم راه درست را به شما نشان دهیم و از این شماره به بعد هر بار سراغ یکی از مدیران کلاس های بازیگری معتبر ایران برویم؛ این بار یکی از قدیمی ترین کلاس های بازیگری با مدیریت «امین تارخ» را به شما پیشنهاد خواهیم کرد.

احتمالا شما هم بعضی وقت ها که پای دیدن فیلمی می نشینید، یک حسی قلقلک تان می دهد که «آره، کاش من هم بازیگر شوم، اینکه کاری نداره!» از این شماره به بعد قصد داریم هر بار یک آموزشگاه بازیگری معتبر را به شما معرفی کنیم تا اگر تصمیم دارید شانس تان را در این حرفه امتحان کنید، حداقل آگاهانه انتخاب کنید؛ این هفته «کلاس های آزاد بازیگری استاد امین تارخ» را معرفی خواهیم کرد و پای صحبت های بنیانگذار نخستین مدرسه بازیگری تهران خواهیم نشست که حالا۱۷ سال سابقه دارد و ستاره های زیادی را به سینمای ایران معرفی کرده است.

ستاره هایی که از کلاس های ما ستاره شدند

شاید مهم ترین دلیل اینکه کلاس های بازیگری ما را یکی از موفق ترین ها می دانند، خروجی هایی باشد که این کارگاه طی سالیان اخیر داشته و بازیگرانی که به واسطه این کلاس ها راهی عرصه های حرفه ای شده اند. شخصا هیچ وقت احساس نکردم در به موفقیت رسیدن کلاس های این کارگاه نقش پررنگی داشته ام بلکه این پرسنل آموزشی کارگاه بوده اند که با زحمات شان باعث شده اند توفیق نصیب مجموعه شود، به علاوه اینکه بازیگرانی که امروز در جوامع هنری به عنوان هنرپیشه حرفه ای شناخته می شوند، خودشان هم زحمات زیادی کشیده اند؛ تعدادی از این افراد برنده سیمرغ بلورین جشنواره شده اند و تعدادی شان نیز کاندید سیمرغ. مسلما همه این افتخارات نمی تواند در گرو زحمت یا تصمیم یک نفر باشد، مطمئنا این توفیق ها حاصل تلاش یک تیم قوی ۷۰ ۶۰ نفره است که ۱۷ سال شبانه روز در کلاس های آموزشی این کارگاه زحمت کشیده اند و تدریس کرده اند.

۱۷ سال پیش، حبیب رضایی هم به اینجا آمد

طبیعی است وقتی هنرجویی از این کارگاه به درجه ای می رسد که سیمرغ یا جایزه ای می گیرد خوشحال شوم و خستگی از تنم در برود، علاوه بر آن شوق و ذوق وافری نصیبم می کند تا با انرژی و انگیزه بیشتری این کار را انجام دهم. چون بعد از این اتفاق تصور می کنم نتیجه ایده آلم را گرفته ام و بابت توفیقی که نصیب بچه هایم شده، شکرگزاری می کنم. ۹۵ درصد کسانی که روزی هنرجوی این کارگاه بوده اند و امروز جزو چهره های شناخته شده سینما هستند، هنوز ارتباطشان را با مجموعه ما قطع نکرده اند و به ما سر می زنند. حتی بعضی وقت ها که پیشنهاد بازی در کاری را دریافت می کنند، برای مشورت پیش من می آیند، چراکه مطمئنا می دانند جز خوبی چیزی برای شان نمی خواهم و خودشان می دانند درصورت اشتباه در یک انتخاب، ممکن است چه اتفاقات بدی برای آینده کاری شان بیفتد. تا امروز هر کدام از هنرجوها که درباره کارهای پیشنهادی شان با من مشورت کرده اند، ضرر نکرده اند و مطمئنا بعد از این هم نخواهند کرد. جالب اینکه از تعدادی از هنرجویان مان هم به عنوان معلم در کلاس های مان استفاده می کنیم؛ مانند «حبیب رضایی» و «هادی کمانی مقدم» که ۱۷ سال پیش در کلاس های ما ثبت نام کردند و امروز برای خودشان استاد هستند. یکی از بزرگ ترین آرزوهای من این است که چه باشم و چه نباشم، سیستم آموزشی ما ادامه پیدا کند، یعنی روزی برسد که این کارگاه استادان خودش را از دل هنرجویانش پیدا کند و این چرخه همچنان پابرجا بماند.

بازیگری را نمی توان با آمپول تزریق کرد!

با هر کدام از هم نسلان من صحبت کنید، بی شک به شما خواهند گفت حرفه سینما و بازیگری ، حرفه بسیار دشواری است؛ من هم همین نظر را دارم؛ همیشه به بچه هایی که دوست داشته اند وارد این حرفه شوند، توصیه کرده ام سختی های این حرفه را تجربه کنند تا بتوانند بعد از این مرحله، انتخاب آگاهانه ای داشته باشند. بازیگری تحمل فیزیکی، روحی روانی و همچنین صبر بسیار زیادی را می طلبد. کسی که بخواهد با شتاب بازیگر شود، مطمئنا با شتاب هم از آن خارج خواهد شد! فکر می کنم سخت ترین مرحله برای بازیگر شدن، صبر و تحمل زیادش است؛ بارها دخترها و پسرهایی به من مراجعه کرده اند و گفته اند آقای تارخ ما حاضریم ۳ ۲ برابر شهریه کلاس های تان را هم بپردازیم، در قبالش برای ما دوره یک ماهه ای بگذارید که بعد از آن، بتوانیم سریع بازیگر شویم! آخر مگر بازیگری آمپول است که بشود به کسی تزریق و بازیگرش کرد؟

فرق بازیگر خوب و بد

یکی از دلایل علاقه پیدا کردن جوان ها به بازیگری و دنیای سینما، دیدن فیلم های بازیگران بزرگ و مشهور داخلی و خارجی است که مسلما به واسطه تجربه شان بسیار خوب بازی می کنند. آنها هم احساس می کنند بازیگری کاری ندارد؛ خب آنها راه می روند، ما هم بلدیم راه برویم، حرف می زنند، خب ما هم بلدیم! خیلی از آنها متوجه این موضوع نمی شوند که این بازیگر چون بسیار مسلط است بازی اش مانند یک زندگی به نظر می رسد، به همین دلیل تماشاگر گول می خورد که خب، من هم می توانم مثل او بازی کنم! همیشه این جمله استاد بازیگری ام جناب آقای دکتر «محمد کوثر» در ذهنم هست که می گفت هر وقت از بازی یک بازیگر احساس کردید بازیگری کار بسیار آسانی است، بدانید آن بازیگر دارد کارش را فوق العاده انجام می دهد اما برعکس زمانی که بعد از دیدن بازی یک نفر احساس کردید بازیگری کار بسیار مشکلی است، مطمئن باشید آن بازیگر کارش را بلد نیست. بی شک تنها راه کشف رمز و رازهای دنیای بازیگری، آموزش دیدن است؛ مانند سایر علوم که برای کسب تخصص باید چند سالی را به دنبال تحصیل و آموزش دیدن رفت، بازیگری هم نیاز به آموزش دیدن، انجام کار عملی و تجربه کسب کردن دارد. اصلا مگر می شود بدون کسب تجربه و آموزش از بدو تولد یک آهنگساز، نقاش، نوازنده، پزشک یا مهندس معمار شد؟

رامین راستاد:

گفتم عکس من را جای همه اینها بچسبان!

دهه ۷۰ که به دنبال مسیری برای یادگیری بازیگری بودم، تنها کلاس های امین تارخ و استاد سمندریان بود که در این زمینه وجود داشتند و جزو باسابقه ترین مراکز آموزشی به حساب می آمدند. از سال ۷۴ تا ۷۶ در کلاس های امین تارخ دوره بازیگری گذراندم و اساتیدی همچون زنده یاد مهدی فتحی، قطب الدین صادقی، داریوش ارجمند و امین تارخ در این کلاس ها تدریس می کردند. اوایل وقتی پیشنهاد کاری به من می شد، قبل از قبول کردن، حتما با امین تارخ مشورت می کردم اما امروز به خاطر مشغله کاری زیادی که دارم، متأسفانه دیگر فرصت نمی کنم این کار را انجام دهم. همیشه خودم را مدیون امین تارخ می دانم. خاطره جالبم از آموزشگاه امین تارخ این است که یک روز وقتی به آموزشگاه رفته بودم، روی دیوار آموزشگاه عکس کلی بازیگر جوان و با سابقه چسبانده بودند که با لحن شوخی به آقای تارخ گفتم این عکس ها را بکن و عکس من را جای شان بزن!

شخصا به تمام کسانی که در کلاس های بازیگری ما شرکت می کنند، قبل از ثبت نام می گویم این سوءتفاهم برای شان به وجود نیاید که چون ۴۵ ستاره از این کلاس ها وارد دنیای بازیگری حرفه ای شده اند به این معنی است که هر کس به کلاس های ما بیاید در پایان دوره همین اتفاق انتظارش را می کشد! بارها اتفاق افتاده هنرجویی را که هیچ کدام از ما تصورش را هم نمی کرده ایم برای بازی در کاری انتخاب کرده اند و آن هم آنقدر خوش درخشیده که حتی کاندید ای دریافت سیمرغ شده اما آن کسی که طی دوران آموزش با توجه به تجربه مان تصور می کرده ایم به واسطه استعدادی که دارد بازیگر خوبی خواهد شد و سریع جذبش خواهند کرد، الان ۱۰ سال است هیچ کاری بهش پیشنهاد نشده!

بیتا سحرخیز، یکی از شاگردان موفق:

قبل از کلاس رفتن هیچ چیز از سینما نمی دانستم

قبل از ورود به کلاس های بازیگری ، هیچ ذهنیتی از این حرفه نداشتم، فقط می دانستم استاد تارخ و سمندریان کلاس هایی در این زمینه برگزار می کنند. سال های ۸۳ و ۸۴، ۳ ترم هنرجوی آموزشگاه استاد تارخ بودم. آن سال ها اساتیدی همچون «آتیلا پسیانی»، «مهدی هاشمی»، «اصغر فرهادی»، «داریوش ارجمند» و خود آقای تارخ کلاس ها را برگزار می کردند. این کلاس ها برای من که هیچ اطلاعی از سینما نداشتم بسیار مفید بود. اوایل که کارهای سینمایی و تلویزیونی به من پیشنهاد می شد، حتما با اساتیدی که زیرنظرشان دوره دیده بودم مشورت می کردم تا انتخاب های ایده آلی داشته باشم. از همین جا از استادم امین تارخ که خیلی برای من و همه بچه های کلاس مان زحمت می کشیدند تشکر می کنم.

داستان کلاس بازیگری رفتن برادپیت

بازیگری تخصصی است که دهه هاست شناخته شده و اگر به عنوان یک حرفه قبولش نداشتند، امروز بیش از ۳۰۰ دانشکده در آمریکا به صورت تخصصی بازیگری را آموزش نمی دادند. علاوه بر همه این دانشکده ها، کالج ها و آموزشگاه های آزاد بسیاری نیز در آمریکا علم بازیگری را آموزش می دهند. زمانی که کتاب خاطرات «رابرت رودفورد» را می خواندم، او نوشته بود با «براد پیت» زمانی آشنا شدم که اتومبیلم در جاده ای خراب شده بود و «براد پیت» تعمیرکار ماشین بود و در حال تعمیر اتومبیل من! همان زمان به دنبال بازیگر خاصی می گشتم که با دیدن براد پیت مطمئن شدم بهترین گزینه برای آن نقش است. از او خواهش کردم ۲۴ ساعت با هم باشیم و بعد از اینکه این زمان را در کنار یکدیگر بودیم، به محض اینکه به نخستین شهر رسیدیم، او را به یک کلاس بازیگری فرستادم و گفتم تا تو دوره بازیگری ات را تمام کنی، ما هم کارهای فیلم را راه اندازی می کنیم.

ایده آل

اختصاصی مجله اینترنتی برترین ها Bartarinha.ir