بیشتر ما انسان ها زمانی که از موقعیتی که در آن هستیم، متنفر می شویم یا در جائی قرار داریم که ناراضی هستیم، در راه رشد و تکامل و کمال گام برمی داریم و سعی می کنیم تغییری را به وجود آوریم. آیا تا به حال با خود فکر کرده اید که چرا دچار رنج و درد و عذاب می شوید؟ چرا روابط شما به بن بست می رسد؟ چرا در حل مسائل خود با مشکل رو به رو هستید؟ و ...

جواب همه این چراها و چراهای دیگر این است که شما نیمه تاریک وجود خود را نمی شناسید و بر روی بخشی از شخصیت خود پرده ای کشیده اید که باعث می شود روابط شما به بن بست برسد، در کارهایتان با مشکل مواجه شوید و هزاران مسئله دیگری که در زندگیتان به وجود می آید.

ما نیمه تاریک وجود را ”سایه “ می نامیم. ”سایه “ شامل همه آن ویژگی های شخصیتی ماست که سعی می کنیم آن ها را پنهان و یا کتمان کنیم. در واقع ما به جهان درون خود بی توجه هستیم و آن را باور نداریم. آقای ”جان ولوود “ در کتاب ”عشق و بیداری “ جهان درون ما را به کاخی تشبیه کرده است. کاخی باشکوه با هزاران اتاق و سرسراهای بزرگ که هرکدام از این اتاق ها یکی از جنبه ها و ویژگی های ما می باشد، اعم از مثبت یا منفی و بد یا خوب ...

شما در دوران کودکی اتاق به اتاق این کاخ را می گردید و بی مهابا تک تک اتاق ها را بدون ترس، بدون خجالت و با شهامتی مثال زدنی جستجو می کنید تا این که یکی به سراغ شما می آید و می گوید که فلان اتاق نقصی دارد و شایسته این کاخ نیست. اگر می خواهی کاخی بی نقص داشته باشی، در آن اتاق را ببند. این گونه شما در تک تک اتاق های کاختان را می بندید و آن ها به تاریکی فرو می روند و به این ترتیب چرخه ای آغاز می شود.

با مثال زیبای ”جان ولوود “ به این نتیجه می رسیم که ما انسان ها خصوصیت ها و ویژگی های خود را بر اساس ستایش دیگران تغییر می دهیم و پایه ریزی می کنیم. بسیاری از ما خصوصیت های اخلاقی خود را به فراموشی سپرده ایم و از یاد برده ایم که روزی کاخی باشکوه و زیبا بوده ایم، کاخی با اتاق های باشکوه. یکی از اتاق ها، عشق بود و دیگری شجاعت. یکی وقار بود و دیگری شهامت. یکی بی مهری بود و دیگری نفرت. یکی خودخواهی بود و دیگری حسادت. همه این اتاق ها در اصل، ویژگی های ما هستند. در واقع، هریک از این جنبه ها دارای موهبتی هستند که ما را به سوی روشن بینی و یگانگی رهنمون می سازند. اگر بیشتر فکر کنیم، به این نتیجه خواهیم رسید که آن چه در درون ما است، هزاران ویژگی و خصلتی است که هر انسانی را شکل می دهد. خصوصیت هائی که هم خوب هستند و هم بد، هم مثبت هستند و هم منفی. حال آن که ما انسان ها خصوصیت های منفی و بد خود را به جای این که با آغوشی باز پذیرا باشیم و پی به موهبت آن ببریم، به سایه خود تبدیل می کنیم و هرچه بزرگ تر می شویم، آن ها را به لایه های پائین تر وجود خود می رانیم. یکی می گفت: ”از آن جائی که تلاش میکنم ویژگی های بد خود را بپوشانم، طاقت افرادی را که کاستی هایشان را می پذیرند، ندارم “.

آخر چرا با خود چنین می کنید؟

بیائید از امروز انسان کاملی باشید. انسان کامل یعنی انسانی با ویژگی های خوب و بد.

بیائید سایه خود را بپذیریم ویژگی های مثبت خود را پرورش دهیم و هر روز آن ها را شکوفاتر کنیم. ویژگی های بد خود را بشناسیم. آن ها را بپذیریم و برای خوب شدن و خوب بودن، تلاش کنیم.

سعی کنیم موهبت هر ویژگی خود را بیابیم. سعی کنیم که انسان کاملی باشیم.

در آخر به این جمله زیبا فکر کنید که: ”ما در جهان نیستیم، جهان در درون ماست “.

جهان درون ما به کاخی تشبیه شده است. کاخی باشکوه با هزاران اتاق و سرسراهای بزرگ که هرکدام از این اتاق ها یکی از جنبه ها و ویژگی های ما می باشد، اعم از مثبت یا منفی و بد یا خوب ...