آفتاب

مقالات دین و اندیشه

نرمش قهرمانانه یکی از مباحث سیاست خارجی است که رهبر معظم انقلاب اولین بار در اوایل دهه هفتاد و بعد از آن در سال ۹۲ عنوان کردند و از نظر ایشان به طور کلی در مقابله با دشمن باید مانند یک کُشتی گیر عمل کرد و نرمش های قهرمانانه و اقدام های عاقلانه کرد که حریف جلو بیاید و نباید فراموش کرد که حریف مقابل کیست و چیست و هدفش چه می باشد.

پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲ بحث اعتدال گرایی به کانون مباحث روشنفکران و فعالان سیاسی ایرانی وارد شد. اعتدال، اگر چه مکتبی شاخض و مدون همچون مارکسیسم یا لیبرالیسم نیست، اما ردپاهایی در بیان متفکران برجسته دارد. مقاله پیش رو به مولفه های اعتدال گرایی در فلسفه سیاسی می پردازد.

همانگونه که در سطح جامعه مشاهده می گردد اقشار مختلفی از فقر فرهنگی رنج می برند و مستضعفین فکری جامعه تحت تاثیر تبلیغات بیگانه قرار گرفته و اگر نتوان با این هجوم فرهنگی مقابله کرد می تواند آسیب هایی وارد سازد که قابل جبران نیست و بعضا در جهاتی به صورت سهمگین وارد کرده است.

حضرت‌محمد(ص)

هفدهم ربیع الاول سالروز ولادت حضرت محمد(ص) پیامبر بزرگ اسلام است، نور عالمتاب هستی که کرامت و فضیلت انسانی را برای بشریت به ارمغان آوردند و با رستگاری هدایتگر مردم در راه رسیدن به سعادت حقیقی شدند.

با توجه به اینکه جامعه اسلامی هر روز رو به پیشرفت است و این طبیعی است که با هر پیشرفتی در هر جامعه ای دشمنان آن ها نیز بیکار نمی نشینند و با ایجاد تفرقه و از بین بردن وحدت در بین مسلمین تمدن اسلامی را که از نظر خود غربی ها در سه تمدن اولیه موجود در جهان است را از بین می برند.

حضرت مسیح(ع)

«ای مریم! خدا تو را به کلمه‏ای از جانب خودش بشارت می‏دهد که نامش مسیح، عیسی بن مریم است؛ در حالی که در دنیا و آخرت آبرومند و از مقرّبان الهی است.» (سوره آل عمران، آیه ی ۴۵).

امام رضا‌(ع)

امام رضا(ع) در سال ۱۴۸ هجری قمری یعنی حدود (۱۲۵۰) سال پیش در شهر مدینه به دنیا آمد. پدر ایشان امام موسی بن جعفر(ع)، یعنی امام هفتم شیعیان و مادرشان بانویی بزرگوار و خردمند به نام نجمه بود. امام رضا(ع) در همان سالی زاده شد که پدربزرگ ایشان، یعنی حضرت امام جعفر صادق(ع)، به شهادت رسید.

این آئین گرداگرد هستی برتر اهوره مزدا، جهانی آمیخته از خوب و بد چیده بود و مردمان آریایی بر پایه جهان بینی ‌و روش های منشی خود می بایست، در نبرد همیشگی برای نیکی، راستی و روشنایی در برابر بدی، دروغ گویی و تاریکی بکوشند.

برای پرداختن به اندیشه دکترعلی‌شریعتی شاید ساده‌ترین تعبیر این باشد که بگوییم او همه چیز را بر قلۀ «شدن» می‌خواست نه «بودن» و همه چیز را حقیقی می‌دید نه واقعی. باری، در فکرتِ شریعتی تا میان دو دسته مفاهیم، دو نوع جبهۀ اندیشه و اصلاً دو تیپ زیست‌جهان تمایز نگذاریم، نمی‌توانیم مدعی شویم که او را و حتَّی از آن مهم‌تر، افکار و اذکار او را درشناخته‌ایم و به عمقِ رسالت و رشادت او پی برده‌ایم.

در تابستان سال ۱۳۸۳ تصمیم به ترجمه کتاب ارزشمندی با عنوان نهج البلاغه لمن، نوشته شیخ محمدحسن آل‌یاسین گرفتم. در این کتاب شبهاتی پیرامون انتساب خطب، رسایل و دیگر مطالب نهج البلاغه به امام علی (علیه السلام) مطرح شده بود که نویسنده به تمام آن شبهات پاسخ لازم را داده بود.

شاید این روزها نظرات و دیدگاه‌های فراوانی از سوی نواندیشان‌دینی من بابِ قرآن و منبعِ تولد آن شنیده می‌شود که هر یک بیشتر و البته بی‌پرواتر ضدِ الوهی می‌نمایند و پای در ماورای اندیشه‌های مرسوم می‌گذارند. در این میان تمرکز بر روی مسئله قرآن و زمینی‌سازی این آورده چنان فربه است که حتّی بزرگانی همچون عبدالکریم سروش و مجتهدشبستری نیز دامن‌گیر آن گردیده‌اند و روی به طرح رساله‌هایِ غیررسمی آورده‌اند....