آخرین مشابه‌سازی در سینمای دههٔ ۱۹۵۰ پیدایش کوتاه‌مدتِ ”فیلم کوچک (small film)“هائی بود که با بودجهٔ اندک و به‌صورت سیاه و سفید و با ابعاد قاب آکادمیک و برای تلویزیون ساخته می‌شدند و به زندگی روزمرهٔ مردم می‌پرداختند. این فیلم‌ها که آشکارا تحت‌تأثیر نئورئالیسم ایتالیا قرار داشتند، به‌صورت مستقل تهیه می‌شدند و اکثراً آنها را در مکان‌های واقعی فیلمبرداری می‌کردند و معمولاً از نمایشنامه‌های تلویزیونی (تله‌پلی) اقتباس می‌شدند. نخستین ”فیلم کوچک“، مارتی (Delbert Mann) (دلبرت مان - Heckel-Lancaster Organization؛ سال ۱۹۵۵)، از نمایشنامهٔ تلویزیونی چایِفسکی برگرفته شده بود.


فیلم موفقیت بی‌سابقه‌ای نزد منتقدان به‌دست آورد و جوایز بزرگ جشنواره کَن و اسکارِ بهترین بازیگر را در همان سالِ پخش ربود. این فیلم از نظر تجاری نیز موفق بود. در این زمینه درام سنگین راد سرلینگ به‌نام الگوهای قدرت (Pattems - سال ۱۹۵۶) نیز از نمایشنامهٔ الگوها (Patterns - سال ۱۹۵۶) نوشتهٔ فیلدر کوک (Fielder Cook) اقتباس شد و گروه هکت - لنکستر به قصد تکرار موفقیت مارتی بار دیگر دست به اقتباس زدند و فیلم میهمانی مجردها (The Bachelor Party - سال ۱۹۵۷، دلبرت مان) نوشتهٔ چایفسکی را تهیه کردند. به دنبال آن رجینالدرز ۱۲ مرد خشمگین (سیدنی لومت، ۱۹۵۷)، اسرلینگ فیلم رکوییم یک قهرمان سابق سنگین وزن (Requiem for a Heavy Weight) (رالف نلسُن - Ralph nelson؛ سال ۱۹۶۲) و چایفسکی فیلم میهمانی تشریفاتی (The Catered Affair) (ریچارد بروکز، ۱۹۵۶) و میانهٔ شب (Middle of the Night) (دلبرت مان، ۱۹۵۹) را در اندازه‌های ”فیلم کوچک“ برای سینما اقتباس کردند. اما با ناپدید شدن نمایش‌های زندهٔ تلویزیونی در دههٔ ۱۹۵۰ و جایگزینی سریال‌های هفتگی به‌جای آنها موج فیلم‌های کوچک نیز فرو نشست. نتیجه آنکه با ظهور فیلم‌های کوچک مرز بین سینما و تلویزیون شکسته شد و رابطهٔ آن دو نزدیک‌تر شد.