دکلمه شهادت حضرت فاطمه شعر ایام فاطمیه 96

دکلمه شهادت حضرت فاطمه در مقاله زیر 5 قطعه ادبی شامل متن وشعر آورده شده است که می توان از آنها برای متن مجری برای ایام فاطمیه و متن دکلمه برای شهادت حضرت فاطمه زهرا استفاده کرد

دکلمه شهادت حضرت فاطمه شماره یک

«آن که بر در می کوبد شباهنگام، به کشتن چراغ آمده است...». توفان فرا رسید... . چه می خواهند از آشیان عاشقانه مهر و ماه؟ تو بنشین بانو! تو برنخیز به گشودن در؛ تو پشت در نایست! نرو...، همین جا بمان. آن که مشت بر در خانه ات می کوبد، با خداوند در ستیز است.

آن که شعله به دست در کوچه ایستاده، فتنه نابکاری است که قصد برافروختن آتشی ابدی دارد؛ آتش نفاقی که تا همیشه تاریخ خواهد سوخت. آن که ناسزا می گوید و قصد آشیان تو را دارد، کینه کهنه ای دارد که امروز سر برآورده و کمر به نابود کردن حقیقت بسته، غافل از آنکه خداوند هرگز نخواهد گذاشت؛ مگر نه اینکه خداوند «نور خود را در همه جا به ظهور می رساند؛ هرچند کافران را خوش نیاید»؟!

کاش برنمی خاستی!

کاش برنمی خاستی... . تو ادامه رسول خدایی...، تو آمده ای تا اسلام زنده بماند و حق، سلامت باشد. تو زنده ای تا پیش روی آفتاب، سپر شوی و شمشیرهای برهنه ای را که به سوی امام نشانه رفته اند، حواله جان خویش کنی.

تو باید قیام کنی تا قامت یگانه امامت استوار بماند. تو انقلاب می کنی تا مردمان غفلت زده روزگار به خود بیایند و ولایت را تنها نگذارند.

تو پشت در ایستادی و انگار قلب تمام هستی، آنجا پشت در ایستاده بود و می تپید... .

در باز شد به روی فتنه ای ناگهان.

در باز شد به سوی توفان نخستین ظلم...؛ دری که چون خنجر بر جان تو فرود آمد... ، دری که راه را برای آغاز همه ستم های تاریخ باز کرد، دری که به روی دشمن حق آغوش گشود و چشم مردمان خواب زده را به روی حقیقت بست... .

دکلمه شهادت حضرت فاطمه شماره دو

تو ستون استحکام عرشی بانو! این گونه بر زمین نیفت!

برخیز؛ وگرنه آسمان بر زمین سقوط خواهد کرد. برخیز و چنین رنجور به دیوار تکیه نده که تمام عالم به تو اتکا دارد.

برخیز! همه زخم هایت را پنهان کن تا دشمن، آرزوی پیروزی را برای خویش به گور ببرد.

هنوز باید باشی. هنوز اسلام نیازمند خطبه های توست. هنوز امیرالمؤمنین علی(ع) انقلاب و غیرت فاطمی تو را پشتوانه خویش می خواهد. برخیز و با همین نیمه جان مجروح، با همین پیکر زخم خورده در کوچه های شهر جاری شو.

در تمام خانه های خواب برده را با دست های عصمت خویش بکوب تا بیدارشان کنی؛ تا تنها ماندن حجت خداوند را بدانند و به پا خیزند، تا پای مال شدن وصیت و میراث رسول را سکوت نکنند.

پس از تو غمگین نباید بود.

اکنون که تو رفته ای، تمام دردهایت به پایان رسیده اند. اینک در جوار پیامبر خاتم نشسته ای و بی شک، غصه هایت را سر بر دامان او از یاد می بری. امّا اندوه من از بی تو ماندن است...، از تنها شدنِ حقیقت بر روی این خاک پرفریب...، از درد دل های تلنباری که پس از تو تنها قلب پرسکوت چاه، یارای شنیدنش را خواهد داشت.

تو را پنهان از چشم های بخیل روزگار به خاک سپردم تا حسرت دیدار مزارت تا قیامت، دل های گنه کارشان را به آتش بکشد. تو را که ناموس حق بوده ای، دور از دست ها و چشم های نامحرم زمین دفن کردم. بگذار همه تا ابد بدانند دختر معصوم رسول خدا (ص) چنان از امت خویش در ستم بود که نخواست هیچ کس نشان مزارش را بداند. بگذار این بی نشانی، به نشانه اعتراضی ابدی در دل تاریخ جاودانه شود.

اینک من برای روزهای بعد از این غمگینم؛ روزهایی که باید بی تو نفس کشید و سکوت کرد و خون دل خورد. من برای این دنیای ستم کار و در غفلت غمگینم که از این پس قرار است نشانه های خداوند را بر روی زمین، یک به یک بیازارند و بر گمراهی خویش بیفزایند. از این پس اندوه من ابدی است؛ تا آن زمان که به تو بپیوندم.

شانه ای که پس از تابوت تو خسته و غمگین به خانه بازمی گردد، هیچ آرزویی جز ندیدن دنیا ندارد. دیگر دنیا با تمام فراخی اش برای من تنگ است؛ وقتی تو را در هیچ جای زمین نمی توان سراغ گرفت.

دیگر هیچ کس انگار در دنیا نیست؛ وقتی بین ازدحام مردم، بانوی بهشتی من حضور ندارد.

آه بانو! این کلبه محقر با تو فردوس برین بود برای من...، برای من و فرزندانی که دیگر طاقت نگاه های سوگوارشان را ندارم.

وقتی که تو بودی، سفره خالی و بی رونقمان گوارا بود؛ آنچنان که گویا مائده های آسمانی برایمان پهن بود و گرسنگی را کنار این سفره بی نان، با شمیم بهشتی تو از یاد می بردیم.

بانو! هنوز زمین نیازمندت بود. هنوز گرسنگان مشتاقند که در خانه تو را بکوبند و تو افطار فقیرانه خود و خانواده ات را انفاق کنی و با لب های روزه دار، از خداوند بشنوی که: «وَیُطْعِمُونَ الطّعَامَ عَلَی حُبّهِ مِسْکِیناً وَیَتِیماً وَأَسِیراً».

دکلمه شهادت حضرت فاطمه شماره سه

بدون خنده در این خانه هیچ شوری نیست

بخند، خنده تو آرزوی دوری نیست

همیشه سنگ مرا می زدی به سینه... نگو

نگو که درد مرا چاره جز صبوری نیست

سپید و سرخ؟... نه...! این دکه های خونابه

برای پیرهنت، وصله های جوری نیست

بگو که از چه کسی رو گرفته ای؟ هرقدر

نگاه می کنم اینجا گدای کوری نیست

گمان مکن که حضور تو آه! ماه بلند

در آسمان زمین خورده ام ضروری نیست

کبوتری که پرش را شکسته صاعقه ای

به فکر راه رهایی پرعبوری نیست

کسی نبود بداند قلم اگر میخ است

برای کندن بر لوحه بلوری نیست

نخواه بر دل من داغ آرزویی را

بخند، خنده تو آرزوی دوری نیس

دکلمه شهادت حضرت فاطمه شماره چهار

این گریه های بی سخن اشکال دارد

یا این که چشمان حسن اشکال دارد؟

هرروز می شوئی سه دفعه پیرهن را

مادر،مگر این پیرهن اشکال دارد؟

وقتی که می دانی کسی پشت دری هست

پس با لگد وارد شدن اشکال دارد

دست مرا بشکن،ولی دست علی را

بستن جلوی چشم من اشکال دارد...

آیا نمی دانی که با این دست سنگین

سیلی زدن در گوش زن اشکال دارد؟

درشب تنی را دفن کردن مشکلی نیست

دفن جنازه بی کفن اشکال دارد

یک جای دیگر هم زن غساله می گفت:

من مطمئنم این بدن اشکال دارد

یک لحظه فکرش را بکن که مادر توست

حالا بگو:لطمه زدن اشکال دارد؟

دکلمه شهادت حضرت فاطمه شماره پنج

مصحفی اعجاز دارد که کلامش فاطمه است

آن نمازی قرب دارد که قیامش فاطمه است

آنکه من هستم فقیر ابن فقیر خانه اش

آنکه من هستم غلام ابن غلامش فاطمه است

دستبوس فاطمه بودن کمال مصطفاست

در مقامات نبی این بس مقامش فاطمه است

حکم زهرا بر تمام انبیا هم واجب است

شرع ما پیغمبری دارد که نامش فاطمه است

حج زهرا ظاهرا بیت الحرامش مرتضاست

حج مولا باطنا بیت احرامش فاطمه است

فاطمه امر خداوند است و مامورش علیست

پس امام اوّل عالم امامش فاطمه است

مصطفی یا مرتضی یا فاطمه یا هرسه تا؟

مانده ام از این سه تا اصلا کدامش فاطمه است؟

عقلها راهی ندارند و زبانها الکنند

در مقام اهل بیتی که تمامش فاطمه است