اندیشمندان مدیریت بر این باورند که تنها اصل ثابت کنونی در عرصه کسب و کار، اصل ”تغییر“ است. به این ترتیب، مدیران سازمان ها وظیفه سنگینی برای هدایت و کنترل متغیرهای تغییر، برعهده دارند؛ در یک تقسیم بندی کلی این متغیرها به دو دسته ”درون سازمانی“ و ”برون سازمانی“ تبدیل می شوند که هر یک ویژگی های خاص و منحصر به فرد دارند.

در شرایط کنونی به دلیل این که متغیرهای برون سازمانی در دل خود پیچیدگی های خاصی دارند، هدایت و کنترل آنها بسیار مشکل تر از هدایت متغیرهای درون سازمانی می نماید؛ البته شاید به بیان بهتر بتوان گفت که جنس مدیریت این دو دسته تغییر متفاوت است، تأثیر بر متغیرهای درون سازمانی، بیشتر حالت پیشگیرانه دارد، به عنوان نمونه با کمی دقت در فرآیند جذب نیروی انسانی و انتصاب مدیران می توان تا حد زیادی این متغیرها را کنترل کرد، اما متغیرهای برون سازمانی در شرایط کنونی کسب و کار بسیار پویا و در بسیاری ابعاد ناشناخته است. به همین سبب مدیران در شرایط کنونی ترجیح می دهند که با ایجاد ثبات نسبی در متغیرهای درون سازمانی، توان و تلاش خود را برای مدیریت متغیرهای برون سازمانی به کار بگیرند. به ویژه این که در بسیاری موارد تأثیرگذاری بر این متغیرها از حوزه تأثیرگذاری مدیران و سازمان خارج است.