بین سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۶۵ هالیوود را بیش از هر چیز باید در پرتو جنون ضدکمونیستی و فهرست سیاه از یک سو، و پیدایش تلویزیون و رکود اقتصادی ناشی از آن از سوی دیگر تجسم کرد. صنعت سینما به بهانهٔ مبارزه با کمونیسم و با ”فیلم‌های مسئله‌گو“ و ملودرام‌های نیمه‌مستند، که پس از جنگ آن همه طرفدار پیدا کرده بودند، دیگر نمی‌توانست نهادهای آمریکائی را مستقیماً مورد انتقاد قرار دهد.


به‌جای آن وسترن‌ها، کمدی‌های موزیکال، فیلم‌های بلندِ مجلل و حماسی و گونه‌های سنتی دیگر در دستور کار هالیوود قرار گرفتند این‌گونه فیلم‌ها بازار داخلی را قبضه کردند. سینمای آمریکا در این دوره عزم خود جزم کرده بود تا ضمن مبارزه با تلویزیون، تولیدات خود را نیز برای سرمایه‌گذاران پیشین، یعنی نمایش‌دهندگانِ مستقلِ اکرانِ اول، که تازه شکل گرفته بودند، جذاب‌تر کند.