جهان امروز مملو از رسانه هایی است که در رقابت با یکدیگر سعی دارند بیشترین نفوذ را در مخاطب داشته باشند.

این چند رسانگی گاه در درون یک رسانه نیز دیده می شود. به عنوان مثال تلویزیون رسانه ای است که از رسانه های صدا و تصویر بهره می گیرد. در این رسانه های چند رسانه ای، رسانه ها نه در رقابت بلکه در هماهنگی با یکدیگر به پیروزی دست می یابند. اگر صدا و تصویر در تلویزیون هماهنگ کار نکنند هدف مشترک آنها که جلب مخاطب است، با شکست مواجه می شود. نوشتار زیر از این اتحاد صحبت می کند.

نگرانی که امروزه ذهن منتقدان عالم سینما را به خود مشغول کرده است، حضور پررنگ مولف در فیلم ناطق و ناهمخوانی آن با رسانه جدید است.

این احساس وجود دارد که چیزی در این بین نادرست است. ما با تولیداتی مواجهیم که به دلیل تناقض درونی در اصول هستی ناتوانی دارند. به طور مشخص این نگرانی از آنجا ناشی می شود که توجه مخاطب را در دو جهت مختلف دچار گسست می کند. در تلاش های انجام شده برای جذب مخاطب، دو رسانه دچار درگیری شده و هر کدام از تمام توانایی های خود برای موفقیت در این راستا از حداکثر توانایی خود بهره می گیرد. از آنجا که هر دو رسانه به دنبال بیان هدف خود به دو طریق مختلف هستند، تصادف و تلاقی آزاردهنده این دو صدا مانع از درک دقیق نظرات رسانه ها می شود.

برای این هدف سعی دارم شرایطی را که تحت آن آثار هنری در بستر بیش از یک رسانه شکل می گیرند بررسی کنم. به عنوان مثال وجود واژه ها و کلمات از یک سو و تصویر متحرک از سوی دیگر دو فضای متفاوت را در یک فیلم ایجاد می کنند که هماهنگ کردن آنها بسته به شرایطی است که باید این هماهنگی شکل گیرد.

هر کدام از این امکانات (واژه ها و تصاویر) در حکم یک رسانه مجزا به دنبال جهت دهی ذهن مخاطب به یک سوی مشخص هستند که فضایی چند بعدی متشکل از چندین فضا در فیلم ناطق ایجاد می کنند.

تئاتر را می توان یک نمونه خوب از تلفیق دو رسانه مختلف گفتاری و تصویری دید. این دو بعد در رقابت با فیلم دست به بهره گیری از یکدیگر برای رسیدن به یک انسجام موفق تلاش می کنند.

در صحنه تئاتر، همچون زندگی روزمره، واژه های گفتاری از تصاویر جدا نیستند اما در صحنه فیلم چنین اغتشاشی به وضوح محسوس است. شاید دلیل این مساله نزدیکی تئاتر به زندگی روزمره باشد. در زندگی روزمره دقتی را که در تصاویر متحرک معطوف پیدا کردن داده ها و اطلاعات می کنیم وجود ندارد و تقسیم بندی ها و بخش بندی هایی که در این تصاویر با هدفی خاص ایجاد می شوند، دیده نمی شود.

به طور طبیعی دریافت های لحظه ای ما از تصاویر جهان پیرامونمان چندان شاخص نیستند و شاید تنها در موقعیت های کاربردی حضور آنها پررنگ باشد.

واقعیت فیزیکی، اشیا و حوادث را تنها براساس تخمین و تقریب در کنار یکدیگر می چیند و به «ایده های» اصیلی منتهی می شوند که در سرچشمه جهان تجربی قرار دارند. ابهام در یک رنگ، ناسازگاری در ترکیب بندی خطوط الزاما در درک ما از جهان پیرامون اختلال ایجاد نمی کنند، شکل ادبی یک جمله مانع از درک معنا و هدف کلی نمی شود. بنابراین در زندگی هر روزه ترکیب ناهماهنگ ویژگی های تصویری و شنیداری چندان تولیدکننده اغتشاش نخواهد بود.

برخلاف این جهان در قلمرو هنر بیان نامطمئن یک ابژه، ناهماهنگی یک حرکت و یک عبارت نابه جا تاثیر تضعیف کننده ای در بیان یک معنا خواهد داشت. همین مساله دلایل مشکل زا بودن ترکیب رسانه ها در رسانه تلفیقی تصویر متحرک است.

قدرت و اتحادی که در اثر هماهنگی رسانه های مختلف در هنر ایجاد می شود با ادغام تمام گونه های ادراک برای رسیدن به تجربه ای واحد از جهان پیرامون یکسان نیست. چرا که در عالم هنر چنین اتحادی در اثر جداسازی اولیه ای ایجاد می شود که هدفمند بوده است جداسازی که به منظور رسیدن به اتحادی قدرتمندتر انجام می شود.

مشخصاً اینکه بتوان تصاویر و صداها را به گونه ای در کنار هم چید و با هم تلفیق کرد و اتحادی بین آنها برقرار ساخت آنگونه که بین کلمات یک جمله و یا جملات یک متن دیده می شود امری غیرممکن است. البته اگر ارتباط و اتحاد ذاتی بین صدا و بدن انسان در یک اثر هنری مشتمل از صدا و فیزیک نیز وجود داشت این اثر هنری با وجود دوپارگی به یک یکپارچگی و انسجام می رسید.

هنرمند با بهره گیری از شکل ها، صداها و حرکت ها، تصاویر مدنظر خود را شکل داده و تصویر می کند. ماهیت سوژه ذهنی هنرمند با بهره گیری از این ابزارها به شکل فیزیکی به نمایش درمی آید اما از آنجا که نتیجه امر، اثری حسی و بصری است ارتباط صدایی و تصویری در برخی از هنرها تقریباً غیرممکن است. به عنوان مثال هنرمند هیچگاه نمی تواند صدا را به وادی نقاشی وارد سازد، این اتفاق البته در درجات نه چندان قدرتمندی در سطحی که کیفیت های بیانی نامیده می شود، امکانپذیر است.

ارتباط معانی مختلف بیان در یک اثر هنری مساله ای است که به حوزه های مختلف درک شهودی مرتبط می شود.

در چنین ادراکی می توان با بهره گیری از قدرت دریافت انسان حوزه های مختلف را از یکدیگر متاثر ساخت. به عنوان مثال اگر از یک نوشیدنی زرد تیره رنگ فیلمبرداری شود، با دیدن تصویر صرف، چیزی جز رنگ زرد نخواهیم دید. اما حال اگر از ابزاری همچون موسیقی استفاده کنیم با بهره گیری از سایر حواس می توان مخاطب را چنان درگیر ساخت که تیر گی زرد را حاکم بر کل نوشیدنی دید و تا حدی که زرد کمرنگ تر شده و نهایتاً نوشیدنی را تیره مشاهده کرد.این تاثیرات به شکلی دارای اهمیت می شوند که کل تصویر متحرک را تحت کنترل خود می آورند.