شناخت پتانسیل های طبیعی به عنوان بستر فعالیت های انسانی، پایه و اساس غالب برنامه ریزی های محیطی و آمایش سرزمین را تشکیل می دهد. در این راستا ویژگی های اقلیمی و عناصر غالب آن که در پراکندگی و شکل گیری پدیده های حیاتی (نبات، حیوان، انسان) نقش تعیین کننده ای ایفا می کنند؛ به عنوان یکی از مهمترین فاکتورهای طبیعی ـ محیطی ارزیابی می شوند؛ چنانچه تضمین توفیق کامل غالب برنامه ریزی های توسعه کشاورزی، صنعت، پروژه های آبیاری، حمل و نقل، بهداشت و غیره، هنگامی به دست می آید که با شناخت اقلیم و استفاده از پتانسیل های گوناگون آن همراه باشد.