
عوامگرایی؛ خیانت به مذهب عقلگرا
معضل عوامگرایی در دینداری به دین خاص مختص نیست، بلکه همه ادیان در معرض ابتلا به آن هستند.

معضل عوامگرایی در دینداری به دین خاص مختص نیست، بلکه همه ادیان در معرض ابتلا به آن هستند.

وقتی فرسنگها از خانه و کاشانه خود دور شوی به شوق زیارت خانه محبوبت خدا، و آن وقت دریابی حرمت مؤمن نزد خدا از احترام کعبه نیز بالاتر است؛ و آنگاه عشق الهی مانع شود که تو پشت برادران ایمانی خود غیبت و بدگویی کنی. اگر تجربه عشق و خدمت به دیگران نداشته باشی، تجربهای از عبادت هم نخواهی داشت.

صراط مستقیم در بیان علامه طباطبایی، نزدیکترین مسیر به سوی معبود است

امام حسین(ع) در ادای وظیفه نهی از منکر، با آن همه شدائد و سختی ها، عذری نیاورد و برای ترک آن بهانه جویی نکرد و خالصانه و استوار به میدان آمد و همه چیز خود را فدای دین و اجرای حدود و احکام الهی و فریضه مهم امر به معروف و نهی از منکر کرد.

بشر همواره برای دستیابی به زندگی بهتر و برتر به انجام اعمال فراوانی در حیات مادی خویش اقدام کرده که در نتیجه آن ما شاهد انواع امکانات این جهانی برای این حیات هستیم. بی تردید انسان از دو بعد جسم و روح تشکیل یافته است که هرکدام اقتضای خاص خود را دارد که باید به هر دو پاسخ لازم داده شود تا بتوان گفت انسان به انسانیت خویش دست یافته است.


باور به معاد و زندگی اخروی از منسجمترین پاسخها به مساله معنای زندگی است

در فلسفه امتحان و آزمون این معنا مورد تاکید است که انسان ها در آنها می توانند ظرفیت های خود را افزایش داده و استعدادهای خود را فعلیت بخشیده و به کمالات دست یابند.

آیا تقدیر و ضمانت رزق الهی بدین معنا است که انسان دست از کار و تلاش و رنج معاش بکشد و با گوشه گیری و عزلت، راه کمال را در عبادت های پیوسته و شبانه روزی دنبال کند؟

خداوند از انسان توحید محض می طلبد. پس انسان باید در فکر و عمل از غیر خدا برهد.

رزق و روزی بخشش هایی است که خداوند به انسان در دنیا و آخرت می دهد تا بدان نیازهای مادی و معنوی خود را پاسخ دهد.


نویسنده در این مطلب با مراجعه به آموزه های قرآنی، مساله عاقبت به خیری را واکاوی کرده و جایگاه، عوامل و نشانه های آن را تبیین کرده است.

صلحطلبان مذهبی، دین را بطور کلی حامی صلح میدانند و توجیه متفکران سکولار برای جنگافروزی را نمیپذیرند ...

رستگاری و سعادت حقیقی در گروی نورانیت ایمان است

وعده ادیان الهی در باب حیات اخروی، همخوان با فطرت بشر همخوان است



روزی حلال و توجه به کسب و کار و دوری از رکود و بی کاری مورد توجه اسلام و رهبران الهی این مکتب انسان ساز بوده است.

یکی از آموزه های قرآنی، قاعده طلایی «آنچه برای خود نمی پسندی برای دیگران نپسند» است. بر همین اساس خداوند از مؤمنان خواسته است تا در هنگام انفاق و صدقه دادن، هر آن چیزی که محبوب و دوست داشتنی خودشان است همان را انفاق کنند؛ چرا که اگر این گونه رفتار نکنند، در حقیقت انفاقی نکرده اند.

حوزه های علمیّه که مهد پرورش نیروهای بالنده تبلیغی و راهبری جامعه به سوی حق و حقیقت است، همواره کانون توجه در راهگذارهای فرهنگی، تاریخی و سیاسی بوده است.

در مطلب حاضر برخی مستحبات که تاکید فراوان برآنها شده و مانع سقوط و انحراف انسان می شود معرفی شده است.این مطلب به نقل از خبر گزاری حوزه تقدیم خوانندگان عزیز می شود.

چشم یکی از نعمت های بزرگ خداوند است که در کنار ابزارهایی چون گوش، شرایط شناخت انسان را فراهم می آورد و اگر این ابزارها نباشد، انسان نسبت به پیرامون خود، شناختی به دست نمی آورد و در جهالت محض فرو می رفت.


یکی از برجسته ترین آموزه های متعالی قرآن حکیم ارائه راهکارهای شناخت حق و باطل و میزان جدا سازی این دو از یکدیگر است.

در روز بیستم جمادی الثانی ۱۳۲۰ هجری قمری مطابق با ۳۰ شهریور ۱۲۸۱ هجری شمسی در شهرستان خمین از توابع استان مرکزی ایران در خانواده ای اهل علم و هجرت و جهاد و در خاندانی از سلاله زهرای اطهر(س) روح الله الموسوی الخمینی پای بر خاکدان طبیعت نهاد. او وارث سجایای آبا و اجدادی بود که نسل در نسل در کار هدایت مردم و کسب معارف الهی کوشیده اند، آنچه در پی می آید نیم نگاهی است به سیره امام خمینی در خصوص بیت المال که از نظر می گذرانیم.

آیا تا به حال این گونه اندیشیده ایم و برای ساعات و لحظات عمر و گنجینه وجودی مان برنامه ریزی کرده ایم؟! وای بر کسانی که سرمایه و اعتبار زمان موجود در حساب بانکی دنیا را مفت خالی می کنند.

یکی از مهمترین راههای شناخت خداوند، شناخت و معرفت نسبت به اسمای اوست. حتی وقتی خداوند در پرکاربردترین عبارت اسلامی یعنی «بسماالله الرحمن الرحیم» خود را معرفی میکند از همین شیوه استفاده کرده و شناخت اسمی حق را برای بندگان پیشنهاد میکند.

انسان برای نیل به مقصود روحانی و کمال معنوی و سیر به سوی مبدأ و میعادگاه خویش ابزاری لازم دارد تا با تمسک به آن بندهای تنیده به دور جان اسیر در غربت غربیه و چاه ظلمانی را گسسته به سوی جانان طیران نماید، این مفهوم و موضوع امری است که در سایر ادیان الهی نیز معمول بوده و مومنین به ادیان دیگر هم برای تطهیر روح از غبار نفس اعمال و ریاضاتی را مرعی میدارند و مرکبی برای سیر روحانی برمیگزینند.
